Zoekresultaten 1571-1580 van de 3040 resultaten

Klager ontvankelijk. De notaris is slechts gehouden om de verklaring van erfrecht te verstrekken aan diegene die hem daartoe de opdracht heeft gegeven. Nu klager niet als opdrachtgever kan worden aangemerkt heeft de notaris niet tuchtrechtelijk laakbaar gehandeld door de verklaring van erfrecht niet uit eigen beweging eveneens aan hem te verstrekken. Indien klager een verklaring van erfrecht van de notaris had willen ontvangen had hij dit destijds aan de notaris kenbaar kunnen maken dan wel de notaris daartoe opdracht kunnen geven. De notaris heeft in het onderhavige geval alleen de verklaring van erfrecht opgesteld en heeft ter zitting gesteld dat hij niet betrokken is geweest bij de afwikkeling van de nalatenschap. Gelet op het vorenstaande kan klager het de notaris dan ook niet verwijten dat hij hem niet heeft betrokken bij de afwikkeling van de nalatenschap.

De kamer is van oordeel dat de notaris voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat hij ten tijde van het passeren van de algehele volmacht alert is geweest op de mate van wilsbekwaamheid van de vader en dat hij onvoldoende aanleiding had om aan deze wilsbekwaamheid te twijfelen. Klacht ongegrond.

Klager is partij geweest bij de hypotheekakte en moet om die reden geacht worden kennis te (kunnen) hebben gehad van de inhoud en de strekking van de hypotheekakte en van het handelen dan wel nalaten van de notaris dienaangaande. De termijn voor indiening van een klacht tegen bedoeld handelen c.q nalaten is daarom aangevangen op de datum van passeren van de akte en na verloop van drie jaren geëindigd. De omstandigheid dat klager eerst na ommekomst van deze termijn tot de opvatting is gekomen dat ten aanzien van de akte sprake is geweest van klachtwaardig handelen dan wel nalaten van de notaris brengt gelet op de vaste rechtspraak van het hof (zie onder meer ECLI:NL:GHAMS:2013:BZ4660) brengt in het vorenstaande geen verandering.

Dat klager ten tijde van het passeren van de akten niet in staat was een redelijke afweging te maken, in die zin dat hij niet in staat was zijn wil te bepalen, is niet komen vast te staan. Ook nu stelt klager niet dat hij niet in staat is zijn wil te bepalen. Kern van de klacht is echter of de notaris heeft voldaan aan haar Belehrungspflicht, te weten dat zij klager destijds heeft gewezen op de consequenties van de transactie: de financiële, fiscale en erfrechtelijke gevolgen van de verkoop van de woonboot voor een bedrag van € 35.500,-, terwijl de WOZ-waarde € 305.000,- bedroeg. De notaris heeft klager in ieder geval niet schriftelijk en indringend gewezen op de gevolgen van de voorgenomen transactie. Er kan aldus door toedoen van de notaris dan ook niet meer worden vastgesteld of en zo ja, in hoeverre klager de consequenties van de door hem verrichte transacties heeft overzien en heeft gewenst. De klacht wordt dus gegrond verklaard. De kamer acht het opleggen van een waarschuwing passend en geboden.

Klager stelt zich op het standpunt dat de notaris had moeten onderzoeken of er aan de benoeming van [A] als bestuurder van de VvE, een rechtsgeldig besluit ten grondslag lag, zonder daarbij aan te geven uit welke omstandigheden de notaris had kunnen afleiden dat er in het onderhavige geval een nader onderzoek op zijn plaats was. De notaris stelt zich op het standpunt dat hem, ten tijde van het passeren van de leveringsakte, in het geheel niet bekend was dat er ‘strubbelingen’ binnen de VvE waren en dat dit hem ook niet bekend had hoeven te zijn. De kamer is van oordeel dat de notaris in het onderhavige geval mocht vertrouwen op de informatie vervat in het uittreksel uit het handelsregister waaruit volgt dat [A] (al bijna een jaar) enig bestuurder van de VvE was. Dit is in het algemeen het geval, tenzij er sprake is van een concrete aanleiding voor nader onderzoek. Van een concrete aanleiding om een nader onderzoek in te stellen was in het onderhavige geval geen sprake. De kamer is van oordeel dat deze evenmin is gelegen in het feit dat [A] zelf de vervreemdende eigenaar was. Klacht ongegrond.

In deze procedure is klaagster een medewerker op het notariskantoor van een andere notaris, die ter ondersteuning van die medewerker eveneens een klacht (met voornamelijk dezelfde verwijten) bij de kamer heeft ingediend. Klaagster wordt niet-ontvankelijk verklaard omdat zij met de beklaagde notaris een minnelijke regeling had getroffen over de door de beklaagde notaris in rekening gebrachte kosten. De klagende notaris wordt ontvankelijk verklaard, omdat hij naar het oordeel van de kamer belanghebbende is bij de gedragingen waarover wordt geklaagd, omdat hij er als notaris een redelijk belang bij heeft dat wordt gewaakt voor een transparante offertepraktijk binnen het notariaat en de bescherming van de goede naam van het notariaat in het algemeen. De kamer oordeelt onder meer dat een notaris, gezien zijn bijzondere positie in het rechtsverkeer, waarbij hij bij registergoedtransacties een positie inneemt tussen de koper en de verkoper en de belangen van beide partijen dient te behartigen, in zijn declaratiegedrag beide partijen op een gelijkwaardige wijze dient te behandelen. Bij een koopovereenkomst waarbij partijen hebben bepaald dat de overdracht kosten koper zal geschieden, geldt het vorenstaande eens te meer nu het in die gevallen gebruikelijk is dat de koper de notaris aanwijst voor wie het transport zal plaatsvinden, en deze keuze doorgaans (mede) wordt gebaseerd op een door de betreffende notaris aan hem uitgebrachte offerte. Aldus heeft de verkopende partij (hier: klaagster) doorgaans geen inbreng ten aanzien van de keuze van de notaris en evenmin zicht en grip op de door de notaris aan hem als verkoper in rekening te brengen kosten. Bij het oordeel ten aanzien van de op te leggen maatregel houdt de kamer rekening met het feit dat het notarissen vrij staat de grenzen van de marktwerking op te zoeken en dat niet altijd uit wetgeving, regelgeving en jurisprudentie duidelijk is wanneer die grenzen bereikt zijn. Alhoewel de kamer van oordeel is dat de notaris deze grenzen op een aantal punten overschreden heeft, acht de kamer gezien het voorstaande en de omstandigheid dat de notaris ter zitting duidelijk te kennen heeft gegeven open te staan voor verbeteringen op dit punt, de maatregel van waarschuwing passend.

Klager verwijt de notaris dat hij foutieve informatie heeft verschaft, partijdig is geweest en vragen van klager over de afwikkeling van de nalatenschap van erflater niet serieus heeft genomen. De kamer verklaart de klacht ongegrond.

De klacht bestaat uit twee onderdelen: (i) de notaris heeft verzuimd om een testament op te maken, terwijl zij wist dat spoed was vereist; (ii) de notaris heeft in weerwil van de gemaakte afspraak geen (telefonisch) contact met klager opgenomen waardoor niet tijdig een nieuwe afspraak tot stand is gekomen en de buurman van klager (over wie klager zich gedurende een lange periode heeft ontfermd) zijn uiterste wil niet in een testament heeft kunnen vastleggen. De kamer ziet geen aanleiding om aan de door de notaris gegeven -en wegens haar geheimhoudingplicht ingegeven- summiere uitleg dat de buurman van klager niet in staat was om zijn uiterste wil te bepalen, te twijfelen. In het licht van een uitvoerige reactie van de notaris achteraf, is het feit dat zij klager niet heeft teruggebeld niet ernstig genoeg om daaraan tuchtrechtelijke gevolgen aan te verbinden. De kamer verklaart de klacht ongegrond.

Klagers verwijten de notaris en kandidaat-notaris dat zij onzorgvuldig hebben gehandeld bij de totstandkoming van het testament van erflaatster.

Wrakingsverzoek: verzoeker wraakt de voorzitter van de wrakingskamer te Den Haag.