Zoekresultaten 41101-41150 van de 48210 resultaten

Klaagster verwijt de radioloog dat hij haar onjuist heeft voorgelicht over de bevindingen van het onderzoek en heeft nagelaten om haar terug te verwijzen naar de huisarts. Klaagster verwijt de arts voorts dat hij haar niet heeft meegedeeld meteen terug te komen wanneer de klachten zich zouden verergeren. Klacht ongegrond.

Advocaat was door de Raad van Discip[line geschrapt wegens het bij voorduring schenden van de regels omtrent het maximaal aan te vragen toevoegingen door toevoegingen op naam van kantoorgenoten te laten zetten, tevens het niet afrekenen met cliënten van geïncasseerdeproceskosten en het instellen van bezwaar tegen afgewezen toevoegingsaanvragen zonder toestemming van de cliënt. Het hof bekrachtigt de door de raad uitgesproken schrapping.

De advocaat heeft bijstand aan klager verleend in een geschil met de curator inzake bestuurdersaansprakelijkheid. Klacht dat de advocaat buitensporig heeft gedeclareerd, met name daar hij nodeloos tijd heeft besteed aan het bestuderen van klagers dossier. De advocaat heeft op verzoek van klager het instellen van een tegenvordering onderzocht en heeft daartoe twee ordners met stukken bestudeerd. De advocaat heeft voorts met de curator onderhandeld over een minnelijke regeling, die er is gekomen. Over de declaratie is door klager en zijn echtgenote een bespreking met de advocaat gevoerd. Daarin is een betalingsregeling getroffen, die later is vastgelegd in een vaststellingsovereenkomst. Deze is gedeeltelijk door klager nagekomen. De Raad komt tot het oordeel dat klager niet aannemelijk heeft gemaakt dat de advocaat excessief heeft gedeclareerd. Klacht ongegrond

Beklaagde zou gezwel in de buik van een kat hebben gemist. Klacht stuit af op gebrek aan bewijs. Ongegrond.

Klachtambtenaarzaak: Het voorschrijven van derde en vierde generatie antibiotica bij dieren is slechts in zeer uitzonderlijke omstandigheden aanvaarbaar, gelet op de resistentieproblematiek en het feit dat deze nieuwste groep antibiotica onmisbaar is voor de humane geneeskunde. Dergelijke antibiotica is hier uiterst lichtvaardig en ten onrechte ingezet. Het college weegt zwaar mee dat beklaagde als werkgever bij uitstek in de mogelijkheid verkeerde om het antibioticabeleid van de maatschap te bepalen, maar heeft nagelaten eenduidige richtlijnen te scheppen gericht op voorkomen van onjuist antibioticagebruik. Volgt geldboete van € 5.000,- waarvan € 3.000,= voorwaardelijk

belangenbehartiging door notaris

De klacht betreft de overleden echtgenote van klager, patiënte. Patiënte verbleef op de afdeling interne geneeskundige van het ziekenhuis waar de MDL-arts, verweerder, werkzaam is. Voor overplaatsing naar de afdeling neurologie is bij patiënte een katheter geplaatst, waarbij zij volgens klager inwendig verwond is geraakt. Klager wil weten of degene die de katheter plaatste daartoe bevoegd en bekwaam was. Het Regionaal Tuchtcollege wijst de klacht af en het Centraal Tuchtcollege verwerpt het beroep van klager.

Klacht tegen psychiater. De samenvatting van de psychiater in zijn rapport is geen samenvatting van de feiten, maar door de psychiater aangepaste feiten in het licht van zijn conclusies. Het onderzoek op 11 juli 2008 was van te korte duur om tot een behoorlijk oordeel te kunnen komen. Ten onrechte vond de psychiater het niet nodig om met de behandelaars van klager te overleggen of bij hen medische informatie op te vragen. Uit het rapport blijkt niet waarop is gebaseerd dat de klachten vergelijkbaar waren met de klachten in 2004. Het Centraal Tuchtcollege is van oordeel dat d e wellicht enigszins beperkt te noemen vraagstelling van het UVW in voldoende mate werd aangevuld door de meegezonden gegevens en dat de psychiater terecht heeft geoordeeld dat de voorliggende informatie, tezamen met de bevindingen uit zijn eigen onderzoek, voldoende was en dat er geen noodzaak bestond tot het inwinnen van nadere medische informatie. Weliswaar is de beantwoording door de psychiater van Vraag 1. “Is betrokkene naar uw mening op 07-11-2004 vanuit psychiatrisch oogpunt volledig geïnvalideerd te achten?” met enkel “Nee” kort te noemen, maar de psychiater heeft voldoende aannemelijk gemaakt dat dit “Nee” weldoordacht was hetgeen ook blijkt uit hetgeen door de psychiater in zijn rapportage is weergegeven onder de kopjes “Psychiatrisch onderzoek” en “Descriptieve conclusie”. Het beroep wordt verworpen.

Klager verwijt de orthopeed dat hij in de periode dat hij hem behandelde is tekortgeschoten in de zorg die hij van hem mocht verwachten. Afwijzing

De klacht betreft de overleden echtgenote van klager, patiënte. Patiënte verbleef op de afdeling interne geneeskundige van het ziekenhuis waar de verpleegkundige, verweerder, werkzaam is. Voor overplaatsing naar de afdeling neurologie heeft verweerder bij patiënte een katheter geplaatst, waarbij zij volgens klager inwendig verwond is geraakt. Klager verwijt verweerder - kort gezegd - de katheter niet deskundig geplaatst te hebben. Het Regionaal Tuchtcollege wijst de klacht af en het Centraal Tuchtcollege verwerpt het beroep van klager.

Klacht over het niet duidelijk scheiden in de publiciteit van de hoedanigheid van deken en die van advocaat. De raad is van oordeel dat wanneer de deken in een andere hoedanigheid optreedt dan die van deken hij grote zorgvuldigheid dient te betrachten bij het kenbaar maken van de hoedanigheid waarin hij optreedt. De raad is er niet van overtuigd dat deze zorgvuldigheid in het onderhavige geval door verweerder toereikend in acht is genomen, maar is van oordeel dat niet is gebleken dat verweerder door de gedane uitlatingen in het bewuste artikel misbruik heeft gemaakt van zijn positie als deken en/of als advocaat. Geen tuchtrechtelijke verwijtbaarheid. Klager is bij gebrek aan eigen belang niet ontvankelijk verklaard in zijn klacht over de wijze waarop verweerder zich heeft uitgelaten over de door klager ingeschakelde advocaat.

Klacht tegen psychiater. De klachten hebben deels betrekking op het onderzoek zoals dit door de psychiater is verricht en de daaruit voorvloeiende rapportage van 14 augustus 2008. Overigens zien de klachten op het feit dat de rapportage en het afzien van inzage- en correctierecht niet met klager zou zijn besproken. De psychiater heeft weliswaar niet alle medische informatie van de behandelend sector en de rapporten van verzekeringsartsen waarover het UWV beschikte bij het UWV opgevraagd, maar de psychiater heeft terecht mogen oordelen dat hier geen noodzaak toe bestond gezien de uitgebreide vraagstelling van het UWV. Gezien de zwaarwegende belangen van klager bij een sociale zekerheidsuitkering in verband met de door hem gestelde arbeidsongeschiktheid, behoorde het tot de taak van de psychiater als rapporteur om klager volledig in te lichten omtrent de voor hem van belang zijnde aspecten van het medisch onderzoek. De informatieverschaffing door een rapporteur dient in een geval als het onderhavige onder meer in te houden dat de rapporteur de onderzochte duidelijk maakt wat het doel is van het onderzoek, welke consequenties er zijn verbonden aan mogelijke uitkomsten van het onderzoek, op welke wijze het onderzoek verloopt en welke interventiemogelijkheden de onderzochte heeft met betrekking tot hetgeen op basis van het onderzoek wordt gerapporteerd. Nu de psychiater in zijn rapport van 14 augustus 2008 heeft vastgelegd – onder het kopje “anamnese” – dat hij klager uitleg heeft gegeven over de procedure van het onderzoek en dat hij klager heeft gewezen op zijn rechten als onderzochte, ziet het Centraal Tuchtcollege geen aanleiding om te veronderstellen dat de psychiater niet heeft voldaan aan zijn hiervoor onder rechtsoverweging 4.5. omschreven verplichtingen. Het Centraal Tuchtcollege verwerpt het beroep.

De klacht betreft de behandeling van klaagsters moeder, verder te noemen: patiënt. Klaagster verwijt de orthopeed dat hij in de periode dat hij patiënt behandelde is tekortgeschoten in de zorg die zij van hem mocht verwachten. Berisping.

Klacht tegen psychiater. Klaagster verwijt haar ernstige nalatigheid, laconiek en verwijtbaar handelen, strijdig met hetgeen van een arts in de gegeven omstandigheden mag worden verwacht. Meer in het bijzonder verwijt zij de psychiater patiënte, klaagsters dochter, die was opgenomen met een rechterlijke machtiging en suïcidaal was met verlof te hebben laten gaan met nauwelijks geld op zak en geen actie te hebben ondernomen toen patiënte niet terugkeerde. Tenslotte verwijt zij de psychiater slechte nazorg door de inrichting. Het Regionaal Tuchtcollege oordeelt dat er geen aanwijzing is dat patiënte daadwerkelijk specifiek is behandeld voor de al langer bestaande forse psychiatrische aandoeningen en dat de arts signalen van suïcidaliteit heeft gemist en acht het eerste klachtonderdeel in zoverre gegrond. Ook het tweede klachtonderdeel acht het college gegrond en legt de maatregel van berisping op. Het beroep van de arts tegen de gegrondverklaring van beide klachtonderdelen slaagt. In dit stadium van de behandeling mocht worden volstaan met het wegnemen van de gevaren waarvoor de RM was verleend door te werken aan stabiliseren van de alcohol- en medicijnverslaving, het opbouwen van de vertrouwensrelatie en het op geleide en onder voorwaarden geven van vrijheden o.a. in de vorm van korte verloven. Er was voor arts geen aanleiding om het verlof van 6 op 7 januari waarvan patiënte niet terugkeerde niet toe te staan. De keuze van de arts om niet onmiddellijk in te grijpen toen patiënte niet op het afgesproken tijdstip van verlof terugkeerde acht het Centraal Tuchtcollege onder de gegeven omstandigheden gerechtvaardigd.

Klacht tegen een bedrijfsarts. De klacht richt zich onder meer tegen de medische adviezen van de bedrijfsarts van 21 mei 2008 en 17 maart 2009, die mede ten grondslag hebben gelegen aan de beschikking van de IND van 24 maart 2009, waarbij het bezwaarschrift van klager ongegrond is verklaard. Kort samengevat verwijt klager verweerder dat hij als arts een tegenstrijdig, niet-objectief en onzorgvuldig rapport heeft geschreven en dat hij zich niet als deskundige doch als partij heeft gedragen. Ook twijfelt klager ernstig aan de deskundigheid van verweerder. De behandeling van de zaak in hoger beroep heeft het Centraal Tuchtcollege geen aanleiding gegeven tot de vaststelling van andere feiten en tot andere beschouwingen en beslissingen dan die van het Regionaal Tuchtcollege in eerste aanleg. Het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg verwerpt het beroep.

Klaagster verwijt de huisarts dat hij tijdens de eerste twee consulten geen resp. onvolledig lichamelijk onderzoek heeft verricht waardoor hij tot een onjuiste diagnose is gekomen, resp. daaraan heeft vastgehouden. Klaagster verwijt de arts voorts dat hij niet goed heeft geluisterd naar de signalen die klaagster gaf, er ten onrechte voor heeft gekozen klaagster pijnstilling voor te schrijven en klaagster pas na aandringen naar het ziekenhuis heeft doorgestuurd. Waarschuwing.

Klagers verwijten psychiater dat zij hun meerderjarige zoon met zgn. dubbele diagnose, te weten: schizofrenie en middelengebruik, adequate zorg heeft onthouden, met klagers gebrekkig heeft gecommuniceerd en hun zoon niet heeft doorverwezen naar een kliniek gespecialiseerd in behandeling van patiënten met dubbele diagnose. Regionaal Tuchtcollege verklaart klacht in alle onderdelen ongegrond. Centraal Tuchtcollege verwerpt het beroep van klagers.

Klager verwijt de bedrijfsarts dat deze de werkneemster onprofessioneel heeft begeleid in haar ziekteproces, partijdig is geweest naar de werkgever toe en niet tot slecht heeft gecommuniceerd met behandelaren en behandeladviezen van behandelaren heeft genegeerd. Klager verwijt de arts voorts dat hij spanning en stress heeft opgeroepen bij werkneemster door op kritieke momenten in het ziekteproces te dreigen met loonsancties, waardoor werkneemster niet de noodzakelijke rust heeft gekregen wat heeft geleid tot chronische stress. Klacht ongegrond.

Klaagster verwijt psychotherapeut, tevens aangeklaagd als psychiater, dat zij haar niet heeft behandeld volgens door beroepsgroep vastgestelde normen, zich heeft schuldig gemaakt aan onprofessioneel en grensoverschrijdend gedrag, haar beroepsgeheim heeft geschonden en ten onrechte verzoeken om afschrift medische dossiers heeft geweigerd. RTG verklaart de samen beoordeelde klachtonderdelen 1 en 2 grotendeels gegrond, het derde klachtonderdeel ongegrond en het vierde klachtonderdeel gegrond en legt de maatregel van schorsing van twee maanden op. In beroep oordeelt CTG van oordeel te zijn dat psychotherapeut bij behandeling van klaagster onvoldoende professionele distantie in acht heeft genomen door klaagster financiële middelen te verstrekken en het laten verrichten van administratieve werkzaamheden in haar praktijk waarbij klaagster bovendien inzage kon hebben in persoonsgegevens van andere patiënten. Dit gebrek aan professionele distantie moet de psychotherapeut tuchtrechtelijk ernstig aangerekend worden, evenals haar weigering om desgevraagd het medisch dossier van klaagster af te geven. Het CTG is, zij het met een enigszins andere motivering, met het Regionaal Tuchtcollege van oordeel dat er bij verweerster sprake is geweest van onprofessioneel handelen en dat de klacht in zoverre grotendeels gegrond is. Rekening houdend met het feit dat de psychotherapeut in haar lange loopbaan niet eerder tuchtrechtelijk is veroordeeld wordt volstaan met het opleggen van de maatregel van berisping.

Klacht tegen sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Klager heeft gedurende meer dan drie jaar ongeveer driewekelijks een gesprek gehad met de verpleegkundige, verweerder, in het kader van begeleiding bij het omgaan met de persoonlijkheidsstructuur en het motiveren voor intensievere behandeling. Het door klager gemaakte verwijt van onvoldoende verslaglegging is door het Regionaal Tuchtcollege gegrond bevonden en in eerste aanleg is daarvoor de maatregel van waarschuwing opgelegd. Klager is in beroep gekomen van de ongegrond bevonden klachtonderdelen welke de strekking hebben dat verweerder naar het oordeel van klager tekort is geschoten in de begeleiding en behandeling van klager. Het Centraal Tuchtcollege verwerpt het beroep van klager.

Tussenbeslissing. Klacht tegen tandarts. Beide partijen verschijnen niet ter zitting en het dossier is incompleet. College houdt behandeling aan en verzoekt partijen aanvullende gegevens over te leggen.

Klaagster verwijt psychiater, tevens aangeklaagd als psychotherapeut dat zij haar niet heeft behandeld volgens door beroepsgroep vastgestelde normen, zich heeft schuldig gemaakt aan onprofessioneel en grensoverschrijdend gedrag, haar beroepsgeheim heeft geschonden en ten onrechte verzoeken om afschrift medische dossiers heeft geweigerd. RTG verklaart de samen beoordeelde klachtonderdelen 1 en 2 grotendeels gegrond, het derde klachtonderdeel ongegrond en het vierde klachtonderdeel gegrond en legt de maatregel van schorsing van twee maanden op. In beroep oordeelt CTG van oordeel te zijn dat de psychiater bij de behandeling van klaagster onvoldoende professionele distantie in acht heeft genomen door klaagster financiële middelen te verstrekken en het laten verrichten van administratieve werkzaamheden in haar praktijk waarbij klaagster bovendien inzage kon hebben in persoonsgegevens van andere patiënten. Dit gebrek aan professionele distantie moet de psychiater tuchtrechtelijk ernstig aangerekend worden, evenals haar weigering om desgevraagd het medisch dossier van klaagster af te geven. Het CTG is, zij het met een enigszins andere motivering, met het Regionaal Tuchtcollege van oordeel dat er bij verweerster sprake is geweest van onprofessioneel handelen en dat de klacht in zoverre grotendeels gegrond is. Rekening houdend met het feit dat de psychiater in haar lange loopbaan niet eerder tuchtrechtelijk is veroordeeld wordt volstaan met het opleggen van de maatregel van berisping.

Klager verwijt de psychiater dat hij niet bevoegd was tot het verrichten van het gevraagde onderzoek. Daarnaast heeft de psychiater de gezondheid en het arbeidsvermogen van klager beoordeeld op een wijze die niet in overeenstemming is met de professionele eisen, zo stelt klager. Het Regionaal Tuchtcollege is van oordeel dat het repport op een aantal punten niet aan de professionele maatstaven voldoet zoals deze onder meer zijn vastgelegd in de destijds geldende Richtlijn psychiatrische rapportage van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie. De klacht wordt gedeeltelijk gegrond verklaard; er wordt geen maatregel opgelegd omdat de psychiater op dat moment al meer dan vijf jaren zijn beroep niet meer uitoefent. Zowel klager als de psychiater komen in hoger beroep. Anders dan het Regionaal Tuchtcollege is het Centraal Tuchtcollege van oordeel dat het onderhavige rapport, gelet op het doel waarvoor het is uitgebracht, een voldoende heldere indeling heeft en voldoende logisch, overzichtelijk en inzichtelijk is. Voorts is het Centraal Tuchtcollege van oordeel dat de in het rapport vervatte anamnese voldoet aan de daaraan te stellen eisen. Naar het oordeel van het Centraal Tuchtcollege kan niet worden staande gehouden dat de arts bij het stellen van zijn diagnose en het aannemen van functionele beperkingen bij klager als keuringsarts is te kort geschoten. Het Centraal Tuchtcollege acht het beroep van de psychiater gegrond, vernietigt de beslissing in eerste aanleg en wijst de klacht alsnog af. Het beroep van klager wordt afgewezen.

Klacht tegen psychiater. Klager verwijt de psychiater dat zij conclusies heeft getrokken na een gesprek met klager van ongeveer twee uren waarbij die conclusies haaks staan op de conclusies van eerdere behandelaars en de huidige behandelend psychiater; dat zij deze afwijkende conclusies niet, althans niet deugdelijke motiveert; dat zij geen contact heeft opgenomen met de huidige behandelaar van klager hoewel dit wel geïndiceerd was en dat zij in het rapport een onjuiste aanhef heeft gebruikt. De behandeling van de zaak in hoger beroep heeft het Centraal Tuchtcollege geen aanleiding gegeven tot de vaststelling van andere feiten en tot andere beschouwingen en beslissingen dan die van het Regionaal Tuchtcollege in eerste aanleg. Het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg verwerpt het beroep.

Klager verwijt de psychiater dat hij niet bevoegd was tot het verrichten van het gevraagde onderzoek. Daarnaast heeft de psychiater de gezondheid en het arbeidsvermogen van klager beoordeeld op een wijze die niet in overeenstemming is met de professionele eisen, zo stelt klager. Het Regionaal Tuchtcollege is van oordeel dat het repport op een aantal punten niet aan de professionele maatstaven voldoet zoals deze onder meer zijn vastgelegd in de destijds geldende Richtlijn psychiatrische rapportage van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie. De klacht wordt gedeeltelijk gegrond verklaard; er wordt geen maatregel opgelegd omdat de psychiater op dat moment al meer dan vijf jaren zijn beroep niet meer uitoefent. Zowel klager als de psychiater komen in hoger beroep. Anders dan het Regionaal Tuchtcollege is het Centraal Tuchtcollege van oordeel dat het onderhavige rapport, gelet op het doel waarvoor het is uitgebracht, een voldoende heldere indeling heeft en voldoende logisch, overzichtelijk en inzichtelijk is. Voorts is het Centraal Tuchtcollege van oordeel dat de in het rapport vervatte anamnese voldoet aan de daaraan te stellen eisen. Naar het oordeel van het Centraal Tuchtcollege kan niet worden staande gehouden dat de arts bij het stellen van zijn diagnose en het aannemen van functionele beperkingen bij klager als keuringsarts is te kort geschoten. Het Centraal Tuchtcollege acht het beroep van de psychiater gegrond, vernietigt de beslissing in eerste aanleg en wijst de klacht alsnog af. Het beroep van klager wordt afgewezen.

Verweerder heeft onvoldoende onderkend dat na de fout van zijn kantoorgenoot sprake was van een belangentegenstelling tussen klaagster en het kantoor, die het nodig maakte dat zijn optreden in een cassatieprocedure tot herstel van die fout expliciet met klaagster werd besproken. Het lag op de weg van verweerder om klaagster erop te wijzen dat zij onafhankelijk advies kon vragen. Het was immers niet denkbeeldig dat wanneer de cassatieprocedure in het nadeel van klaagster zou worden beslist het eigen belang van verweerder bij een zo laag mogelijke vaststelling van de schade in botsing kon komen met dat van klaagster bij een zo hoog mogelijke schadevaststelling. A is gegrond, b en c ongegrond.

Raadkamerbeslissing.Klacht tegen huisarts vanwege achterwege laten lichamelijk onderzoek bij mogelijke verdenking van seksueel misbruik bij jong kind en niet doorverwijzen. Klacht kennelijk ongegrond.

Falende klachten over een persbericht dat door betrokkene is uitgebracht in reactie op onjuiste uitlatingen door klaagster over een rapport uitgebracht door de organisatie van betrokkene. Gelet op de aard van de beschuldigingen en het meermalen publiekelijk uiten daarvan, heeft betrokkene met zijn reactie de voor hem geldende grenzen van subsidiairiteit en proportionaliteit niet overschreden.

Klacht tav verrekening van declaraties met derdengelden niet -ontvankelijk nu hierop al eerder door de raad is beslist. Niet komen vast te staan dat verweerder stukken achteraf en dus valselijk heeft opgemaakt. Klacht ongegrond.

a. na beroepsfout – het niet op tijd uitbrengen van de dagvaarding bij het hof tot vaststelling van de schade - niet adviseren om onafhankelijk advies in te winnen maar in plaats daarvan de schuld voor het verval van instantie op klaagsters bordje te schuiven. Gegrond; klaagster nimmer op het bestaan van die termijn gewezen en evenmin hulp geboden bij het opstellen van begroting, iets waaraan zij overduidelijk behoefte had. Klacht gegrond. Berisping. b. procedure bij de rechtbank om zo gevolgen fout te herstellen niet bij voorbaat geheel kansloos; klacht ongegrond. c. geheimhoudingsplicht niet geschonden door zonder klaagsters toestemming alle door haar verstrekte stukken en informatie door te spelen aan de beroepsaansprakelijkheidsverzekeraar; klacht ongegrond.

Raadkamerbeslissing. Klacht tegen arts betreffende opname op een afdeling langdurige zorg voor ouderen met een multicomplexe (psychiatrische-, somatische- en/of sociale-) behandel- en/of zorgvraag, waarbij de diagnostiek in beginsel is afgerond. De klacht betreft onjuiste dossiervorming, onvoldoende diagnostiek en/of behandeling. Klacht kennelijk ongegrond.

Onderzoek naar o.m. de integriteit van de ambtelijke organisatie van gemeente kwalificeert als een onderzoek met persoonsgerichte aspecten. In onvoldoende mate is aannemelijk geworden dat klager bij aanvang van het onderzoek of kort nadien op de hoogte is gesteld dat het onderzoek mede betrekking op zijn profesioneel handelen zou (kunnen) hebben en daaraan een kwalificatie zou (kunnen) worden gegeven, hetgeen in strijd met komt met de voor betrokkene geldende beginselen van integriteit, objectiviteit en deskundigheid en zorgvuldigheid. Het ontbreken in het rapport van een heldere, omlijnde omschrijving van de opdracht komt in strijd met het fundamentele beginsel van deskundigheid en zorgvuldigheid. Het verwijt dat klager niet is gehoord, treft geen doel. Gegrond verwijt dat in het geval van klager geen recht is gedaan aan het beginsel van wederhoor. Betrokkene behoefde niet het gehele conceptrapport aan klager voor te leggen, maar had wel de feitelijke bevindingen moeten voorleggen waarop het negatieve oordeel over het handelen van klager werd gebaseerd. Niet volstaan had mogen worden met het ten titel van wederhoor voorleggen van een aantal nadere vragen. Onterecht verwijt dat betrokkene niet zelf een oordeel over het handelen mocht geven, terwijl het voor de hand lag dat betrokkene geruchten juist wel in zijn onderzoek betrok. Onterecht verwijt over suggestief woordgebruik. De feitelijke bevindingen waarop het negatieve oordeel over het handelen van klager is gebaseerd, ontbreken bij de stukken van de tuchtprocedure. Aan de hand van overgelegde stukken en wat ter zitting is gebleken, blijkt voor twee van de vier onderwerpen wel een deugdelijke grondslag voor dat negatieve oordeel doch voor de twee andere onderwerpen kan zo'n grondslag niet worden vastgesteld. Dit is niet in overeenstemming met het voor betrokkene geldende fundamentele beginsel van deskundigheid en zorgvuldigheid. Concluderend is betrokkene op vier onderdelen vaktechnisch tekort geschoten zodat vastgesteld moet worden dat betrokkene de uitvoering van een belangwekkend onderzoek met persoonsgerichte aspecten niet op orde had. Volgt maatregel van waarschuwing.

Noch een enkele sommatie noch een dreigement met executie kan als daad van executie worden aangemerkt. Voorts hebben de betaling van klager en het exploot van de deurwaarder elkaar min of meer gekruist en heeft de aangekondigde executie ook niet plaatsgevonden. Klacht ongegrond.

Raadkamerbeslissing. Klacht tegen verpleegkundige, leidinggevende betreffende afgifte/inzage medisch dossier. Klacht ontvankelijk, kennelijk ongegrond.

Falende klachten over de uitvoering van een onderzoek met persoonsgerichte aspecten. Aangenomen moet worden dat klaagster weet had van aard en bereik van het onderzoek en van de uitbreiding daarvan, terwijl zij tweemaal is gehoord en zij op feitelijke bevindingen heeft kunnen reageren alvorens betrokkene zou rapporteren. Onterecht verwijt over het (willen) gebruiken van digitale gegevens, afkomstig van de computer van klaagster. Voldoende inzicht in het onderzoek en de gemaakte onderzoekskeuzes. Geen suggestief woordgebruik. Onvoldoende grond voor conclusie dat betrokkene onvoldoede onafhankelijk van opdrachtgever zou zijn. Onzorgvuldige passage in het rapport over het niet reageren door klaagster is in de context van de tekst die daaraan voorafgaat en daarop volgt van onvoldoende gewicht om tot gegrondverklaring van het daarop betrekking hebbende klachtonderdeel te komen. Betrokkene heeft geen politiek oordeel geveld doch conclusies getrokken die uit feitelijke bevindingen konden volgen. Geen rechts- of beroepsregel aan te wijzen die betrokkene zou verplichten om met zijn opdrachtgever een zeer beperkte verspreiding van het rapport af te spreken. Publieke uitspraken van betrokkene, zulks in reactie op de uitlatingen van klaagster in de media, leveren in dit geval evenmin strijd op met enig voor betrokkene geldende rechts- of beroepsregel. Volgt algehele ongegrondverklaring van de klacht.

In beginsel behoort de taakuitoefening van een advocaat als bewindvoerder niet tot het terrein dat door het advocatentuchtrecht wordt bestreken. De raad is van oordeel dat er in gegeven situatie sprake is van een zodanige verwevenheid van de functies van advocaat en bewindvoerder van verweerder, dat een tuchtrechtelijke toetsing op zijn plaats is. Het feit dat verweerder als bewindvoerder de derdenrekening van zijn advocatenkantoor heeft gebruikt om daarop gelden van een onder zijn bewind gestelde te stallen en de betrokkenen daarvoor nog een vergoeding van €10, - per maand in rekening te brengen acht de raad tuchtrechtelijk verwijtbaar. Uit een beschikking van de rechtbank valt op te maken dat verweerder in een aantal dossiers in een procedure als advocaat is opgetreden voor een onder zijn bewind gestelde, zulks ook zonder daartoe van de kantonrechter verkregen toestemming. De raad acht zulks een onaanvaardbare verstrengeling van belangen nu verweerder aldus de hoedanigheid van bewindvoerder als opdrachtgever combineert met de hoedanigheid van advocaat als opdrachtnemer. Klacht gegrond. Maatregel: berisping.

Klager beklaagt zich er over dat verweerder hem heeft bijgestaan bij het opstellen van een contract en dat verweerder nadien tegen hem is opgetreden. Omdat verweerder klager niet in de hoedanigheid van advocaat heeft bijgestaan, stond het hem vrij in een rechtszaak tegen klager optreden.

Raadkamerbeslissing. Klacht tegen cardioloog betreffende onvoldoende onderzoek en informatie en het voorstel klaagster naar een psychiater te verwijzen. Klacht kennelijk ongegrond.

Klacht over het optreden van de advocaat van de wederpartij kennelijk ongegrond. Verweerster heeft de belangen van haar cliënte mogen en moeten behartigen op de wijze waarop zij dat gedaan heeft. Gesteld noch gebleken is dat zij niet in opdracht van haar cliënte heeft gehandeld.

Een advocaat behoort een appeltermijn te alle tijde te sauveren, ook indien hij nog niet over de schriftelijke uitspraak beschikt, Ten onrechte aan cliënte voorgehouden dat de zaak nog in behandeling was bij de Hoge Raad, terwijl reeds in 2004 uitspraak was gedaan. Onvoldoende voortvarend gehandeld. Klacht gegrond; enkele waarschuwing

Klacht over bijstand in strafzaak, in het bijzonder te weinig gedaan om schorsing voorlopige hechtenis te bewerkstelligen en ten onrechte niet aangestuurd op niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie op grond van in het vooronderzoek gemaakte fouten; nagelaten te adviseren omtrent een klacht die hij wilde indienen tegen verhoormethoden rechercheur. Tekortschieten niet aannemelijk geworden. Ongegrond.

Niet gebleken dat, na vertrek van een voormalig kantoorgenote, om afgifte van een op het kantoor achtergebleven ordner is gevraagd en afgifte daarvan door verweerder is geweigerd Het is in een letselschadezaak gebruikelijk om een declaratie onder vermelding van de zaaksnaam aan te beiden aan de schadeverzekeraar. Klacht ongegrond

Kantoortoetsing. Omstandigheid dat betrokkene de datum van de hertoetsing is vergeten, blijft voor haar rekening en risico. Bevindingen van de toetsing blijven bruikbaar. Oordeel over de toetsing voorbehouden aan het bestuur van de NOvAA en niet aan de toetsers. Gegronde klacht over het niet beschikken over een intern stelsel van kwaliteitsbeheersing wegens tekortkomingen in documentatie van werkzaamheden en in uitgebrachte rapportages. Tevens gegronde klacht over het niet voldoen aan PE-verplichtingen in één jaar. De omstandigheid dat betrokkene, hoewel bewust van de tekortkomingen, gedurende lange tijd geen dan wel onvoldoende actie tot verbetering heeft ondernomen doch zeer veeleer heeft ingespannen om (telkens) uitstel te krijgen voor hertoetsing geeft verder gewicht aan de tekortkomingen. Volgt maatregel van tijdelijke doorhaling voor de duur van 3 maanden.

Dekenbezwaren raken de volle breedte van de beroepsuitoefening. De kantoororganisatie is niet op orde gebleken, de financiële situatie uitermate zorgelijk, geheimhoudingsplicht geschonden, omtrent het archiefbeheer ontbreekt elk inzicht, financiële verplichtingen jegens medewerkers kantoor niet tijdig nagekomen, praktijk niet naar behoren uitgeoefend, nalatig gebleven in financiële afwikkeling van de relatie met cliënten. Daarnaast toezeggingen aan de deken niet nagekomen, door niet naar behoren met de deken te communiceren deze in de uitoefening van diens toezichthoudende taak op onaanvaardbare wijze gefrustreerd. Verweerder heeft zich op geen enkel moment bewust getoond van de belangen die met de in het geding zijnde regelgeving zijn gemoeid, laat staan dat hij zich voor de schending daarvan heeft verontschuldigd. Hij heeft zelfs cliëntbelangen moedwillig geschaad door niet ter zitting te verschijnen en in strijd met de waarheid aan de rechtbank te verklaren dat hij niet van die behandeling op de hoogte was. Volgt schrapping van het tableau. Dat verweerder zich reeds zelf heeft laten uitschrijven laat noodzaak voor deze maatregel onverlet. Voor het geval van een toekomstig verzoek van verweerder tot herinschrijving zal uit het tableau moeten kunnen blijken van het oordeel van de tuchtrechter omtrent verweerders handelwijze.

Door een miscommunicatie op het kantoor van verweerder is de echtscheidingsbeschikking pas ruim één maand na de uitspraak aan klager toegezonden en pas na anderhalve maand met hem besproken. Verweerder is daarvoor verantwoordelijk. Het had op de weg van verweerder gelegen een helder en duidelijk standpunt in te nemen omtrent een eventueel hoger beroep en dit schriftelijk aan klager kenbaar te maken. Dit is niet gebeurd. Klachtonderdeel gegrond. Geen aanwijzingen voor excessief declareren terwijl klager alle door hem ontvangen declaraties zonder protest heeft behouden en betaald.. Verweerder heeft enkele van zijn declaraties verrekend met het tegoed van klager op zijn derdenrekening en zulks in een tweetal brieven aan klager bevestigd. In zijn reactie op deze brieven maakt klager daartegen geen bezwaar, waaruit verweerder mocht afleiden dat klager daarmee instemde.. Klacht gedeeltelijk gegrond; enkele waarschuwing.

Klacht tegen cardioloog, dat hij onvoldoende aandacht heeft geschonken aan een patiënt met koorts die de dag ervoor was ontslagen na een moeilijke, pijnlijke en langdurige pacemaker repositie, gegrond. Immers bij gebreke van schriftelijke onderbouwing -verweerder heeft alleen achteraf summiere bevindingen in een brief aan (ondermeer) de huisarts vastgelegd- niet is vast te stellen of verweerder patiënt deugdelijk heeft onderzocht.

Patient overlijdt een week na repositie van een pacemaker. Na verwijdering van de pacemaker blijkt dat deze geïnfecteerd was. Klacht tegen de operateur cardioloog ongegrond. Ondermeer niet gebleken dat niet steriel is gewerkt of geen aandacht is geschonken aan de ernstige pijn van patiënt bij de ingreep .

Klacht gegrond voor zover die betrekking heeft op het zonder toestemming van klager/de vader verstrekken van informatie uit het jeugdgezondheidsdossier aan derden. Uitgangspunt is toestemming van beide ouders. Moeder had toestemming verleend aan verweerster, een jeugdarts om informatie over het kind in te brengen in een overleg. Niet gebleken dat aan vader om toestemming is gevraagd. Verweerster had ook niet mogen afgaan op een enkele aantekening in het jeugdgezondheidszorgsdossier dat de kinderrechter vader zou hebben overruled, nu nergens uit gebleken is waarover deze rechter uitspraak heeft gedaan, laat staan dat hij vervangende toestemming heeft gegeven. Evenmin gesteld of gebleken dat er van een zodanig spoedeisende situatie sprake was dat toestemming van vader niet gevraagd had kunnen worden.

Raadkamerbeslissing. Klacht tegen internist. Internist heeft in brief aan UWV vermeld dat er zijns inziens geen bezwaren zijn tegen stapsgewijs hervatten van de werkzaamheden. Het college oordeelt dat verweerder hiermee gehandeld heeft in strijd met de Richtlijnen inzake het omgaan met medische gegevens , KNMG januari 2010. Klacht gegrond. Waarschuwing.

Chirurg wordt verweten dat hij het mammacarcinoom bij klaagster niet eerder heeft ontdekt omdat hij heeft geweigerd palpabele afwijkingen nader te onderzoeken met beeldvormende technieken en zijn bevindingen bij lichamelijk onderzoek onvoldoende heeft neergelegd. Ongegrond.