Print
Download PDFECLI:NL:TGZCTG:2018:216 Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Den Haag c2018.020
| ECLI: | ECLI:NL:TGZCTG:2018:216 |
|---|---|
| Datum uitspraak: | 24-07-2018 |
| Datum publicatie: | 25-07-2018 |
| Zaaknummer(s): | c2018.020 |
| Onderwerp: | Onjuiste verklaring of rapport |
| Beslissingen: | |
| Inhoudsindicatie: | Klacht tegen huisarts. Twee klagers hebben beiden een klacht ingediend tegen verweerder. Het Regionaal Tuchtcollege heeft over de beide klachten in één beslissing uitspraak gedaan. In deze zaak verwijt klager verweerder in de kern dat hij in het dossier van een van zijn patiënten heeft genoteerd dat klager een pornoverleden heeft, zonder dat hij klager kent. Het Regionaal Tuchtcollege heeft de klacht gegrond verklaard. Ook in de zaak van de andere klager verklaart het Regionaal Tuchtcollege een klachtonderdeel gegrond en deze beide gegrondverklaringen tezamen leiden tot het opleggen aan verweerder van een waarschuwing. De huisarts komt in beide zaken tegen de gegrondverklaring in beroep. Het Centraal Tuchtcollege heeft de zaken in beroep afzonderlijk behandeld, vernietigt in deze zaak de beslissing in eerste aanleg en verklaart de klacht alsnog ongegrond. |
C E N T R A A L T U C H T C O L L E G E
voor de Gezondheidszorg
Beslissing in de zaak onder nummer C2018.020 van:
A., huisarts, werkzaam te B.,
appellant, verweerder in eerste aanleg,
gemachtigde: F. van Woerden-Poppe, als jurist verbonden aan de stichting VvAA Rechtsbijstand te Utrecht,
tegen
C., wonende te D.,
verweerder in beroep, klager in eerste aanleg.
1. Verloop van de procedure
C. – hierna klager – heeft op 7 maart 2017 bij het Regionaal Tuchtcollege te Zwolle tegen A. – hierna de huisarts – een klacht ingediend. Dat College heeft bij beslissing van 22 december 2017 uitspraak gedaan in deze zaak, onder nummer 057/2017, en tegelijkertijd, onder nummer 051/2017, in de eveneens tegen de huisarts aangespannen zaak van de heer E. Het Regionaal Tuchtcollege heeft zowel in deze zaak als in de zaak met nummer 051/2017 de klacht deels gegrond verklaard en aan de huisarts voor het in beide zaken gegrond verklaarde deel de maatregel van waarschuwing opgelegd.
In de zaak met nummer 057/2017 is de huisarts van die beslissing tijdig in beroep gekomen. Van klager is geen verweerschrift in beroep ontvangen.
De zaak is in beroep tegelijkertijd maar niet gevoegd met de zaak C2018.019 (A./E.) behandeld ter openbare terechtzitting van het Centraal Tuchtcollege van 14 juni 2018, waar zijn verschenen klager, en de huisarts, bijgestaan door mevrouw Van Woerden-Poppe voornoemd.
Partijen hebben ter terechtzitting hun standpunten nader toegelicht.
Mevrouw Van Woerden-Poppe heeft dat mede gedaan aan de hand van pleitnotities die aan het Centraal Tuchtcollege zijn overgelegd.
2. Beslissing in eerste aanleg
Het Regionaal Tuchtcollege heeft aan zijn beslissing het volgende ten grondslag gelegd. Hierbij is klager aangeduid als klager 2 en de huisarts als verweerder.
“2. DE FEITEN
Op grond van de stukken en het verhandelde ter zitting dient, voor zover van belang voor de beoordeling van de klacht, van het volgende te worden uitgegaan.
Klager 1 is getrouwd geweest en heeft met zijn (ex-)echtgenote (hierna: de moeder) vier kinderen. Verweerder is in de loop van 2016 de huisarts van moeder en de kinderen geworden. Verweerder is tevens de (over)buurman van de moeder en de kinderen en ouderling-kerkrentmeester van de kerk waarvan de moeder de kosterswoning huurt. Moeder en kinderen zijn lid van deze kerk.
In de kerstvakantie van 2016 waren de kinderen bij klager 1. De moeder van klager 1 hield ingevolge een door de rechtbank vastgestelde zorgregeling bij het avondeten en het naar bed brengen van de beide jongste kinderen toezicht. Omdat zij op 3 januari 2017 was verhinderd kwam klager 2 toezicht houden. Hij is een achterneef van klager 1.
Die avond hebben klager 1 en zijn toen 11-jarige dochter F. onenigheid gekregen over haar mobiele telefoon. Hierop heeft F. haar moeder gebeld, die vervolgens met klager 1 heeft gebeld. Vervolgens heeft de moeder de politie gebeld.
Die avond rond 22.00 uur kwamen twee politieagenten bij klager 1 aan de deur. Een agent is met klager 1 naar boven gelopen en heeft gezien dat F. en de overige kinderen rustig sliepen.
Op 4 januari 2017 heeft verweerder in het dossier van F. genoteerd:
“S F. bij haar vader, geslagen, met hoofd op rand van bed. Kan evt morgen haar met de politie ophalen.
P Morgen langskomen voor vastleggen letsel.”
En op 5 januari 2017 noteerde verweerder:
“S Eer gisteren ruzie met vader over mobiel. Ging naar boven. door vader hard bij pols gepkat en later tegen bed gevallen, waarbij achter hoofd bezeerd. Toen stiekem huilen moeder gebeld
O 2 hematomen op onderarm waar vingers geknepen hebben, pijnlijke plek behaarde achterhoofd, geen wond.
E kindermishandeling Z16.01
P: oon neef met pornoverlden past op. Deze gluurde nar haar en haar zus.”
Verweerder heeft aanstonds een uitdraai van deze aantekeningen aan moeder gegeven.
De moeder heeft de uitdraai van het patiëntenjournaal ingediend bij de rechtbank ten behoeve van een zitting van vrijdag 10 maart 2017.
In een conceptrapport van de Raad voor de Kinderbescherming staat:
“Bron: telefonisch contact met de heer dr. A., huisarts op 18 juli 2017.
Dit telefoongesprek heeft plaatsgevonden met toestemming van de moeder van F..
De heer A. geeft aan dat de kinderen sinds zij in B. wonen bij zijn huisartsenpraktijk ingeschreven staan. Door de vorige huisarts in G. zijn er geen signalen van huiselijk geweld aan de heer A. overgedragen. Wel is er gemeld dat er bij F. periodes zijn van cyclisch braken met hoofdpijn, waar ze ook even voor opgenomen was bij een kinderarts, maar waar de oorzaak nooit van gevonden is. Ze was toen een verlegen meisje met verergering van haar klachten bij stress. Een relatie met de gezinssituatie is toen niet gelegd.
Moeder en F. hebben de heer A. een blauwe plek op de onderarm van F. getoond. Dit betrof een vingerafdruk. F. heeft de heer A. verteld dat dit kwam doordat vader haar hardhandig had vastgepakt, wat de heer A. als kindermishandeling in het journaal heeft vermeld. Ook hebben moeder en F. zorgen gemeld over de aanwezigheid van de heer C. bij vader, aangezien deze man volgens hen verdacht wordt van seksueel grensoverschrijdend gedrag. F. heeft de heer A. verteld dat zij zich door hem begluurd voelt. De heer A. heeft deze zorgen niet gemeld bij Veilig Thuis, aangezien het gezin hier al bekend was. Moeder heeft de informatie van de heer A. meegenomen om bij Veilig Thuis te tonen. Vader en de heer C. hebben als gevolg hiervan een klacht ingediend bij de tuchtraad. Ook heeft de heer A. van familie van moeder begrepen dat vader onlangs foto’s heeft gemaakt van zijn woning. Bovenstaande creëert een gevoel van onveiligheid. De heer A. is van mening dat vader hiermee ook een onveilige situatie creëert voor F., aangezien F. hiermee de boodschap krijgt dat zij geen informatie in vertrouwen kan vertellen aan haar huisarts. Er zijn geen andere concrete signalen van huiselijk geweld binnen het gezin bekend bij de heer A..”
Verweerder heeft naar aanleiding van het mondeling vooronderzoek de journaalregels aangepast. Bij 5 januari 2017 staat nu:
“S Eergisteren ruzie met vader over mobiel. Ging naar boven. Door vader hard bij pols gepakt en later tegen bed gevallen waarbij achterhoofd bezeerd. Toen stiekem moeder gebeld
Moeder vertelt dat neef met pornoverleden af en toe toezicht houdt. F. verteld dat zij en haar zus zich door hem begluurd voelen.
O 2 hematomen op onderarm waar vingers geknepen hebben, pijnlijke plek behaarde achterhoofd, geen wond.
E kindermishandeling”.
3. HET STANDPUNT VAN KLAGERS EN DE KLACHT
Klager 1 verwijt verweerder, zakelijk weergegeven:
1. dat hij onwaarheden in het huisartsenjournaal heeft vermeld op verzoek van zijn ex-echtgenote. Zij wil bewijs om de scheiding die zij wil aan familie en vrienden te kunnen verklaren vanuit haar christelijke geloofsovertuiging;
2. dat er geen sprake is van een normale dokter-patiëntrelatie en dat hij klakkeloos de beschuldigingen van moeder opschrijft waarvan hij wist of kon weten dat moeder deze zou gebruiken in een procedure tegen klager;
3. dat hij na de klacht bij het college is doorgegaan met het zonder toestemming van klager 1 verstrekken van informatie door uitgebreid verslag te doen aan de Raad voor de Kinderbescherming.
Klager 2 verwijt verweerder, zakelijk weergegeven:
1. dat hij onwaarheden in het huisartsenjournaal heeft vermeld;
2. dat er geen sprake is van een normale dokter-patiëntrelatie en dat hij klakkeloos de beschuldigingen van moeder opschrijft waarvan hij wist of kon weten dat moeder deze zou gebruiken in een procedure tegen klager.
3. dat hij schrijft dat klager 2 een pornoverleden heeft zonder hem te kennen, en deze beschuldiging naar de advocaat van klager 1 en moeder heeft gestuurd.
4. HET STANDPUNT VAN VERWEERDER
Verweerder voert - zakelijk weergegeven - aan dat hij in het dossier van F. werkaantekeningen heeft gemaakt die alleen voor hemzelf zijn bedoeld.
Verder wijst verweerder erop dat er sprake is van een normale arts-patiëntrelatie met de ex-echtgenote van klager en haar kinderen. Hij ziet haar alleen in zijn hoedanigheid als huisarts.
Verweerder heeft moeder leren kennen tijdens het ziek- en sterfbed van haar moeder. Moeder had geen veilig thuis meer en was naar haar moeder gevlucht omdat zijzelf en haar kinderen gevaar liepen. Verweerder kon wat voor haar betekenen door woonruimte voor haar te zoeken zodat haar moeder kon sterven met het idee dat haar dochter en haar kleinkinderen veilig waren en dat er voor hen werd gezorgd. Soms gaat een taak van een huisarts verder dan pillen voorschrijven. Verweerder zal zich in ieder geval blijven inzetten voor de veiligheid van moeder en de kinderen van klager 1.
Verweerder kon afgifte van de journaalregels aan moeder enkel weigeren indien dit noodzakelijk zou zijn in het belang van de persoonlijke levenssfeer van een ander. Verweerder meent dat van schending van de persoonlijke levenssfeer van klager(s) geen sprake was.
Ten aanzien van klager 2 is verweerder van mening dat hij geen belanghebbende is in de zin van artikel 65 eerste lid van de Wet BIG en daarom niet in zijn klacht kan worden ontvangen.
5. DE OVERWEGINGEN VAN HET COLLEGE
5.1
Het college acht klager 2 ontvankelijk in zijn klacht, nu verweerder een (negatieve) kwalificatie over hem in het dossier van F. heeft geschreven, dit via de moeder in de openbaarheid is gebracht en niet onaannemelijk is dat klager 2 hierdoor in zijn belangen is geschaad.
5.2
Het college wijst er bij de inhoudelijke beoordeling allereerst op, dat het bij de tuchtrechtelijke toetsing van professioneel handelen er niet om gaat of dat handelen beter had gekund, maar om het geven van een antwoord op de vraag of de beroepsbeoefenaar bij het beroepsmatig handelen is gebleven binnen de grenzen van een redelijk bekwame beroepsuitoefening, rekening houdend met de stand van de wetenschap ten tijde van het klachtwaardig geachte handelen en met hetgeen toen in de beroepsgroep ter zake als norm of standaard was aanvaard.
5.3
Ten aanzien van klager 1
Er is hier, anders dan verweerder (aanvankelijk) heeft gesteld, geen sprake van werkaantekeningen maar van gewone aantekeningen in het medisch dossier van een patiënt. Het is, zoals onder meer vermeld in artikel 3 van de KNMG-meldcode kindermishandeling en huiselijk geweld 2012, van belang dat een arts (aanwijzingen voor) kindermishandeling onderzoekt en feitelijk vastlegt in het dossier. Verweerder heeft dat gedaan door het verhaal van F. te noteren bij de S van subjectief en zijn bevindingen met betrekking tot blauwe plekken ten gevolge van knijpen met vingers bij de O van objectief. Gelet op beide bevindingen mocht hij in redelijkheid kindermishandeling als conclusie noteren bij de E van Evaluatie, waarbij hij zich niet heeft uitgelaten over de vraag wie zich hieraan schuldig zou hebben gemaakt. Gelet op het feit dat de moeder hem had gezegd dat de kinderen bekend waren bij Veilig Thuis, behoefde hij geen verder onderzoek te verrichten en evenmin zelf een melding te doen. Voorts was verweerder gehouden een afschrift van het dossier te verstrekken aan de moeder als met gezag beklede ouder, waarbij hij er bij de formulering van zijn bevindingen wel rekening mee moest houden dat de moeder deze aantekeningen ten eigen voordele zou aanwenden, maar waarbij dit hem er niet van hoefde te weerhouden de dossiernotities te maken en deze af te geven. Tot zover heeft het college geen aanmerkingen. Dat er geen sprake is van een normale arts-patiëntrelatie is verder niet gebleken.
Wel stuit het op bezwaren dat verweerder zonder klager 1 hierin te kennen informatie over diens dochter F. heeft verstrekt aan de Raad voor de Kinderbescherming. Weliswaar was verweerder op basis van artikel 1:240 van het Burgerlijk Wetboek gerechtigd zonder toestemming van één of beide met gezag beklede ouders die informatie te delen met de Raad, maar dat ontsloeg hem - nu omstandigheden om dat achterwege te laten niet zijn gesteld of gebleken - niet van de verplichting om dit tevoren met klager 1 te bespreken teneinde zo mogelijk zijn toestemming te verkrijgen. Het college kan zich voorstelen dat klager 1 verbolgen is dat verweerder twee weken voor het mondeling vooronderzoek had gesproken met de Raad zonder daar ook maar iets over te zeggen. Het college begrijpt dat verweerder dat inmiddels ook wel inziet. In voornoemde zin is de klacht van klager 1 gegrond.
Ten aanzien van klager 2
Het was te kort door de bocht om zonder nadere informatiebron en min of meer als objectief feit te vermelden dat klager 2 een pornoverleden had en naar F. en haar zus gluurde. Verweerder heeft er door zijn aanpassing van het dossier blijk van gegeven dit te begrijpen. Dat neemt niet weg dat het kwaad al was geschied en in die zin is de klacht gegrond. Voor het overige is deze op basis van hetgeen hierboven is overwogen ongegrond.
5.3
Verweerder heeft op beide voornoemde punten ingezien dat zijn handelwijze niet juist was. Mede om die reden volstaat de maatregel van waarschuwing.”
3. Vaststaande feiten en omstandigheden
Voor de beoordeling van het beroep gaat het Centraal Tuchtcollege uit van de feiten en omstandigheden zoals weergegeven in de beslissing in eerste aanleg, welke weergave in beroep niet, althans onvoldoende, is bestreden.
4. Beoordeling van het beroep
4.1 De huisarts is onder aanvoering van twee beroepsgronden in beroep gekomen van de beslissing van het Regionaal Tuchtcollege. De eerste grond richt zich tegen de ontvankelijkverklaring van klager door het college in eerst aanleg en met de tweede grond komt de huisarts op tegen de beslissing van het Regionaal Tuchtcollege voor zover daarbij het derde klachtonderdeel gegrond is verklaard. De huisarts concludeert primair tot niet-ontvankelijk verklaring van klager, subsidiair tot ongegrondverklaring van de klacht. Klager heeft ter terechtzitting verweer gevoerd en tot verwerping van het beroep geconcludeerd.
4.2 Het Centraal Tuchtcollege oordeelt als volgt.
4.3 De eerste twee klachtonderdelen zoals die in de procedure in eerste aanleg zijn geformuleerd zien op de meer algemene (niet klager betreffende) vermeldingen in het huisartsenjournaal waarvan klager stelt dat die onwaarheden bevatten, en op de stelling van klager dat er in het contact van de huisarts met de desbetreffende patiënt geen sprake zou zijn van een normale dokter-patiëntrelatie. Niet valt in te zien hoe klager met betrekking tot deze twee klachtonderdelen kan worden aangemerkt als rechtstreeks belanghebbende in de zin van artikel 65 van de Wet BIG. Voor zover het beroep van de huisarts zich richt tegen de ontvankelijk verklaring van klager met betrekking tot de eerste twee klachtonderdelen slaagt het derhalve.
4.4 Anders ligt dit voor het derde klachtonderdeel. Met dit onderdeel verwijt klager de huisarts dat deze in het dossier van de desbetreffende patiënt, zonder klager te kennen, heeft genoteerd dat klager een pornoverleden heeft en voorts dat de huisarts deze beschuldiging naar de advocaat van de moeder van de patiënt heeft gestuurd. Het Centraal Tuchtcollege volgt het college in eerste aanleg in het oordeel dat de mogelijkheid bestaat dat klager hierdoor in zijn belangen kon worden geschaad. Klager is daarom voor wat betreft het derde klachtonderdeel terecht door het Regionaal Tuchtcollege in zijn klacht ontvangen. Het beroep van de huisarts faalt op dit punt.
4.5 De tweede door de huisarts aangevoerde grond richt zich tegen de gegrondverklaring door het Regionaal Tuchtcollege van dit derde klachtonderdeel. Het Centraal Tuchtcollege oordeelt hieromtrent als volgt.
4.6 De huisarts heeft in het dossier onder “P” geschreven: “: oon neef met pornoverlden past op. Deze gluurde nar haar en haar zus.” Het Centraal Tuchtcollege stelt voorop geen bedenkingen te hebben bij het feit dat de huisarts informatie van deze aard, een minderjarige patiënt betreffende, in het dossier van die patiënt heeft genoteerd. Het had daarbij, zoals de huisarts heeft erkend, meer voor de hand gelegen en ook de voorkeur verdiend wanneer deze opmerking in andere bewoordingen door de huisarts in het dossier onder de “S” was genoteerd. De huisarts heeft het dossier inmiddels in die zin aangepast.
4.7 Gelet op het hiervoor onder 4.6 gestelde in combinatie met het feit dat klager niet bij naam in het dossier wordt genoemd oordeelt het Centraal Tuchtcollege, anders dan het Regionaal Tuchtcollege, de klacht van onvoldoende gewicht om de huisarts op dit punt een tuchtrechtelijk verwijt te maken. Op dit punt slaagt het beroep van de huisarts.
4.8 Het voorgaande tezamen leidt tot de conclusie dat klager alleen in het derde klachtonderdeel wordt ontvangen, en dat dit klachtonderdeel wordt afgewezen. De maatregel van waarschuwing komt daarmee te vervallen.
5. Beslissing
Het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg:
vernietigt de beslissing waarvan beroep voor zover klager in de klachtonderdelen 1 en 2 is ontvangen en voor zover klachtonderdeel 3 gegrond is verklaard en aan de huisarts de maatregel van waarschuwing is opgelegd;
en opnieuw rechtdoende:
verklaart klager alsnog niet-ontvankelijk in de klachtonderdelen 1 en 2;
verklaart klachtonderdeel 3 alsnog ongegrond;
verstaat dat de opgelegde maatregel van waarschuwing komt te vervallen;
verwerpt het beroep voor het overige.
Deze beslissing is gegeven door: A.D.R.M. Boumans, voorzitter; Prof. Y. Buruma en
E.F. Lagerwerf-Vergunst, leden-juristen en dr. W. de Ruijter en B.W. Topman, leden-beroepsgenoten en M.D. Barendrecht-Deelen, secretaris.
Uitgesproken ter openbare terechtzitting van 24 juli 2018.
Voorzitter w.g. Secretaris w.g.