Zoekresultaten 12851-12900 van de 48190 resultaten

Klacht tegen advocaat van wederpartij over belangenverstrengeling en het niet meewerken aan een minnelijke regeling. De raad verklaart de klachten ongegrond. In gedragsregel 15 is opgenomen dat het een advocaat niet is toegestaan, behoudens uitzonderingen die in deze verder niet van belang zijn, om a) tegelijkertijd voor meer dan één partij op te treden in een zaak waarin deze partijen een tegengesteld belang hebben en b) tegen een cliënt of een voormalige cliënt op te treden. Onder belangenverstrengeling in de zin van het tuchtrecht voor advocaten wordt (kort samengevat) het optreden van een advocaat zowel voor als tegen een bepaalde cliënt verstaan. Verweerster is opgetreden voor de heer X en de heer Y, allebei wederpartijen van klagers maar niet voor klagers zelf. Van belangenverstrengeling is derhalve geen sprake. Een advocaat is de gids van de cliënt bij het vinden van een oplossing en tegelijk de poortwachter naar een juridische procedure. Een advocaat moet zich voldoende inzetten om een geschil in onderling overleg tussen de advocaten of met hulp van een mediator op te lossen als dat in het belang van zijn cliënt is. Dit is ter vrije beoordeling van de advocaat en zijn cliënt. Indien zij menen dat een regeling in der minne niet haalbaar is, kan de advocaat niet door de wederpartij worden verplicht alsnog een regeling in der minne te beproeven. Indien het niet lukt om een regeling te treffen en de cliënt wil procederen is het alleszins gerechtvaardigd dat de advocaat aan die wens van zijn cliënt tegemoetkomt.

Voorzittersbeslissing. Klacht tegen de advocaat van de wederpartij kennelijk ongegrond.

Klacht tegen eigen advocaat over het niet op voorhand ter goedkeuring toezenden van een concept conclusie aan een client. Zoals ook blijkt uit gedragsregel 16 rust op een advocaat de verplichting om zijn cliënt over belangrijke zaken te informeren. Weliswaar heeft een advocaat een grote mate van zelfstandigheid en eigen verantwoordelijkheid bij het uitvoeren van zijn opdracht maar daaraan doet niet af dat het nemen van een conclusie een moment bij uitstek is waarin een advocaat uitleg aan zijn cliënt dient te geven over de door hem te zetten stappen en daarvoor consent moet vragen. Als dit was gebeurd had ook het probleem dat zich nu feitelijk heeft voorgedaan (namelijk dat er frictie ontstond tussen de wijze waarop klaagster het verweer gevoerd wilde hebben en waarop dat in werkelijkheid gevoerd is) voorkomen kunnen worden. Verweerder had aan klaagster ook een terugkoppeling moeten geven welke uitvoering hij aan het (weliswaar impliciete maar voor verweerder toch duidelijke) verzoek van klaagster om bepaalde stukken in het geding te brengen zou geven. Dit heeft verweerder nagelaten. Waarschuwing.

Wraking kennelijk ongegrond. Wrakingsverbod opgelegd.

Klager verwijt zijn voormalig psychiater dat zij hem onjuist heeft begeleid bij het voorschrijven en veranderen van medicatie, slecht en nalatig leiding heeft gegeven aan de behandeling en niet heeft meegewerkt aan het verwijzen voor een CT-scan of MRI. De psychiater voert verweer; zij stelt onder andere dat klager, tegen haar advies in, de lage dosering antipsychoticum en antidepressivum toen hij psychotisch werk. Zij heeft dosisverhoging gestimuleerd en contact onderhouden met het het steunsysteem van klager. Het college verklaart de kennelijk ongegrond.

Klager dient een klacht in tegen een verpleegkundige met het verwijt dat hij ongepaste, oneerlijke en suggestieve vragen heeft gesteld die gingen over privé aangelegenheden en over zaken die geen rol speelden bij klager. Verweerder heeft daardoor het wantrouwen van klager gewekt en zijn integriteit in twijfel getrokken. Verweerder stelt dat de door hem gestelde vragen over drank- en drugsgebruiken tot de standaard uit te stellen vragen horen, omdat die zaken vaak een rol spelen bij decompensatie. Hij heeft die vragen gesteld omdat hij zich zorgen maakte over klager; het was niet zijn bedoeling hem te kwetsen. Het college verklaart de klacht kennelijk ongegrond.

Klacht tegen plastisch chirurg. Klaagster heeft zich tot de kliniek waar beklaagde werkt, gewend voor een borstprothesewissel en een borstlift. Deze operatie is niet doorgegaan, omdat tijdens het preoperatieve gesprek met een anesthesieverpleegkundige bleek dat klaagster lithium gebruikt. Dit is een contra-indicatie voor een ingreep binnen de kliniek. Klaagster is vervolgens verwezen naar een ziekenhuis, alwaar de operatie pas veel later kon plaatsvinden dan in de kliniek was gepland. Klaagster verwijt beklaagde dat hij 1) een operatie plande zonder naar haar medicatiegebruik te vragen, 2) de afdeling anesthesie niet had geïnformeerd over de ontvangen medicijnlijst en 3) geen aanvraag tot vergoeding van de ingreep had ingediend bij de verzekeraar. Het college is van oordeel dat de drie verwijten alle onterecht zijn. De klacht is kennelijk ongegrond.

Gegrond verzet omdat de voorzitter in haar beslissing van een onjuiste maatstaf is uitgegaan. Klacht ongegrond.

Deels gegronde klacht over de voormalige eigen advocaat. Verweerder heeft in strijd gehandeld met gedragsregel 15 lid 1 door tegen klaagster op te treden. Dat valt hem tuchtrechtelijk te verwijten. Berisping en kostenveroordeling.

Verweerder heeft in zijn hoedanigheid van deken het vertrouwen in de advocatuur niet geschaad door niet te reageren op een door klager ingediende vraag.

Raadsbeslissing. Verweerder heeft tweemaal een geldgedrag overgemaakt aan klager. Van ronselen, zoals klager stelt, is niet gebleken. De raad is van oordeel dat het overmaken van kleine bedragen aan een cliënt niet automatisch een schending van de hiervoor genoemde kernwaarden oplevert. Van slechte bijstand aan klager is de raad niet gebleken. Hoewel sprake is van een schending van gedragsregel 16, acht de raad klager daardoor niet in zijn belangen geschaad. Klacht in beide onderdelen ongegrond.

Ongegronde klacht over de advocaat van de wederpartij. Er is geen sprake van een tegengesteld belang en verweerder is ook niet tegen klagers opgetreden, zodat niet valt in te zien op grond waarvan het verweerder tuchtrechtelijk te verwijten valt dat hij zijn cliënten is blijven bijstaan. Ook niet gebleken dat verweerder de wet heeft overtreden.

Klacht tegen eigen advocaat. De door de raad gegrond verklaarde klachtonderdelen hebben betrekking op de communicatie en voorlichting over de werkzaamheden van verweerster en de daarbij behorende kosten. Het hof oordeelt dat verweerster er terecht op heeft gewezen dat de in de conceptdagvaarding opgenomen vordering nog niet definitief was. Door een conceptdagvaarding aan klager te verstrekken kon verweerster toetsen of de door haar ingezette route op de instemming van klager kon rekenen. Hoewel verweerster aanvullend een expliciete bevestiging aan klager had kunnen vragen of zij op deze route moest verdergaan, betekent het achterwege laten daarvan niet dat zij dusdanig is tekortgeschoten dat haar een tuchtrechtelijk verwijt kan worden gemaakt. Ten aanzien van de voorlichting over de kosten moet het, gelet op de inhoud van de conceptdagvaarding, voor klager duidelijk zijn geweest dat de mogelijke opbrengst aanmerkelijk lager zou zijn dan door hem oorspronkelijk was ingeschat. Voor klager waren de kosten inzichtelijk door de maandelijks verzonden declaraties. Klager is daardoor in de gelegenheid geweest een afweging te kunnen maken tussen de kosten en mogelijke baten. Het hof verklaart de klachtonderdelen alsnog ongegrond.

Klacht tegen eigen advocaat. Het hof stelt vast dat verweerder aan klagers geen schriftelijke opdrachtbevestiging heeft verstrekt. Daarvoor was, ter voorkoming van misverstand, onzekerheid of geschil, wel alle aanleiding. Evenmin is gebleken dat door verweerder vooraf schriftelijk uitleg is gegeven over het uurtarief van verweerder en de te verwachten kosten voor de niet nader omschreven bijstand. Verweerder heeft voorts nagelaten (schriftelijk) advies te geven over de vraag of uit proceseconomisch oogpunt klagers er niet beter aan deden te schikken in plaats van verder te procederen. In de gegeven omstandigheden had van verweerder als professioneel handelend advocaat verwacht mogen worden dat hij zijn cliënten op de risico’s had gewezen van doorprocederen en klagers had geadviseerd een schikking te treffen. Verweerder had zich bovendien in het voortraject actiever moeten bemoeien met of ieder geval zich beter op de hoogte moeten laten stellen van de voortgang in de schikkingsonderhandelingen tussen partijen zelf. Daarnaast heeft verweerder zonder de reactie van klagers af te wachten een rapport als productie in de procedure ingebracht. Voor verweerder als opdrachtnemer heeft als algemeen uitgangspunt te gelden dat er geen stukken worden verstuurd of ingebracht zonder toestemming van een cliënt. Het verweer van verweerder dat hij snel moest acteren en die ochtend niet kon wachten op een reactie van klagers faalt. Vernietiging van de beslissing Raad van Discipline, voor zover de maatregel van berisping is opgelegd. Oplegging voorwaardelijke schorsing van 2 weken.

Klacht over eigen advocaat. Wederzijds hoger beroep. Het hof deelt het oordeel van de raad dat het verweerder vrijstond de toevoegingen zonder voorafgaand overleg met zijn client te declareren. De raad heeft dit klachtonderdeel terecht ongegrond verklaard. Het hoger beroep van verweerder richt zich op de opgelegde maatregel. Het hof oordeelt dat verweerder aanmerkelijk onzorgvuldig heeft gehandeld door het door klager opgestelde persoonlijke verslag integraal over te nemen in een processtuk en dit vervolgens zonder voorafgaand overleg in te dienen. Van verweerder mocht worden verwacht dat hij het verslag niet zonder het zorgvuldig door te nemen en te redigeren zou indienen. Bekrachtiging beslissing raad. Berisping en proceskostenveroordeling.

​​​​​​​Klacht tegen de eigen advocaat. Klager heeft hoger beroep ingesteld tegen de verzetbeslissing van de raad, waarin het verzet tegen klachtonderdeel c) gegrond is verklaard. De raad heeft overwogen dat de voorzittersbeslissing op dit punt uitgaat van een verkeerde lezing van klachtonderdeel c) waardoor in redelijkheid aan de juistheid van die beslissing kan worden getwijfeld. Bij r.o. 4.2 onder ‘beoordeling’ overweegt de raad dat klachtonderdeel c) zoals geformuleerd in de voorzittersbeslissing wordt gewijzigd in die zin dat het klachtonderdeel luidt dat verweerder de stukken uit eerdere procedures niet in de nog lopende bodemprocedure bij de rechtbank Amsterdam heeft overgelegd. Vervolgens heeft de raad dit klachtonderdeel inhoudelijk beoordeeld en klachtonderdeel c) alsnog ongegrond verklaard.Het hof wijst erop dat het duidelijker zou zijn geweest indien de raad in de verzetbeslissing onder 3.1 de juiste en te beoordelen klachtomschrijving van klachtonderdeel c) zou hebben omschreven in plaats van te verwijzen naar de door de raad als onjuist gekwalificeerde klachtomschrijving van klachtonderdeel c) in de voorzittersbeslissing. Bekrachtiging.

Klacht over kwaliteit dienstverlening van eigen advocaat. Hoger beroep verweerder. Te laat indienen van stukken bij de rechtbank en gang van zaken bij interne klachtbehandeling. Verweerder stelt dat hij de zaak weliswaar op een eerder moment had overgenomen, maar pas op een later moment overeenstemming met de verzekeraar had bereikt over de formele opdracht tot de behandeling van het dossier. Het hof stelt vast dat verweerder, nadat hij de zaak had overgenomen, op de hoogte is geraakt van de zittingsdatum. Verweerder wist dat er een termijnrisico voor het indienen van stukken bestond en had daarnaar moeten handelen. Door het onvoldoende proactief en voortvarend handelen werd het stuk niet tijdig ingediend bij de rechtbank. Het tegen dit klachtonderdeel gerichte beroep faalt. Het klachtonderdeel over de interne klachtbehandeling verklaart het hof, gelet op hetgeen door verweerder is aangevoerd, alsnog ongegrond. Waarschuwing (i.p.v. berisping) en proceskostenveroordeling.

Wrakingsverzoek. Ter zitting van 31 mei 2021 heeft verzoekster de voorzitter, i.c. verweerder, gewraakt. Verweerder heeft in het verleden een zaak over een tentamenuitslag van haar behandeld bij het College van Beroep voor het Hoger Onderwijs. Volgens verzoekster was het gedrag van verweerder in deze zaak onacceptabel. De wrakingskamer heeft het wrakingsverzoek afgewezen. Als uitgangspunt geldt dat de enkele omstandigheid dat een rechter al eerder bemoeienis heeft gehad met een zaak van dezelfde partij onvoldoende is om, objectief gezien, de vrees voor partijdigheid te rechtvaardigen. Daarnaast is het de wrakingskamer onduidelijk wat verzoekster verweerder nu verwijt. Wegens misbruik van recht zal een volgend wrakingsverzoek van verzoekster niet in behandeling worden genomen.

Klacht over eigen advocaat inzake de kwaliteit van de dienstverlening in een letselschadezaak. Verweerster heeft eerst als juridisch medewerker onder de verantwoordelijkheid van een advocaat en vervolgens als advocaat twee dossiers voor klaagster behandeld. Een deel van de klacht wordt in beroep niet-ontvankelijk verklaard, omdat het advocatentuchtrecht enkel geldt voor advocaten (en niet voor juridisch medewerkers). Het verwijt - dat verweerster na sluiting van dossier 2 wegens gebrek aan redelijke kans van slagen niet bereid was het dossier te heropenen op basis van door klaagster gestelde nieuwe informatie - is ongegrond, omdat klaagster onvoldoende onderbouwd heeft dat dit standpunt van verweerster ondermaats was. Voor zover verweerster in dit verband als nevenreden opgaf dat het dossier niet heropend kon worden omdat de toevoeging al gedeclareerd was, oordeelt het hof dat dit weliswaar onjuist is maar geen zelfstandige betekenis heeft. Het verwijt dat verweerster dubbel gedeclareerd zou hebben, omdat zij zowel gefactureerd heeft als een toevoeging heeft geïnd, is eveneens ongegrond. Voor dit dossier was immers geen toevoeging verleend. Verweerster heeft in dit verband klaagster onjuist geïnformeerd, maar dat is geen onderdeel van de klacht. Deels vernietiging en niet-ontvankelijkverklaring. Deels bekrachtiging beslissing raad: ongegrond.

Kantoortoetsingen. Betrokkene heeft een eigen accountantskantoor en is door middel van een overeenkomst van opdracht werkzaam voor een ander accountantskantoor. Beide kantoren zijn getoetst. De NBA heeft bij beide kantoren tekortkomingen op zowel stelsel- als dossierniveau aangetroffen. Nadat het verbeterplan is uitgevoerd bleek bij het andere kantoor nog steeds van tekortkomingen. Dit kantoor heeft vervolgens de samenwerking met betrokkene stopgezet en treedt niet langer als accountantskantoor naar buiten. Betrokkene heeft naar aanleiding van de klacht over zijn eigen kantoor alleen verweer gevoerd met betrekking tot de PE-punten en de beroepsaansprakelijkheidsverzekering. Beide verweren slagen niet. Het verweer van betrokkene dat de toetser niet integer was en zijn werk niet goed heeft gedaan slaagt evenmin. Hieruit volgt dat de klacht gegrond is. Aan betrokkene wordt de maatregel van doorhaling van de inschrijving in de registers van 2 jaar opgelegd. Daarbij is overwogen dat betrokkene geen/onvoldoende medewerking heeft verleend aan de toetsing, dat sprake is van ernstige tekortkomingen en dat betrokkene op de zitting geen blijk heeft gegeven van enig inzicht in het feit dat hij flinke steken heeft laten vallen. Dit is des te ernstiger nu betrokkene niet alleen verantwoordelijk was voor het kwaliteitssysteem van zijn eigen onderneming, maar ook van het andere kantoor. Betrokkene heeft verder geen professioneel-kritische houding aangenomen ten opzichte van de resultaten van de toetsing.

Klacht over diverse werkzaamheden accountant exploitant campings. Klacht gedeeltelijk gegrond; strijd met fundamentele beginselen van vertrouwelijkheid en objectiviteit. Betrokkene heeft vertrouwelijke gegevens gedeeld met een derde. Dat, althans volgens betrokkene, sprake was van een staande praktijk, dat dit de samenwerking tussen klager en de derde ten goede kwam en dat klager hiervan op de hoogte was maakt dit niet anders, omdat daarin niet ligt besloten dat klager schriftelijk zijn toestemming tot het delen van vertrouwelijke informatie heeft gegeven. Betrokkene heeft niet, althans niet voldoende onderkend dat klager en derde tegenstrijdige belangen hadden. Klager was bij de overeenkomsten inzake de campings immers koper en huurder en derde verkoper en verhuurder, terwijl betrokkene van zowel klager als derde opdrachten heeft aangenomen en die opdrachten zowel feitelijk als juridisch sterk met elkaar waren verweven. Betrokkene heeft de hierin besloten liggende bedreiging voor zijn objectiviteit niet op de voet van artikel 21 VGBA geïdentificeerd en beoordeeld en hij heeft vervolgens geen toereikende maatregel genomen en in zijn dossier vastgelegd die ertoe leidde dat hij zich aan het fundamentele beginsel van objectiviteit kon houden.

Klacht tegen huisarts. Klagers partner heeft – toen klager in een verwarde/psychotische toestand verkeerde – telefonisch contact met de huisarts gezocht. De huisarts heeft telefonisch medicatie voorgeschreven voor klager en heeft een paar dagen later een visite afgelegd. Klager verwijt de huisarts dat hij telefonisch medicatie heeft voorgeschreven en dat hij zonder klagers toestemming enkele dagen bij hem later langs is geweest. Ook verwijt klager de huisarts dat deze zijn praktijk – waar hij nu nog als waarnemer werkt – aan een andere huisarts heeft overgedragen. Het college is van oordeel dat de huisarts niet verwijtbaar heeft gehandeld. Het voorschrijven van medicatie en het huisbezoek waren beide geïndiceerd. Dat de medicatie telefonisch werd voorgeschreven en dat de visite niet met toestemming van klager gebeurde, maken het handelen van de huisarts onder de gegeven omstandigheden niet tuchtrechtelijk verwijtbaar. En het overdragen van een praktijk levert evenmin een tuchtrechtelijk verwijt op. De klacht is kennelijk ongegrond.

Verweerder is opgetreden tegen klaagster. Klaagster is bestuurder en aandeelhouder van een oud-cliënt van verweerder. De raad beschouwt klaagster als een voormalige cliënte van verweerder als bedoeld in gedragsregel 15. Verweerder heeft in strijd met die gedragsregel gehandeld. De raad legt een waarschuwing op.  

Verzet ongegrond. De voorzitter noch de raad beschikten over kennelijk relevante medische stukken van klaagster zodat daarmee geen rekening kon worden gehouden.

Ongegrond verzet.

Raadsbeslissing. Klacht over de advocaat van de wederpartij. Klager verwijt verweerder dat hij ten behoeve van zekerheid van de betaling van zijn declaraties een recht van hypotheek op onroerende zaken van zijn cliënt heeft verkregen. De raad is – mede gelet op de toestemming van de deken – van oordeel dat verweerder niet tuchtrechtelijk verwijtbaar heeft gehandeld. De klacht is in alle onderdelen ongegrond.

Raadsbeslissing. Klacht van de voormalige deken tegen de huidige deken. Klager klaagt in het bijzonder over de reactie van verweerder op zijn verzoek om bijstand door het ordebureau bij zijn verweer in de klachtdossiers die tegen hem als (oud) deken zijn ingediend. De raad oordeelt dat voor de door klager gemaakte verwijten geen grond bestaat en verklaart de klacht ongegrond.

Ongegrond verzet.

Ongegrond verzet.

Verzetzaak. Verzet ongegrond. De gedragsregels met betrekking tot communicatie en deskundigheid, evenals de kernwaarden zoals opgenomen in art. 10a Advocatenwet zijn door de voorzitter bij de beoordeling betrokken.

Klacht tegen neurochirurg (destijds chef de clinique) dat zij bij de zoon van klagers, die ter observatie was opgenomen, geen nader onderzoek heeft verricht of aangevraagd, ondanks dat klaagster haar daarom gevraagd had. Bij de opname was tot een afwachtend beleid besloten, onder meer op grond van een 10 dagen eerder gemaakte CT-scan en mede daarop gebaseerde – en in het neurochirurgisch team besproken – (differentiaal) diagnose van overdrainage van de hersendrain. Verweerster heeft patiënt gezien daags na diens opname. Bij de continuerende klachten van patiënt en gelet op de ongerustheid van de ouders had verweerster zich moeten afvragen of er niet toch, anders dan oorspronkelijk gedacht, sprake kon zijn van een dysfunctie van de drain met onderdrainage als gevolg. Er was voldoende reden om te besluiten de volgende dag nader onderzoek te doen naar de mogelijkheid van het bestaan van een andere oorzaak dan overdrainage. De klacht is gegrond. Het college volstaat met oplegging van een waarschuwing, onder meer omdat de klacht pas na bijna 10 jaar is ingediend, verweerster geen staffunctie had en geen der (ervaren) neurochirurgen op dat moment de verantwoordelijkheid over de patiënt nam.

Klacht tegen neuroloog (destijds in opleiding onder supervisie van een neurochirurg) dat hij de zoon van klagers enkel ter observatie heeft opgenomen en geen nader onderzoek heeft verricht of aangevraagd, terwijl klager hem op de mogelijkheid van een dysfunctie van de hersendrain heeft gewezen. De onderzoeken die van een neuroloog (in opleiding) mogen worden verwacht zijn verricht en lieten geen bijzonderheden zien. De diagnose ‘overdrainage’ en het daarop gebaseerde beleid is bepaald in overleg met de superviserende neurochirurg. De verantwoordelijkheid voor de neurochirurgische differentiaal diagnose en het beleid ligt niet bij verweerder, maar bij de neurochirurg. Ongegrond.

Verpleegkundige. Klacht: 1) onzorgvuldig gehandeld door niet meteen hulp te bieden toen klagers hun zoon (patiënt) levenloos aantroffen. Ter zitting uitgebreid met 2) niet adequaat gereageerd op ernstige situatie eerder die dag en 3) tijdens opleiding geleerde vaardigheden op sociaal, communicatief gebied, inlevingsvermogen, integriteit en alert handelen onbenut gelaten. College: 1) ongegrond: verpleegkundige was bezig met bereiden medicatie. Zo snel mogelijk gekomen 2) ongegrond: patiënt werd niet levenloos aangetroffen, want reageerde op pijnprikkels en was dan aanspreekbaar. Beleid was ‘observeren’, neuroloog was net geweest en wist van aanvallen. Verpleegkundige had niet anders behoeven te handelen. 3) Ter zitting pas genoemd. Niet-ontvankelijk.

Artikel 13 beklag. Klager heeft de deken verzocht om aanwijzing van een cassatieadvocaat. Het hof is van oordeel dat de deken dit verzoek terecht heeft afgewezen vanwege de geringe kans van slagen van een cassatieberoep. Het beklag van klager wordt ongegrond verklaard.

Verpleegkundige. Klacht: 1) onzorgvuldig gehandeld door te zeggen dat klaagster teveel aandacht besteedde aan hun zoon (patiënt) en hem overal bij hielp, 2) situatie van patiënt gebagatelliseerd. Ter zitting uitgebreid: 3) ondanks afspraak doorgegaan met verstrekken medicatie en 4) tijdens opleiding geleerde vaardigheden op sociaal, communicatief gebied, inlevingsvermogen, integriteit en alert handelen onbenut gelaten. College: 1) ongegrond: beleid is zelfredzaamheid stimuleren. Zelfredzaamheid patiënt gestimuleerd waar mogelijk en geholpen wanneer nodig. 2) beleid was observeren. Tot ernstige verslechtering ’s avonds geen redenen voor verpleegkundige eerder arts te raadplegen. 3) en 4) pas ter zitting genoemd. Niet-ontvankelijk.

Voorzittersbeslissing. Verzoek beperkte kennisneming. Verweerster heeft verzocht om de bijlagen bij haar beroepschrift niet te verstrekken aan de wederpartij om schending van haar geheimhoudingsplicht te voorkomen. De plaatsvervangend voorzitter van het hof (geen deel van de behandelend kamer) knoopt aan bij de regeling in art. 8:29 van de Algemene wet bestuursrecht en maakt een belangenafweging voor de beslissing of het hof de stukken bij de beoordeling kan betrekken zonder deze te verstrekken aan de wederpartij. De plaatsvervangend voorzitter oordeelt dat de geheimhoudingsplicht onevenredig in het gedrang zou komen en bepaalt dat beperking van de kennisneming van stukken door klager gerechtvaardigd is.

Voorzittersbeslissing. Klacht over de advocaat van de wederpartij in alle onderdelen kennelijk ongegrond.

Indien een advocaat de rechter onjuist informeert met het doel om de rechter daarmee te misleiden zal in het algemeen sprake zijn van tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen. Hiervan is in deze niet gebleken. Klacht ongegrond

Raadsbeslissing. Klacht over eigen advocaat. De raad overweegt dat verweerder in deze zaak met een groot financieel belang zijn cliënten niet goed heeft geadviseerd en hen niet, dan wel onvoldoende, heeft gewezen op de financiële risico’s. De behandeling van deze zaak door verweerder is daardoor onder de maat gebleven van hetgeen van een redelijk handelend en redelijk bekwaam advocaat mag worden verwacht en daarmee heeft verweerder de kernwaarde deskundigheid geschonden. De raad rekent dat verweerder zwaar aan. Bij het bepalen van de op te leggen maatregel houdt de raad in het nadeel van verweerder rekening met het omvangrijke tuchtrechtelijk verleden van verweerder. In zeven klachtzaken is onherroepelijk een schorsing opgelegd. Dit tuchtrechtelijk verleden laat zien dat sprake is van een structureel en onverbeterlijk gedragspatroon van onbetamelijk handelen. Gelet op de ernst van het handelen en het tuchtrechtelijk verleden van verweerder, acht de raad de oplegging van een onvoorwaardelijke schorsing van 12 weken passend en geboden.

Advocaat van de wederpartij. Advocaat betwist dat er sprake is van een vriendschappelijk relatie tussen verweerster en haar cliënte. Maar ook indien er sprake zou zijn van een vriendschappelijke relatie tussen verweerster en haar cliënte staat dat verweerster niet in de weg om voor haar cliënte op te treden. Niet gebleken dat advocaat de belangen van klager nodeloos heeft geschaad. Klacht kennelijk ongegrond

Klacht tegen een eigen advocaat die werkzaamheden voor meerdere vennootschappen die zich als moeder en dochter tot elkaar verhouden heeft verricht over (onder meer) een advies over het registreren van een pandakte. De advocaat beroept zich op de niet ontvankelijkheid in zoverre de klacht betrekking heeft op werkzaamheden die voor de inmiddels failliete dochter zijn verricht. De raad overweegt dat de diverse vennootschappen deel uitmaken van een groep van vennootschappen behorende tot het zelfde concernverband en dat de gevolgen van de werkzaamheden die voor een dochter van klaagster zijn verricht en daarmee ook de gevolgen van een eventueel tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen van verweerder van invloed zijn op de situatie van klaagster zodat als klaagster al niet rechtstreeks in haar eigen belang is getroffen zij een ieder geval een relevant afgeleid belang heeft. Derhalve ontvankelijkheid. Voor wat betreft het niet registreren van de pandakte met alle gevolgen van dien zijn partijen het niet eens of het advies om dit te doen al dan niet is gegeven. Dat de advocaat deze informatie niet schriftelijk heeft vastgelegd komt gelet op jurisprudentie van het hof voor risico van de advocaat, zodat ervan uit moet worden gegaan dat het advies niet is gegeven en niet is komen vast te staan dat verweerder aan zijn informatie- en communicatieplicht heeft voldaan. Daarbij wordt verwezen naar gedragsregel 16. De klacht is gegrond. Waarschuwing omdat de advocaat reeds vele jaren advocaat is maar in al die tijd nog niet eerder een klacht tegen zich gegrond verklaard heeft gezien.

Voor zover de klacht betrekking heeft op de in 2002 begrote declaraties op grond van artikel 46 g lid 1 sub a advocatenwet niet-ontvankelijk. Klacht over niet doorhalen tweede hypotheek door advocaat kennelijk ongegrond. Betreft een civielrechtelijke kwestie; de vordering van klaagster tot doorhaling van de tweede hypotheek is door de voorzieningenrechter bij vonnis in kort geding afgewezen. Klacht gedeeltelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk kennelijk ongegrond

Vordering tot tenuitvoerlegging ex artikel 48e van de Advocatenwet. De rechtszekerheid brengt met zich dat er geen onduidelijkheid mag bestaan over de vraag of voorwaardelijke sancties en zeker ingrijpende sancties als een schorsing, na het verstrijken van de driemaandentermijn uit artikel 48e Advocatenwet (oud) nog ten uitvoer gelegd mogen worden. De raad wijst om die reden de vordering van de deken af.

Verzetbeslissing. De voorzitter heeft bij de beoordeling de juiste maatstaf toegepast en rekening gehouden met alle relevante feiten en omstandigheden. Verzet ongegrond.

Klaagsters dienen een klacht in tegen een radioloog over de behandeling van wijlen hun vader. Zij verwijten de radioloog het beeldvormend materiaal, vervaardigd voorafgaande aan de (partiële) tumorresectie onjuist dan wel onvolledig heeft geïnterpreteerd. Volgens klaagsters had het verloop van de ziekte van hun vader heel anders kunnen zijn als de uitzaaiingen eerder ontdekt waren, waarmee hun vader een betere kwaliteit van leven zou hebben gehad. De radioloog betwist de klacht; volgens hem heeft hij het onderzoek lege artis uitgevoerd. Hij heeft de beelden systematisch bekeken, de verschillende weefsels beoordeeld en ook heeft hij het onderzoek in meerdere richtingen bekeken omdat sommige afwijkingen in een bepaalde richting beter zichtbaar zijn dan in een andere. Hij betreurt de twee gemiste metastasen, maar dat betekent niet dat hij heeft gehandeld met de zorgvuldigheid die van een redelijk bekwaam beroepsgenoot mag worden verwacht. Als persoonlijke verbetermaatregel hanteert de radioloog nu dat hij het bekken niet meer in één keer maar in twee beoordeeld, namelijk de linker- en de rechterzijde apart. Het college verklaart de klacht (kennelijk) ongegrond.

De enkele omstandigheid dat de gewraakte tuchtrechter het verzoek van klaagster in de klachtzaak om aanhouding van de zitting heeft afgewezen biedt geen grond voor gerechtvaardigde twijfel aan zijn onpartijdigheid ten aanzien van de behandeling van de door verzoekster ingediende klacht. Verzoek tot wraking afgewezen

Klacht tegen eigen advocaat. Verweerster heeft een keer de post van klager, die gedetineerd was, per abuis niet op correcte wijze verstuurd, doordat de brief voor klager niet in een gesloten envelop is gedaan. Nu het een eenmalige omissie van administratieve aard betreft, waarvoor verweerster haar excuses heeft aangeboden aan klager, voert het te ver om verweerster een tuchtrechtelijk verwijt te maken. Alle klachtonderdelen ongegrond.

Raadsbeslissing. Klacht over de advocaat van de wederpartij. De raad verklaart de klacht in alle onderdelen ongegrond.

Raadsbeslissing. Klacht onder de advocaat van de wederpartij. De raad verklaart de klacht in alle onderdelen ongegrond.

Voorzittersbeslissing. Klacht over de advocaat van de wederpartij in alle onderdelen kennelijk ongegrond. Klaagster heeft haar klachten niet onderbouwd.