Direct naar content

U bent hier:

  1. Home
  2. Zoeken
  3. Zoekresultaten
Sorteer op:
Aantal:

Zoekresultaten 12881-12890 van de 48100 resultaten

  • ECLI:NL:TGZRSGR:2021:105 Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Den Haag D2021/2406-2021-006b

    • Datum publicatie: 03-08-2021
    • Datum uitspraak: 03-08-2021
    • ECLI:NL:TGZRSGR:2021:105

    Ongegronde klacht tegen een kinderarts. Het College acht het verdedigbaar dat de kinderarts door het zichtbare effect van de medicatie het beleid van behandeling van een virale luchtweginfectie is blijven volgen. Daarbij hoort op dat moment geen aanvullend bloedonderzoek of het reeds starten met antibiotica. Ook is het niet onzorgvuldig dat de kinderarts de moeder heeft geadviseerd om eerst zelf te gaan kijken bij hun zoontje met verhoging op het kinderdagverblijf en bij twijfel laagdrempelig contact op te nemen voor een beoordeling in het ziekenhuis. De kinderarts betwist dat hij het gebruik van antibioticum niet heeft meegewogen. Het zou weliswaar beter zijn geweest als de kinderarts zelf op zijn toezegging te voor verder onderzoek was teruggekomen, maar dit is niet zodanig onzorgvuldig. Onvoldoende dossiervoering komt niet vast te staan. Klacht ongegrond verklaard.

  • ECLI:NL:TGZRSGR:2021:112 Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Den Haag D2021/2308-2020-159

    • Datum publicatie: 03-08-2021
    • Datum uitspraak: 03-08-2021
    • ECLI:NL:TGZRSGR:2021:112

    Kennelijk ongegronde klacht tegen een kinderarts. Klager klaagt over de behandeling van zijn minderjarige dochter, gediagnosticeerd met anorexia nervosa. De dochter is ten tijde van het indienen van de klacht twaalf jaar. Klager is als wettelijk vertegenwoordiger van zijn dochter rechtstreeks belanghebbende in deze klacht en bevoegd de klacht in te dienen, zonder dat de dochter met het indienen van de klacht heeft ingestemd. De kinderarts heeft het reeds ingezette beleid (behandelen van het somatische deel en verwijzen naar een centrum voor eetstoornissen voor psychiatrische behandeling) voortgezet. Beklaagde heeft klager éénmalig per abuis de toegang tot het spreekuur heeft geweigerd, omdat hij in de veronderstelling was dat op grond van de vanwege het coronavirus aangepaste bezoekregels slechts één begeleider per patiënt was toegestaan. Achteraf bezien bleek die regel pas voor kinderen vanaf dertien jaar te gelden, zodat klager samen met zijn toen twaalfjarige dochter en haar moeder het spreekuur had mogen bezoeken. Beklaagde heeft dit nadien met klager besproken en hem bericht dat hij met toestemming van de dochter de notities in het elektronisch patiëntendossier van dit consult kon inzien. Klacht kennelijk ongegrond verklaard.

  • ECLI:NL:TGZCTG:2021:144 Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Den Haag c2020.227

    • Datum publicatie: 03-08-2021
    • Datum uitspraak: 03-08-2021
    • ECLI:NL:TGZCTG:2021:144

    Klacht tegen een fysiotherapeut. Klaagster verwijt hem (1) dat hij haar jarenlang seksueel heeft misbruikt en (2) dat hij een situatie heeft laten ontstaan waarin zij steeds afhankelijker van hem werd. Het Regionaal Tuchtcollege verklaart het eerste klachtonderdeel ongegrond, omdat er geen bewijs is voor een seksuele relatie en deze ook niet aannemelijk is gemaakt. Dat college laat zich niet uit over het tweede klachtonderdeel. Ook het Centraal Tuchtcollege acht seksueel misbruik niet aannemelijk gemaakt, maar verklaart het tweede klachtonderdeel wel gegrond. Het Centraal Tuchtcollege is van oordeel dat de fysiotherapeut buiten zijn deskundigheidsterrein is getreden en niet voldoende professionele distantie heeft bewaard. Aan de fysiotherapeut wordt een berisping opgelegd.

  • ECLI:NL:TGZRSGR:2021:106 Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Den Haag D2021/2403-2021-006a

    • Datum publicatie: 03-08-2021
    • Datum uitspraak: 03-08-2021
    • ECLI:NL:TGZRSGR:2021:106

    Gedeeltelijk gegronde klacht tegen een kinderarts. De kinderarts wordt verweten dat hij geen bloedkweek heeft afgenomen en ook onvoldoende onderzoek heeft gedaan naar een eventuele lijninfectie bij de zoon van klagers. De klacht is terecht. Een lijninfectie kon niet worden uitgesloten. De visuele inspectie van een Broviac lijn sluit lijninfectie niet uit. Er is nagelaten meteen een bloedkweek te doen. Geen aanleiding gevonden om aan te nemen dat de dossiervoering onvoldoende is. Klacht gedeeltelijk gegrond, waarschuwing.

  • ECLI:NL:TGZRSGR:2021:113 Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Den Haag D2021/2301-2020-109

    • Datum publicatie: 03-08-2021
    • Datum uitspraak: 03-08-2021
    • ECLI:NL:TGZRSGR:2021:113

    Kennelijk ongegronde klacht tegen een kinderarts. Klager klaagt over de behandeling van zijn minderjarige dochter, gediagnosticeerd met anorexia nervosa. De dochter is ten tijde van het indienen van de klacht twaalf jaar. Klager is als wettelijk vertegenwoordiger van zijn dochter rechtstreeks belanghebbende in deze klacht en bevoegd de klacht in te dienen, zonder dat de dochter met het indienen van de klacht heeft ingestemd. De kinderarts heeft na het somatische deel van de behandeling een juiste doorverwijzing voor het psychiatrische deel van de behandeling gegeven. Klager heeft niet nader onderbouwd waarom het verrichte onderzoek onvoldoende was en niet geconcretiseerd naar wie zijn dochter zou moeten worden doorverwezen. Het dossier biedt geen grond voor het oordeel dat de kinderarts brieven van klager onbeantwoord heeft gelaten dan wel anderszins onzorgvuldig heeft gehandeld door klager onvoldoende te informeren. Klacht kennelijk ongegrond verklaard.

  • ECLI:NL:TGZCTG:2021:145 Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Den Haag c2020.256

    • Datum publicatie: 03-08-2021
    • Datum uitspraak: 03-08-2021
    • ECLI:NL:TGZCTG:2021:145

    Klacht tegen psychiater. Klager is bij de psychiater onder behandeling geweest na een verwijzing van de huisarts. In die periode speelde bij klager een ‘vechtscheiding’. De psychiater heeft tijdens de behandeling contact gehad met de Raad van de Kinderbescherming over klager en verslag uitgebracht. Ook heeft de psychiater na beëindigen van de behandelrelatie aan de huisarts een specialistenbrief gestuurd. Klager klaagt over onzorgvuldige dossiervorming, onzorgvuldig informatieverstrekking aan derden zonder klagers toestemming, onzorgvuldige overdracht, het niet verstrekken van een second opinion en onzorgvuldige communicatie met klager. Het Regionaal Tuchtcollege heeft de klachten van klager kennelijk ongegrond verklaard. Het Centraal Tuchtcollege verwerpt het beroep.

  • ECLI:NL:TGZRSGR:2021:107 Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Den Haag D2021/2310-2021-014

    • Datum publicatie: 03-08-2021
    • Datum uitspraak: 03-08-2021
    • ECLI:NL:TGZRSGR:2021:107

    Kennelijk ongegronde klacht tegen een kinderarts. Klager klaagt over de behandeling van zijn minderjarige dochter, gediagnosticeerd met anorexia nervosa. De dochter is ten tijde van het indienen van de klacht twaalf jaar. Klager is als wettelijk vertegenwoordiger van zijn dochter rechtstreeks belanghebbende in deze klacht en bevoegd de klacht in te dienen, zonder dat de dochter met het indienen van de klacht heeft ingestemd. De kinderarts heeft na het somatische deel van de behandeling een juiste doorverwijzing voor het psychiatrische deel van de behandeling gegeven. Klager heeft niet nader onderbouwd waarom het verrichte onderzoek onvoldoende was en niet geconcretiseerd naar wie zijn dochter zou moeten worden doorverwezen. Het dossier biedt geen grond voor het oordeel dat de kinderarts brieven van klager onbeantwoord heeft gelaten dan wel anderszins onzorgvuldig heeft gehandeld door klager onvoldoende te informeren. Klacht kennelijk ongegrond verklaard.

  • ECLI:NL:TADRAMS:2021:178 Raad van Discipline Amsterdam 21-267/A/A

    • Datum publicatie: 02-08-2021
    • Datum uitspraak: 26-07-2021
    • ECLI:NL:TADRAMS:2021:178

    Klacht over de eigen advocaat is ongegrond. De advocaat heeft aannemelijk gemaakt dat hij niet tegenover de politie heeft verklaard niet in de onschuld van klaagster te geloven, hetgeen klaagster hem heeft verweten.

  • ECLI:NL:TNORSHE:2021:17 Kamer voor het notariaat 's-Hertogenbosch 23-07-2021

    • Datum publicatie: 02-08-2021
    • Datum uitspraak: 23-07-2021
    • ECLI:NL:TNORSHE:2021:17

    De vraag die in deze zaak centraal staat, is of het faillissement van de praktijkvennootschap van de notaris grond vormt voor schorsing van de notaris in de zin van artikel 26 lid 1 sub d Wna. Een schorsing op grond van artikel 26 lid 1 sub d Wna is een ordemaatregel, die het gevolg is van een (acuut) rechtsfeit van zodanig ernstige aard dat de ambtsuitoefening van een notaris moet worden onderbroken. Met de voorzitter is de kamer van oordeel dat deze bepaling zo dient te worden gelezen, dat zij ook van toepassing is op een notaris die het notarisambt uitoefent door middel van een besloten vennootschap waarin hij zijn notariële onderneming heeft ondergebracht en waarvan hij - direct of indirect - enig aandeelhouder en bestuurder is. Indien artikel 26 lid 1 sub d Wna in laatstgenoemd geval niet van toepassing zou zijn, zou een notaris de werking van deze bepaling kunnen ontlopen door (telkens) een zelfstandige entiteit in het leven te roepen. Daarmee zou de bepaling feitelijk nauwelijks tot geen betekenis hebben. De ratio van artikel 26 lid 1 Wna is of er een reële dreiging is die de ambtsuitoefening in gevaar zou kunnen brengen, die vervolgens vraagt om direct ingrijpen. Op grond van het voorgaande en gelet op het feit dat in de in artikel 26 lid 1 Wna geregelde gevallen sprake is van een verplichting van de voorzitter tot schorsing, is de kamer van oordeel dat de voorzitter artikel 26 lid 1 sub d Wna op de juiste wijze heeft toegepast.

  • ECLI:NL:TADRAMS:2021:173 Raad van Discipline Amsterdam 21-096/A/A/D 21-097/A/A/D

    • Datum publicatie: 02-08-2021
    • Datum uitspraak: 26-07-2021
    • ECLI:NL:TADRAMS:2021:173

    Gegrond dekenbezwaar met als maatregel schorsing van verweerder 1 voor 16 weken en verweerder 2 voor 8 weken. Beiden zijn ernstig en langdurig tekortgeschoten in de wijze van het gebruik van de derdengeldenrekening en door niet te erkennen dat de Wwft van toepassing was op de zaak. Verweerder 1 wordt daarnaast verweten dat hij de deken heeft belemmerd in zijn onderzoek door niet tijdig – en vooral onjuiste – informatie te verstrekken, heeft gebankierd met de derdengeldenrekening en Gedragsregels en Kernwaarden niet in acht heeft genomen.