Zoekresultaten 1-50 van de 5733 resultaten

Beslissing op verzet. Klaagster beklaagt zich er – onder meer – over dat de gerechtsdeurwaarder heeft verzuimd de (door haar overgenomen) executie voort te zetten. De voorzitter heeft de klacht van klaagster als kennelijk ongegrond afgewezen. Het verzet is gegrond voor zover het is gericht tegen de ontoereikende motivering van de voorzitter, maar de klacht is bij deze nadere beoordeling nog steeds ongegrond.

Beslissing op verzet. Klager beklaagt zich er samengevat over dat de gerechtsdeurwaarder beslag op de auto van klager heeft gelegd zonder rechterlijke uitspraak. De voorzitter heeft de klacht van klager als kennelijk ongegrond afgewezen. De gronden van het verzet tegen de beslissing van de voorzitter leveren geen nieuwe gezichtspunten op die maken dat de kamer tot een andere beslissing komt; het verzet dan ook ongegrond te worden verklaard.

Beslissing op verzet. Klaagster beklaagt zich er – onder meer – over dat de gerechtsdeurwaarder zich niet onafhankelijk en onpartijdig heeft opgesteld. De voorzitter heeft de klacht van klaagster als kennelijk ongegrond afgewezen. De gronden van het verzet tegen de beslissing van de voorzitter leveren geen nieuwe gezichtspunten op die maken dat de kamer tot een andere beslissing komt. Het door klaagster ter zitting aangevoerde maken dit niet anders. Het verzet dient dan ook ongegrond te worden verklaard.

Beklag op grond van artikel 13 Advocatenwet ongegrond. Het hof is van oordeel dat de deken in redelijkheid tot haar standpunt kon komen dat een cassatieberoep in deze zaak geen redelijke kans van slagen heeft, gelet op de feitelijkheid en begrijpelijkheid van het door het gerechtshof gegeven oordeel. In de beklagprocedure heeft klaagster geen feiten en omstandigheden naar voren gebracht die tot de conclusie zouden moeten leiden dat het standpunt van deken onjuist is en het zinvol zouden maken een advocaat aan te wijzen voor het uitbrengen van een cassatieadvies. Volgens vaste rechtspraak van het hof levert de omstandigheid dat een procedure geen redelijke kans van slagen heeft een gegronde reden op als bedoeld in artikel 13 lid 2 Advocatenwet om een verzoek tot aanwijzing van een advocaat af te wijzen.

Wrakingsverzoek. Verzoeker heeft als wrakingsgrond aangevoerd dat sprake was van partijdigheid en vooringenomenheid, omdat de secretaris tijdens het mondeling vooronderzoek 519 foto’s en 6 films niet aan het dossier had toegevoegd en het college desondanks akkoord is gegaan met behandeling van de tuchtklachten in de raadkamer. Daarnaast wees verzoeker op een eerder ingediende klacht. Het wrakingsverzoek is afgewezen.

Beslissing op verzet. Klaagster beklaagt zich er samengevat over dat zij verkeerde informatie ontvangen over te ontvangen gelden. De voorzitter heeft de klacht van klager als kennelijk ongegrond afgewezen. De gronden van het verzet tegen de beslissing van de voorzitter leveren geen nieuwe gezichtspunten op die maken dat de kamer tot een andere beslissing komt, ook al onderkend de kamer dat de berichtgeving van de gerechtsdeurwaarder op een (door de gerechtsdeurwaarder erkende) fout berustte. Daartoe overweegt de kamer dat niet elke vergissing of fout van een gerechtsdeurwaarder leidt tot een tuchtrechtelijk laakbaar verwijt. De kamer is het met de beslissing van de voorzitter eens; het verzet dient dan ook ongegrond te worden verklaard.

Klaagster verwijt verweerder zich onnodig grievend jegens haar in haar functie van politieambtenaar te hebben gedragen. De raad heeft de klacht gegrond verklaard en verweerder de maatregel van waarschuwing opgelegd. Verweerder komt daartegen in beroep. Het hof bekrachtigt de beslissing van de raad.

Beslissing op verzet. Klager beklaagt zich er – onder meer – over dat er beslag is gelegd op zijn voertuigen met als gevolg dat hij deze niet meer kan verkopen en/of gebruiken. De voorzitter heeft de klacht van klager als kennelijk ongegrond afgewezen. De gronden van het verzet tegen de beslissing van de voorzitter leveren geen nieuwe gezichtspunten op die maken dat de kamer tot een andere beslissing komt. De kamer is het met de beslissing van de voorzitter eens en het verzet dient dan ook ongegrond te worden verklaard.

Bekrachtiging. Waarschuwing. Klaagster heeft een klacht ingediend over de kwaliteit van de dienstverlening door haar eigen advocaat, die haar bijstond in een huurgeschil. De klacht komt er in de kern op neer dat verweerder bij het beëindigen van zijn werkzaamheden voor klaagster in het kader van dat huurgeschil, te stellig aan klaagster heeft meegedeeld dat zij geen problemen meer zou kunnen krijgen met haar huurder over de huurprijs. Klaagster heeft er ook over geklaagd dat de klacht die zij hierover bij verweerder heeft ingediend door hem niet voortvarend is opgepakt. En zij vindt dat verweerder zijn verantwoordelijkheid niet neemt. De raad heeft de klachten deels gegrond verklaard, maar oordeelt niet dat klager zijn verantwoordelijkheid niet heeft genomen. De raad heeft aan verweerder een waarschuwing opgelegd. Zowel klaagster als verweerder hebben hoger beroep ingesteld tegen de beslissing van de raad. Het hof bekrachtigt - voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen - de beslissing van de raad. Het hof herhaalt dat de omvang van de rechtsstrijd in hoger beroep op grond van artikel 56 lid 3 Advocatenwet wordt bepaald door de beroepsgronden die tegen de beslissing van de raad binnen de beroepstermijn zijn aangedragen. Verder geldt op grond van artikel 57 lid 4 Advocatenwet dat het hof onderzoek doet op grondslag van de beslissing van de raad.

Beslissing op verzet. Klager heeft zich er – onder meer – over beklaagt dat de beslagvrije voet te laag is vastgesteld en dat bij de restitutie van teveel ingehouden bedragen geen is gehouden met toepassing van de 5% regeling. De voorzitter heeft de klacht van klager als kennelijk ongegrond afgewezen. De gronden van het verzet tegen de beslissing van de voorzitter leveren geen nieuwe gezichtspunten op die maken dat de kamer tot een andere beslissing komt. De kamer is het met de beslissing van de voorzitter eens en het verzet dient dan ook ongegrond te worden verklaard.

Beslissing op verzet. Klager beklaagt zich er onder meer over dat de gerechtsdeurwaarder weigert het bezwaar van klager inhoudelijk te behandelen en een onredelijke opstelling zou hebben bij betalingsvoorstellen van klager. De voorzitter heeft de klacht van klager als kennelijk ongegrond afgewezen. De gronden van het verzet tegen de beslissing van de voorzitter leveren geen nieuwe gezichtspunten op die maken dat de kamer tot een andere beslissing komt. De kamer is het met de beslissing van de voorzitter eens en het verzet dient dan ook ongegrond te worden verklaard.

Verzoek voorlopige schorsing ex art. 38 lid 1 Gdw. Verzoek afgewezen. De kamer komt tot een afwijzing van het verzoek. Hoewel het mogelijk is dat de uitleg van [ x ] uiteindelijk wordt gevolgd, is die uitleg niet zo evident – en is de uitleg van de gerechtsdeurwaarder niet zodanig zonder grond dat daarvan geabstraheerd moet worden – dat de gerechtsdeurwaarder zijn bewaarplicht (ook) anders moet berekenen zoals het BFT voorstaat. De verwijzing van het BFT naar de uitspraak van hof Amsterdam uit 2021 maakt dit ook niet anders.

.

Klacht tegen deken niet verwezen. Het klachtrecht is niet bedoeld om te klagen over procedurele beslissingen die een deken tijdens het klachtonderzoek neemt (zoals het toelaten van stukken of het voeren van regie). Klaagster kan, na afronding van het klachtonderzoek door de deken en na betaling van het griffierecht, haar klacht over mr. B laten toetsen door de raad van discipline.

Beklag artikel 13 lid 3 Advocatenwet ongegrond. De derde en thans vierde executieveiling zijn een gevolg van het niet-nakomen door klager van afspraken in de vaststellingsovereenkomst. In de door klager aangevoerde argumenten ziet het hof geen nieuwe feiten of omstandigheden die maken dat de vierde executieveiling een andere (nieuwe) kwestie betreft die los staat van de reeds plaatsgevonden executieveilingen. Dit betekent dat het aanwijzingsverzoek van klager betrekking heeft op dezelfde kwestie waarvoor al eerder aan klager een advocaat is aangewezen. Verder heeft klager in juni 2026 contact gelegd met een advocaat die bereid was klager bij te staan. Klager heeft op 27 juli 2026 laten weten de opdracht niet te kunnen verstrekken vanwege zijn financiële situatie. Dat klager de declaratie volgens zijn zeggen niet heeft kunnen betalen omdat hij het daarvoor benodigde geld niet had ontvangen (van derden), betekent niet dat de deken daarom nu een advocaat moet aanwijzen aan klager.

Voorzittersbeslissing; klacht over de advocaat wederpartij. Verweerster heeft in haar verweerschrift met de nodige terughoudendheid gesproken over een vermoeden van fraude met het chargebackproces en niet, zoals klager stelt, van een beschuldiging die als feit wordt gepresenteerd. Verder mocht verweerster zich voor de in haar verweerschrift weergegeven feiten en omstandigheden baseren op het door haar cliënte verschafte feitenmateriaal. Geen sprake van schending van gedragsregels 7 en 8.

Voorzittersbeslissing; kennelijk ongegrond. Verweerder heeft na de mondelinge behandeling van de zaak een e-mail gestuurd aan de rechtbank waarin hij verzoekt om duidelijkheid te verschaffen over de termijn waarop vonnis gewezen wordt. Hiermee heeft verweerder geen poging gedaan om de rechter te beïnvloeden als de uitwisseling van de wederzijdse standpunten is afgerond. Verweerders e-mail aan de rechtbank is niet onbetamelijk.

Voorzittersbeslissing. Klacht tegen MDL-arts over het niet overdragen van allergiegegevens. Klaagster heeft eerder meerdere tuchtklachten tegen verweerster ingediend. Deze klachten zijn niet-ontvankelijk verklaard wegens misbruik van tuchtrecht. De voorzitter is van oordeel dat klaagster ook met de onderhavige klacht misbruik van recht maakt.

Voorzittersbeslissing. Klacht tegen MDL-arts over onzorgvuldig handelen rond een afspraak met de huisarts, het verzwijgen van dit contact in eerdere tuchtklachten en onjuistheden over opioïdenintolerantie en de besluitvorming van de Geschillencommissie Ziekenhuizen. Klaagster heeft eerder meerdere tuchtklachten tegen verweerster ingediend. Deze klachten zijn niet-ontvankelijk verklaard wegens misbruik van tuchtrecht. De voorzitter is van oordeel dat klaagster ook met de onderhavige klacht misbruik van recht maakt.

Klacht tegen medisch adviseur Dienst Justitiële inrichtingen, die advies uitgebracht heeft over detentiegeschiktheid. Klagers zijn kennelijk niet-ontvankelijk, voor zover zij het college verzoeken om (los van een concrete klacht) een algemene uitspraak te doen. Klaagster is kennelijk niet-ontvankelijk in haar klachtonderdeel over het gegeven advies, omdat uitsluitend klager daarbij rechtstreeks belanghebbende is. Voor het overige is de klacht kennelijk ongegrond.

Klacht tegen huisarts na consult bij de huisartsenpost over mogelijke diep-veneuze trombose. De huisarts zag geen tekenen van DVT en adviseerde klaagster de volgende dag contact op te nemen met haar eigen huisarts, wat zij niet heeft gedaan. De klacht is gedeeltelijk gegrond. Het college kan er, mede gelet op de betwisting door klaagster, niet vanuit gaan dat de huisarts in duidelijke bewoordingen tegen klaagster heeft gezegd dat aanvullend onderzoek nodig was en het daarom belangrijk was dat zij de volgende ochtend contact met de eigen huisarts zou opnemen. De notitie in het dossier wijst niet op de urgentie, die er wel degelijk was. De huisarts had zijn dossieraantekeningen (en zijn advies aan klaagster) zo moeten formuleren dat er over de urgentie geen misverstand kon ontstaan, niet bij klaagster en ook niet bij klaagsters eigen huisarts. De huisarts heeft bij het consult onvoldoende regie genomen en in een potentieel gevaarlijke situatie te veel verantwoordelijkheid bij de patiënt neergelegd. Het college legt de maatregel van berisping op.

Voorzittersbeslissing. Klacht tegen orthopedisch chirurg over het niet overdragen van allergiegegevens en morfinebeperkingen. Klaagster heeft eerder meerdere tuchtklachten tegen verweerder ingediend, Deze klachten zijn niet-ontvankelijk verklaard wegens misbruik van tuchtrecht. De voorzitter is van oordeel dat klaagster ook in de onderhavige klacht misbruik van recht maakt.

Voorzittersbeslissing. Klacht tegen MDL-arts over het naleven van regels 3, 4 en 9 van de KNMG-gedragscode en klaagster onterecht zwartmaken en beschuldigen. Klaagster heeft eerder meerdere tuchtklachten tegen verweerster ingediend. Deze klachten zijn niet-ontvankelijk verklaard wegens misbruik van tuchtrecht. De voorzitter is van oordeel dat klaagster ook met de onderhavige klacht misbruik van recht maakt.

Klacht tegen een arts, werkzaam bij een arbodienst, onder supervisie van een BIG-geregistreerde bedrijfsarts. De inschrijving van de arts in het BIG-register is voor de duur van drie maanden geschorst geweest. In deze periode is klager twee keer bij de arts op het spreekuur geweest. Het Regionaal Tuchtcollege is tot het oordeel gekomen dat de arts vanwege de schorsing deze werkzaamheden niet had mogen uitvoeren en heeft aan de arts de maatregel van doorhaling van de inschrijving in het BIG-register opgelegd. Het Centraal Tuchtcollege is het eens met deze beslissing en verwerpt het hiertegen door de arts ingestelde beroep.

Hond. Dierenarts treft het verwijt net betrekking tot een hond ten onrechte euthanasie te hebben voorgesteld op basis van een onjuiste diagnose (een bottumor). [Klacht gegrond, volgt waarschuwing.]

Cavia. Beklaagde wordt, in hoofdzaak, verweten dat zij ten onrechte Duplocilline heeft toegediend aan de cavia van klaagster, ten gevolge waarvan de cavia is overleden. [Klacht gegrond met waarschuwing.]

Hond. Beklaagde wordt verweten dat zij met betrekking tot de pup van klaagster onnodige onderzoeken heeft voorgesteld, naast dat zij een melding heeft gedaan bij de NVWA. [Klacht ongegrond.]

Hond. Klacht ziet op een door een dierenarts vermeend onjuist uitgevoerde euthanasie van een hond. [Klacht ongegrond.]

Schaap. Beklaagde wordt verweten dat zij met betrekking tot een ziek schaap van klager niet tijdig een (spoed)visite heeft afgelegd, zoals klager stelt te hebben verzocht en waardoor zijn schaap is komen te overlijden. [Klacht ongegrond.]

Hond. Beklaagde wordt verweten, zakelijk weergegeven, dat zij onzorgvuldig en onprofessioneel heeft gehandeld met de betrekking tot een advies tot euthanasie van de hond van klaagster. [Klacht ongegrond.]

Hond. Klachten tegen een paraveterinair en een dierenarts. De paraveterinair wordt verweten dat zij de pup van klaagster onjuist heeft vastgehouden met verstikking en de dood tot gevolg. De dierenarts wordt verweten verantwoordelijk te zijn voor de verstikking en het overlijden van de pup en een verkeerde diagnose te hebben gesteld. [Klachten ongegrond].

Konijn. Dierenarts, beklaagde 1, wordt verweten dat zij een huidwond bij het konijn van klaagster onvoldoende heeft schoongemaakt en gedesinfecteerd alvorens deze te lijmen. Dierenarts, beklaagde 2, wordt verweten een dag later onjuist te hebben gehandeld bij de triage, dat zij de mate van ziek zijn van het konijn onjuist heeft ingeschat en onvoldoende reflecterend vermogen heeft getoond. [Klachten ongegrond.]

Hond. Beklaagde wordt verweten dat zij voorafgaande aan de euthanasie van de hond van klaagster onvoldoende onderzoek heeft verricht naar de achtergrond en de gezondheidsklachten van de hond en dat de euthanasie onzorgvuldig is uitgevoerd. [Klacht ongegrond.]

Hond. Klachten waarbij drie dierenartsen wordt verweten, samengevat, met betrekking tot een Labrador Retriever te zijn tekortgeschoten in hun onderzoek, diagnosestelling, behandeling, medicatieverstrekking en informatievoorziening. [Klachten ongegrond.]

Kat. Beklaagde wordt verweten met betrekking tot de kat van klager in haar behandeling te zijn tekortgeschoten, met het overlijden van de kat tot gevolg. [Klacht ongegrond.]

Hond. Klachten tegen twee dierenartsen over het onderzoek en de behandeling van een hond met braakklachten. [Klacht 2024/62 ongegrond]. [Klacht 2024/65 gegrond met waarschuwing].

Hond. Beklaagde wordt verweten, in hoofdzaak, dat hij de hond van klaagster te lang heeft laten lijden door euthanasie te weigeren. [Klacht ongegrond.]

Paard. Beklaagde wordt verweten dat zij met betrekking tot de behandeling van het paard van klaagster geen operatie heeft voorgesteld nadat was gebleken dat een conservatieve behandeling in verband met koliekklachten niet aansloeg. [Klacht ongegrond.]

Hond. Beklaagde wordt verweten, zakelijk weergegeven, dat hij bij de hond van klaagster wonden heeft gehecht zonder sedatie, dat hij de hond met een te zware ademhaling mee naar huis heeft gegeven, geen aanvullende pijnmedicatie heeft voorgeschreven en niet adequaat heeft gereageerd op telefonische meldingen van klaagster. [Klacht deels gegrond met waarschuwing.]

Hond. Dierenarts wordt verweten met betrekking tot een hond in haar onderzoek, diagnosestelling en behandeling te zijn tekortgeschoten. [Klacht ongegrond.]

Koe. Dierenarts, beklaagde 1, wordt verweten dat hij niet bereikbaar was tijdens een spoeddienst. Dierenarts, beklaagde 2, geborgde dierenarts en tevens werkgever van beklaagde 1, wordt verweten verantwoordelijk te zijn voor het creëren van een werkomgeving waarin het mogelijk is geweest dat er geen dierenarts bereikbaar was tijdens de spoeddienst. [Klachten ongegrond.]

Hond. Beklaagde wordt verweten dat zij met betrekking tot de hond van klaagster ten onrechte een tweede orthopedischeoperatie heeft verricht zonder voorafgaand onderzoek naar de oorzaak van de breuk van het bij de eerste operatie ingebrachte implantaat in het linker enkelgewricht. [Klacht ongegrond.]

Hond. Dierenarts wordt verweten bij de invulling en afgifte van een dierenpaspoort voor een door klager aangekochte pup nalatig te hebben gehandeld. Klacht gegrond. Volgt geldboete van € 2.000, waarvan € 1.500 voorwaardelijk. (Tegen deze uitspraak is hoger beroep ingesteld).

Hond. De klacht heeft, in hoofdzaak, betrekking op de communicatie door beklaagde met betrekking tot de onderzoeken en de behandeling van de hond van klaagster tijdens een opname op de praktijk. [Klacht niet-ontvankelijk.]

Rund. Beklaagde wordt verweten dat hij (zieke) kalveren en koeien van klager heeft gevaccineerd zonder deze eerst klinisch te onderzoeken, dat hij voorafgaand aan de vaccinaties de uitslag van een laboratoriumonderzoek niet aan klager heeft verstrekt en dat hij ook de bijsluiter van het vaccinatiemiddel niet op schrift aan klager ter beschikking heeft gesteld. Klager stelt dat de wijze van vaccineren grote gevolgen heeft gehad voor zijn bedrijf. [Klacht ongegrond]

Het betreft een klacht tegen de eigen advocaat. De Raad van Discipline heeft de klacht ongegrond verklaard. Klaagster is in beroep gekomen. Het Hof van Discipline vernietigt de beslissing van de raad. Verweerster heeft onzorgvuldig gehandeld jegens klaagster door haar niet te waarschuwen voor een belangrijke termijn die zou verstrijken en heeft haar belangen hiermee onvoldoende zorgvuldig behartigd. Maatregel beripsping.

Raadsbeslissing. Klacht over de kwaliteit van dienstverlening van de eigen advocaat is deels niet-ontvankelijk en deels ongegrond. Dat verweerder 1 juridische kernpunten over het hoofd heeft gezien of dat het advies van verweerder 1 op enige andere wijze niet voldeed aan de vereiste deskundigheid, is de raad niet gebleken. Klachtonderdeel a) is daarom ongegrond. De raad stelt verder vast dat het e-mailbericht van 24 april 2025, met daarin opgenomen een schikkingsvoorstel aan klager, is geschreven door verweerder 2 in de hoedanigheid van klachtenfunctionaris. Verweerder 1 heeft deze e-mail niet mede ondertekend en het is de raad niet gebleken dat hij betrokkenheid heeft gehad bij het opstellen van dit bericht, noch dat hij zich op andere wijze intimiderend of agressief jegens klager zou hebben uitgelaten. Klachtonderdeel b) is ten aanzien van verweerder 1 daarom niet-ontvankelijk. Voor wat betreft verweerder 2 is de raad van oordeel dat geen sprake is van tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen. Verweerder 2 heeft in het e-mailbericht van 24 april 2025 geprobeerd het geschil met klager in der minne te schikken door een afkoopbedrag voor te stellen tegen finale kwijting, waaronder het afzien van een klacht door klager. Verweerder 2 heeft daarbij naar het oordeel van de raad gemotiveerd toegelicht dat het doel hiervan was om het geschil met klager te beëindigen zonder dat er nog zou worden “nagetrapt”. Naar het oordeel van de raad mocht verweerder 2 dit voorstel zo doen. Dat klager dit als intimiderend heeft ervaren, maakt niet dat sprake is van tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen. Klachtonderdeel b) is ten aanzien van verweerder 2 daarom ongegrond.

Klacht over de eigen advocaat in een fiscale (bezwaar)procedure. Anders dan de raad is het hof van oordeel dat verweerder duidelijk met klaagster heeft gecommuniceerd over de reikwijdte van zijn opdracht en ook zorgvuldig jegens klaagster heeft gehandeld. Het hof vernietigt de beslissing van de raad waarbij onder meer een maatregel is opgelegd en verklaart de desbetreffende klachtonderdelen alsnog ongegrond.

Deze procedure betreft een klacht die is ingediend door klaagster jegens vier verweerders allen van hetzelfde kantoor. De Raad van Discipline in het ressort Amsterdam (hierna: de raad) heeft de klachtonderdelen gedeeltelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk ongegrond verklaard. Klaagster is niet opgekomen tegen de beslissing van de raad over verweerder 4 (de klachtenfunctionaris van het kantoor). In hoger ligt allereerst de ontvankelijkheidstoets voor in verband met termijnoverschrijding. De raad heeft een aantal klachtonderdelen niet-ontvankelijk verklaard in verband met het verstrijken van de driejaarstermijn. Het hof is van oordeel dat klaagster voldoende heeft onderbouwd dat zij pas na het verstrijken van de driejaarstermijn bekend is geworden met de gevolgen van het handelen of nalaten van verweerders. Niettemin oordeelt het hof dat de termijn van artikel 46g lid 2 Advocatenwet is overschreden. Het hof bekrachtigt in zoverre de beslissing van de raad ten aanzien van de niet-ontvankelijkheid. Met betrekking tot de inhoud van de overige klachtonderdelen oordeelt het hof dat klaagster niet kan worden ontvangen in het door haar ingestelde beroep, wegens gebrek aan gronden.

Klaagster heeft (beperkt) hoger beroep ingesteld. De gemachtigde van klaagster noch klaagster zelf is ter zitting bij het hof verschenen. Het hof ziet geen aanleiding om de zitting te heropenen, zoals door de gemachtigde van klaagster is verzocht. Het hof is het eens met de beslissing van de raad en bekrachtigt deze beslissing, voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen