Aankondigingen over uw buurt

Zoals bouwplannen en verkeersmaatregelen.

Dienstverlening

Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.

Beleid & regelgeving

Officiële publicaties van de overheid.

Contactgegevens overheden

Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.

ECLI:NL:TGZRZWO:2013:70 Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Zwolle 014/2013

ECLI: ECLI:NL:TGZRZWO:2013:70
Datum uitspraak: 20-12-2013
Datum publicatie: 20-12-2013
Zaaknummer(s): 014/2013
Onderwerp: Onjuiste behandeling/verkeerde diagnose
Beslissingen:
  • Gegrond, doorhaling inschrijving register
  • Gegrond, (voorwaardelijke) schorsing inschrijving register
Inhoudsindicatie:   Klachten van vijf klagers tegen voormalige neuroloog (nrs. 010 t/m 014/2013). Klachten inzake onjuiste diagnose, onjuiste medicatie, onvoldoende dossiervoering en follow-up, alsmede de medicijnverslaving van verweerder grotendeels gegrond. Doorhaling en onmiddellijke schorsing voor zover verweerder hier te lande of in het buitenland is ingeschreven, dan wel ontzegging recht op (her)inschrijving voor zover dat niet het geval is. Publicatie.

REGIONAAL TUCHTCOLLEGE TE ZWOLLE

Beslissing d.d. 20 december 2013 naar aanleiding van de op 25 januari 2013 bij het Regionaal Tuchtcollege te Zwolle ingekomen klacht van

A , wonende te B,

bijgestaan door Y.P.J. Drost te Hengelo,

k l a a g s t e r

-tegen-

C , tot 2009 ingeschreven als arts, specialisme neurologie, voorheen werkzaam te B,

bijgestaan door mr. F.H.J. van Gaal, advocaat te Wijchen,

v e r w e e r d e r

1.      HET VERLOOP VAN DE PROCEDURE

Het college heeft kennisgenomen van:

- het klaagschrift met bijlagen;

- het aanvullende klaagschrift met bijlagen;

- het verweerschrift met bijlagen;

- een brief met bijlage d.d. 17 mei 2013 van de secretaris aan verweerder;

- de repliek met bijlagen;

- de dupliek;

- een brief met bijlage d.d. 18 oktober 2013 van klaagster.

Partijen hebben afgezien van de hun geboden mogelijkheid om te worden gehoord in het kader van het vooronderzoek.

De zaak is behandeld ter openbare zitting van 1 november 2013, alwaar de raadsman van klaagster is verschenen en verweerder bijgestaan door zijn raadsman.

Behalve klaagster hebben vier andere patiënten klachten ingediend tegen verweerder. Die klachtzaken zijn geregistreerd onder de nrs. 10/2013, 11/2013, 12/2013 en 13/2013. Deze klachtzaken zijn eveneens op bovengenoemde zitting behandeld. In elke zaak wordt afzonderlijk een oordeel gegeven over de medische behandeling van klager zelf, wordt een gelijkluidend oordeel gegeven inzake de verjaring en over de gezamenlijke klachtonderdelen met betrekking tot de dossiervorming en het middelengebruik van verweerder en volgt uiteindelijk een beslissing die in alle zaken gezamenlijk geldt.

Klagers hebben voorts klachten ingediend tegen drie voormalige leden van de Raad van Bestuur van na te noemen ziekenhuis, geregistreerd onder de nrs. 015 t/m 029/2013. Die klachtzaken zijn behandeld ter zitting van 12 november 2013 en daarin zal uitspraak worden gedaan op 10 januari 2014.

Daarnaast hebben klagers klachten ingediend tegen drie (voormalige) Inspecteurs voor de Gezondheidszorg, geregistreerd onder de nrs. 030 t/m 044/2013. De behandeling van die klachtzaken is aangehouden tot een nader te bepalen datum in 2014.

2.      DE FEITEN

Op grond van de stukken waaronder het als bijlage bij het klaagschrift overgelegde medisch dossier en het verhandelde ter zitting dient, voor zover van belang voor de beoordeling van de klacht, van het volgende te worden uitgegaan.

Verweerder was sedert 1978 werkzaam in (een rechtsvoorganger van) D, verder het ziekenhuis te noemen. Hij stond als neuroloog bekend om zijn expertise op het gebied van Alzheimer en Parkinson. Vanaf 2000 kwamen er, naast veel waardering, ook klachten van patiënten over verweerder. In 2003 kwam aan het licht dat verweerder medicijnen misbruikte. Op 10 december 2003 is hij geschorst. Op 21 november 2003 is hij op non-actief gesteld. Daarna is hij feitelijk vrijgesteld van het verrichten van werkzaamheden totdat hij op 1 oktober 2005 (op 60-jarige leeftijd) met vervroegd pensioen is gegaan.

Naar het functioneren van verweerder en de wijze waarop daarmee binnen het ziekenhuis en door de Inspectie voor de Gezondheidszorg is omgegaan, is uitgebreid onderzoek gedaan. Drie onderzoeksrapporten, aan te duiden als Lemstra I en II en Hoekstra, zijn bij klaagschrift overgelegd.

Klaagster, geboren in 1944, was bekend met depressies en met een angststoornis met fobieën waarvoor zij onder behandeling was bij een psychiater in het ziekenhuis. Klaagster gebruikte Prozac. Verder had klaagster in 1960 een resectie van de linkeronderkwab ondergaan en in 1966 een resectie van de apex linker onderkwab wegens bronchiëctasiën. Ook had zij recidiverende luchtweginfecties.

Verweerder heeft patiënte gezien op een gecombineerd neuro/psychiatrisch spreekuur samen met de psychiater E op 20 september 2000.

Hij schreef in de brief aan de huisarts van klaagster van 26 september 2000 onder meer:

“Speciele neurologische anamnese: al vele jaren tremoren met name bij houding en intentie. Geen duidelijke rusttremor. Er is ook een micrografie. Opstaan uit een stoel of uit de auto is bemoeilijkt. Er is een axiale apraxie. Een sport als skiën   gaat ook niet meer goed c.q. niet meer soepel. Patiënte klaagt over een stijf gevoel in armen en benen. De reuk is verminderd.

Familie-anamnese : moeder van patiënte, geboren in 1900 en overleden op 78-jarige leeftijd, had ook veel last van tremoren van het hoofd en handen, was ook nerveus, maar had ook een voorovergebogen houding bij zitten, lopen en staan.

Conclusie : de ziekte van Parkinson/Parkinson depressie complex.

Beleid : binnenkort revisie op mijn polikliniek ten behoeve van verdere begeleiding en behandeling van de ziekte van Parkinson.”

Verweerder zag klaagster weer op 9 april 2001. Hij schreef in de brief aan de huisarts van klaagster van 19 april 2001 ondermeer:

“CT-scan cerebrum 01-12-2000: geen afwijkingen.

IBZM spect-scan 12-12-2000: dubieuze activiteitsverlies in het putamen beiderzijds.

Beloop : thans medicatie Sifrol, 2 maal daags vier à 0,088 mg. Patiënte heeft daar geen goeie baat bij, nog wat betreft de motoriek, noch wat betreft de stemming. Ze blijft angstig, depressief en heeft ernstige slaapstoornissen.

Beleid: binnenkort revisie bij E, psychiater.

Ik wijs de medicatie in: stopt Symmetrel continueren Sifrol 3 maal daags 10 à 0.088 mg; slaapmedicatie Zyprexa 5 mg; einde revisie binnenkort (…)”

Op 5 februari 2002 zag verweerder klaagster weer. Hij schreef op 7 februari 2002 in de brief aan de huisarts van klaagster waarvan een afschrift naar onder anderen de psychiater onder meer:

“Beloop: er treedt  geen verbetering op.

Deze verbetering betreft - mijns inziens – vooral de depressie, de anhedonie, de apathie, de stressintolerantie, het zelfmedelijden en de moeheid (overigens is de moeheid ook een typisch fenomeen van de ziekte van Parkinson).

Advies : ik adviseer – aan E – changement van Trazolan naar medicatie Parnate (…)”

Klaagster is opgenomen geweest op de afdeling neurologie van 16 april tot en met 3 mei 2002 voor observatie en het instellen van de medicatie bij de ziekte van Parkinson.

In het verpleegkundig dossier is op 30 april 2002 genoteerd:

“mw was gisteravond verdrietig. Dit omdat ze het confronterend vindt  om medepat. met zvp te zien. Is angstig om ook zo te worden.”

Op 23 mei 2002 is er een MRI-cerebrum gemaakt. Bij de medische gegevens is vermeld dat op de CT-scan van december 2000 geen afwijkingen waren te zien. De vraagstelling was “Atrofie frontaal?” Het verslag vermeldt:

“Normale anatomie van het brein met normaal ventrikelsysteem. In de grote hersenen iets verwijde perivasculaire ruimte en ook iets verwijde corticale liquorruimte frontaal en temporaal bdz. Passend bij een spoortje atrofie. Geen focale laesies. Hersenstam en cerebellum geheel normaal. Conclusie: spoortje cerebellaire atrofie.”

In de ontslagbrief die verweerder schreef op 1 juli 2002 schrijft hij ondermeer:

“Onderzoek: bij specieel neurologisch onderzoek g.d.a. Discrete aanwijzingen voor een extrapiramidaal syndroom in de zin van een maskergelaat. Geen rigiditeit. Tijdens de opname intermitterend tremoren. Normale mobiliteit. Geen startproblemen.”

De medicatie Parnate is toen in verband met hypertensie gewijzigd in Notrilen.

Verweerder zag klaagster voor controle op 17 december 2002. Hij schreef in de brief aan de huisarts van 19 december 2002 onder meer:

“Beloop: Wat betreft de zuiver motore verschijnselen van de ziekte van Parkinson is patiënte te beschouwen als doparesponsief: geen hyperkinesie meer, normaal looppatroon, normaal starten en ook een - zoals dat heet in medische termen – dramatische verbetering van de tremoren. Geen dysarthrie. Normale oculomotoriek. Het klinisch beeld wordt overheerst door de niet-motore verschijnselen. Van de ziekte van Parkinson, te weten: depressieve symptomatologie, in ieder geval anhedonie, prikkelbare zwakte, slapeloosheid (insomnia) en overdag moe (excessive daytime sleepiness = EDS), stoornis van de eetlust, concentratiezwakte, aandachtstoornissen en angst.

Diagnose : parkinsondepressie/ -dementiecomplex.

HMPAO SPECT-scan d.d. 06-12-02: pariëtaal, frontaal en anteriotemporaal perfusieverlies symmetrisch ten teken van een neurodegeneratie.

Beleid : continueren van de hoge dosis antiparkinsonmedicatie:3 dd 1 tabl Madopar à 125 mg, 1 à 2 madopar dispers per dag, 3 dd 10 tabletten Sifrol à 0.088 mg, Notilen, Noctamid ’s avonds 2 à 3 tabeltten à 1 mg, Movicox, losec, xanax Retard ( De melatonine-medicatie is gestopt; enerzijds terecht, anderzijds een uitstekend medicament voor de bij patiënte aanwezige hypothalame klachten en verschijnselen).Revisie alhier werd afgesproken.”  

Verweerder zag klaagster de laatste keer op zijn polikliniek op 28 juli 2003. Hij schreef dezelfde dag in de brief aan de huisarts en de psychiater:

“Indicatie tot verwijzing: Parkinson, Depressie Complex

Anamnese/beloop: wat betreft de Parkinson, motoor weinig klachten

Onderzoek: wat betreft depressie toename van de klachten, niet reagerend op Alprazolam en Noctamid e.d. (vervolgens ook overdosering wat dit betreft) geen energie, anhedonie.

Diagnose: zie boven

Voorgenomen onderzoek: geen

Therapie/advies: patiënte kandidaat voor Nervus Vagus stimulatie.

Een controle afspraak werd wel gemaakt. U ontvangt geen uitvoerig bericht.”

Klaagster is vervolgens in januari 2006 voor controle geweest op de polikliniek bij een andere neuroloog in het ziekenhuis.

Zij concludeerde in haar brief van 9 januari 2006 op grond van neurologisch onderzoek en een nucleaire scan dat er geen aanwijzingen waren voor de ziekte van Parkinson.

Omdat klaagster verbolgen was over haar twijfels aan de diagnose ziekte van Parkinson heeft zij klaagster doorverwezen naar een andere neuroloog in het ziekenhuis, F. Klaagster is op 10 mei 2006 op de polikliniek geweest bij F. Ook hij heeft onzekerheid over de gestelde diagnose.

F heeft klaagster nog een keer gezien op de polikliniek neurologie op 30 juli 2007 na het staken van alle dopaminerge medicatie. Klaagster merkte daarna geen verschil in de motoriek.

F schreef in zijn brief van 29 augustus 2007 ondermeer;

“Conclusie: hypokinesie c.q. vertraagde psychomotoriek bij depressie. Posturele tremor in kader van familiaire essentiële tremor.

Geen aanwijzingen voor een hypokinetisch-rigide syndroom, dan wel gestoorde nigrostriatale dopaminerge transmissie. Patiënte voldoet niet aan de criteria voor idiopathische M. Parkinson.”

F heeft aan klaagster aangegeven mee te zullen werken aan een eventuele third opinion. Niet bekend is of deze heeft plaatsgevonden.

De rapporten Lemstra I en II en Hoekstra houden samengevat het volgende in met betrekking tot middelengebruik door verweerder. Op 6 mei 2003 is verweerder door de clustermanager van het ziekenhuis aangesproken op het feit dat verschillende personen haar erop hadden geattendeerd dat verweerder zich schuldig maakte aan het wegnemen van medicijnen uit de medicijnkast in het ziekenhuis. Verweerder heeft dit toegegeven. Hij kreeg een schriftelijke waarschuwing. Op 18 november 2003 meldde een apotheek aan de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) dat “een neuroloog” op recept grote hoeveelheden midazolam Dormicum voor eigen gebruik was komen ophalen (van augustus tot oktober 2003 op 5 recepten tweehonderd tabletten en in november 2003 drie recepten voor 40 stuks en een recept voor 20 stuks). De apotheker werd erop gewezen dat hij ook een eigen verantwoordelijkheid had. Achteraf is gebleken dat dit zeer waarschijnlijk verweerder is geweest. In december 2003 heeft verweerder naar alle waarschijnlijkheid tweemaal op receptpapier van twee verschillende collega’s telkens 40 stuks Dormicum 15 mg voorgeschreven voor eigen gebruik, het ene recept op naam van zichzelf en het andere op naam van een ander. Bij onderzoek van de IGZ in een andere apotheek bleek in de periode van februari tot mei 2004 tweemaal op receptpapier van verweerder en tweemaal op dat van een andere neuroloog Temazepam 20 mg te zijn voorgeschreven aan een patiënt die van zijn huisarts dit middel niet voorgeschreven had gekregen en zelf niet onder behandeling was van een neuroloog. Ook deze medicatie was naar alle waarschijnlijkheid voor eigen gebruik van verweerder. 

Verweerder heeft ter zitting deze bevindingen als juist erkend en toegegeven dat hij (ook in 2003) verslaafd was en grote doses van de genoemde middelen gebruikte. Hij was daarvoor tweemaal - vergeefs - in behandeling geweest. Hij heeft erkend dat hij 3 à 4 keer per dag Dormicum en Temazepam tot zich nam en de Dormicum “meestal” niet in de loop van de nacht nogmaals. Later is hij in een verslavingskliniek in Schotland succesvol behandeld, aldus verweerder.

3.      HET STANDPUNT VAN KLAAGSTER EN DE KLACHT

Klaagster verwijt verweerder, zakelijk weergegeven:

1.      het niet lege artis stellen van de diagnose (ziekte van) Parkinson(depressie)/-dementiecomplex en het daaraan vasthouden. Daarbij komt nog eens dat in de status niet is terug te vinden welke (valide) overwegingen tot die diagnose hebben geleid;

2.      het ten onrechte door verweerder concluderen dat de bevindingen strekken “ten teken van neurodegeneratie” en het daarmee buitensporig veel gewicht toekennen aan de HMPAO Spectscan, alsmede het daaraan vasthouden;

3.      het onjuist medicamenteus behandelen en voortzetten daarvan;

4.      het niet, althans volstrekt onvoldoende, aantekenen in de status welke dosering(en) medicatie wordt voorgeschreven, wat het effect was van de medicatie op de neurologische verschijnselen en evenmin hoe de medicatie werd verdragen;

5.      dat hij in strijd met de geldende richtlijnen en protocollen geen zorg heeft gedragen voor een follow-up van de gestelde diagnose en voorgeschreven geneesmiddelen;

6.      ook in zijn algemeenheid onvoldoende dossiervorming;

Bij aanvullend klaagschrift verwijt zij verweerder voorts:

7.      dat in het dossier weinig of niets is terug te vinden over de periode vanaf 25 januari 2003. Alleen de veel te summiere brief van 28 juli 2003. Dit klemt temeer nu uit de brief van 19 december 2002 blijkt dat het beleid bestond uit het continueren van de hoge dosering anti-parkinsonmedicatie;

8.      de verslaving van verweerder aan opiaten, althans aan het middel Dormicum (een benzodiazepinederivaat) en Temazepam, waardoor klaagster is blootgesteld aan de aanmerkelijke kans van misdiagnostiek en verkeerde (medicamenteuze) behandeling.

4.      HET STANDPUNT VAN VERWEERDER

Zakelijk weergegeven stelt verweerder zich op het standpunt dat de klacht verjaard is. Verweerder erkent wel dat jarenlang ten onrechte is gedacht aan de ziekte van Parkinson. Verweerder wijst daarbij op de complexiteit van het ziektebeeld. Verweerder voert verder aan dat het medisch dossier van klaagster incompleet is vanwege het ‘kuisen’ door derden.

Ten slotte stelt verweerder zich op het standpunt dat vanwege de uitschrijving uit het BIG-register een gedeeltelijke ontzegging van de bevoegdheid in het register ingeschreven te staan of doorhaling van de inschrijving in het register niet meer opportuun is. Verweerder verzoekt klaagster niet-ontvankelijk te verklaren dan wel de klacht af te wijzen.

5.      DE OVERWEGINGEN VAN HET COLLEGE

5.1               

Doordat de klacht is ingediend op 25 januari 2013, kan in verband met de in artikel 65, vijfde lid van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (Wet BIG) genoemde verjaringstermijn van 10 jaar het handelen van verweerder dat vóór 25 januari 2003 heeft plaatsgevonden niet tuchtrechtelijk worden beoordeeld. De periode waarover het college een oordeel kan geven is dus gelegen tussen 25 januari en 21 november 2003, het moment waarop verweerder op non-actief werd gesteld, verder gemakshalve als het jaar 2003 aan te duiden. Klaagster heeft dat in haar klaagschrift onderkend en erkend.

Niettemin treft het beroep op verjaring van verweerder geen doel. Klaagster was een chronische patiënte. Deze patiënten worden na verloop van tijd nog maar met grote tussenpozen gezien door de behandelend neuroloog. De vraag of (zover als uit het dossier blijkt) in bovengenoemde periode behandelcontacten hebben plaatsgevonden tussen verweerder en klaagster, kan in dit licht onbeantwoord blijven. Niet bestreden is dat klaagster patiënte was van verweerder. Nu is gesteld noch gebleken dat de behandelrelatie voor 2003 op de gebruikelijke wijze (via een brief aan de huisarts of aan een specialist die de behandeling overneemt) is beëindigd, is verweerder ook in de periode die wel tuchtrechtelijk in ogenschouw kan worden genomen te beschouwen als behandelaar van klaagster. De wijze waarop verweerder tot die diagnose is gekomen, mede als onderbouwing van zijn (medicamenteuze) behandeling in 2003, moet bij dit oordeel worden betrokken.

5.2

Het college wijst er vervolgens op, dat het bij de tuchtrechtelijke toetsing van professioneel handelen er niet om gaat of dat handelen beter had gekund, maar om het geven van een antwoord op de vraag of de beroepsbeoefenaar bij het beroepsmatig handelen is gebleven binnen de grenzen van een redelijk bekwame beroepsuitoefening, rekening houdend met de stand van de wetenschap ten tijde van het klachtwaardig geachte handelen en met hetgeen toen in de beroepsgroep ter zake als norm of standaard was aanvaard.

5.2

Daar waar in alle medische dossiers stukken ontbreken, met name de aantekeningen van verweerder in de decursus van het poliklinisch dossier, kan verweerder niet gevolgd worden in zijn verweer dat de dossiers zijn ‘opgeschoond’ na zijn vertrek. Verweerder heeft niet met stukken zijn stelling onderbouwd dat in het strafproces of in de media betrokkenen hebben verklaard dat dit zou zijn gebeurd, zodat een en ander niet is te controleren. Aan de andere kant werd volgens het rapport Lemstra I al in 1998 door een collega-neuroloog tijdens de waarneming geconstateerd dat een aantal dossiers van verweerder onvolledig en de overdracht gebrekkig was en was voorts in maart/april 2004 bij controle door de ziektekostenverzekeraar gebleken dat verweerder over meerdere jaren alle geselecteerde dossiers niet had bijgehouden. Een onderzoeksgroep in opdracht van de commissie Lemstra II had, al was dat moeilijk met zekerheid uit te sluiten, niet de indruk dat de statussen op een of andere manier waren geschoond. Het college sluit zich na kennisname van de medische dossiers van klagers mede in het licht van het navolgende hierbij aan. Ter zitting heeft verweerder verklaard dat hij zeer summier aantekeningen maakte, omdat hij zijn bevindingen meteen aansluitend aan een consult vastlegde in een brief. Daar waar verweerder dit heeft gedaan geeft dit in elk geval enig inzicht, maar op verschillende momenten waar een brief mag worden verwacht, ontbreekt deze zodat - met name na de start van de behandeling - geen enkel inzicht bestaat in het beloop van de aandoening van de patiënt en de bevindingen en overwegingen van verweerder te dien aanzien.

5.4

De diverse klachtonderdelen die betrekking hebben op de medische behandeling van klaagster komen er in de kern op neer dat verweerder op basis van onvoldoende en onjuiste gegevens tot een onjuiste diagnose is gekomen en daarvan uitgaande klaagster onjuist medicamenteus heeft behandeld. Die klacht is gegrond.

Verweerder heeft klaagster gezien op een gecombineerd neuro/psychiatrisch spreekuur. Van belang is dat klaagster bekend was met depressies en met een angststoornis met fobieën. Uit de brief van 26 september 2000 die verweerder betreffende dit consult heeft geschreven blijkt verder dat klaagster al vele jaren (elders blijkt sinds 1984) een tremor had en dat deze tremor familiair was. De moeder van klaagster was bekend met tremoren van hoofd en handen.

Op grond van louter deze bevindingen stelde verweerder de diagnose Parkinson/depressiecomplex. Aangenomen moet worden, op grond van de hierna te noemen brief, dat verweerder klaagster direct anti-Parkinsonmedicatie heeft voorgeschreven. Begin 2001 heeft verweerder nog aanvullend onderzoek gedaan. Uit de brief van verweerder van 19 april 2001 blijkt dat de CT-scan geen afwijkingen gaf te zien en de IBZM-spect-scan slechts dubieuze afwijkingen. Ondanks deze bevindingen herzag verweerder zijn diagnose niet en schreef hij nog steeds (cursief RTC) de anti-Parkinsonmedicatie voor, al paste hij deze aan. Verweerder heeft dus ten onrechte op ondeugdelijke gronden de diagnose ziekte van Parkinson gesteld en daar ten onrechte, ondanks het feit dat aanvullend onderzoek die diagnose niet ondersteunde, al die tijd aan vastgehouden.

Ook nog bij het consult op 28 juli 2003 heroverwoog verweerder de diagnose niet, alhoewel het beloop tot dan toe - geen toename van de Parkinsonachtige klachten maar wel een toename van de depressieve klachten - daarvoor alle aanleiding gaf. Kortom: klachten, bevindingen en beloop pasten niet bij de diagnose. Het advies, Nervus Vagus stimulatie, dat verweerder vervolgens noteerde is daarbij onbegrijpelijk

Er was dus geen, althans volstrekt onvoldoende, reden om de anti-Parkinsonmedicatie met de vervelende bijwerkingen die langdurig gebruikt zou moeten worden voor te schrijven.

De conclusie is derhalve dat verweerder op basis van onvoldoende onderzoek de diagnose ziekte van Parkinson heeft gesteld en daar al die tijd ten onrechte aan heeft vastgehouden en de medicatie heeft voorgeschreven. In die zin zijn klachtonderdelen die zien op de diagnose en de medicatie gegrond.

Uit het dossier blijkt dat ook bij opvolgende behandelaars geen verschijnseleen zijn gevonden die zouden kunnen wijzen op de ziekte van Parkinson, in de vorm van extrapiramidale verschijnselen.  

5.5

In alle zaken geldt dat verweerder in de gedingstukken geen enkel verweer heeft gevoerd tegen de aantijging dat hij, voor zover hier van belang (in 2003), verslaafd was aan Dormicum en Temazepam. Ter zitting heeft hij erkend dat hij in 2003 aan deze medicijnen verslaafd was en grote doses (3 à 4 per 24 uur) daarvan gebruikte. Aannemelijk is te achten dat het overmatig gebruik van die middelen de medische oordeelsvorming van verweerder negatief heeft beïnvloed. In elk geval heeft verweerder door zijn middelenmisbruik ook bij klaagster de kans op onder meer misdiagnostiek en verkeerde (medicamenteuze) behandeling vergroot, al was het maar in de nachtdienst of in de dagdienst als hij ’s nachts nogmaals Dormicum had gebruikt. Een redelijk handelend arts dient zich daarom van misbruik van dergelijke middelen te onthouden en de klacht is ook in zoverre gegrond. Terzijde wordt opgemerkt dat verweerder bij het voorschrijven op naam van een willekeurige patiënt kennelijk op de koop toe heeft genomen dat diens medicatieoverzicht niet strookte met de werkelijkheid, met alle gezondheidsrisico’s voor die patiënt van dien. Bovendien is, daar waar verweerder receptpapier van een andere specialist heeft gebruikt, ten onrechte de indruk gewekt dat die andere specialist verantwoordelijk was voor het voorschrijven.

5.6

Het beeld dat in alle zaken van verweerder naar voren komt is dat van een arts die te snel en op dubieuze gronden tot een diagnose kwam met soms wel, soms niet eens bijpassende medicatie, waarbij hij geen twijfel kende en zijn oordeel niet of nauwelijks toetste, noch door aanvullend onderzoek noch door overleg met collega’s, terwijl hij signalen die hem op andere gedachten hadden moeten brengen negeerde. De dossiervoering en follow-up waren beneden de maat. Aannemelijk is dat deze misdiagnostiek en dit voorschrijven van verkeerde medicijnen mede in de hand is gewerkt door de verslaving van verweerder aan Dormicum en Temazepam en in elk geval heeft dit middelenmisbruik het risico hierop met zich gebracht. Verweerder heeft bij de meeste patiënten in de onderhavige klachtzaken ten onrechte ernstige, chronische en veelal progressieve aandoeningen gediagnosticeerd en ten onrechte medicatie met vaak ernstige bijwerkingen voorgeschreven. Dit met alle gevolgen van dien voor deze patiënten. Destijds vertoonde hij geen enkele twijfel, maar ook ter zitting was daar weinig van te merken. Dit brengt mee dat het onverantwoord is verweerder verder als arts werkzaam te laten zijn. Teneinde zoveel mogelijk te bevorderen dat zowel hier te lande als in het buitenland een eventuele inschrijving van verweerder in een register kan worden doorgehaald, dan wel zijn (her)inschrijving wordt verhinderd als hij niet (meer) is ingeschreven in een register, zal de volgende maatregel worden opgelegd. Bovendien wordt voor het geval verweerder hier of in het buitenland is ingeschreven, de onmiddellijke schorsing van de inschrijving uitgesproken.

6.      DE BESLISSING

in de zaken 010 t/m 014/2013 tezamen:

Het college:

-         haalt de inschrijving van verweerder als arts in het register door dan wel, indien hij niet is ingeschreven, ontzegt hem het recht om (wederom) in het register te worden ingeschreven;

-         schorst een eventuele inschrijving van verweerder in het register met onmiddellijke ingang, totdat in deze klachtzaken onherroepelijk is beslist;

-         bepaalt dat deze beslissing nadat deze onherroepelijk is geworden in geanonimiseerde vorm in de Nederlandse Staatscourant zal worden bekendgemaakt en ter publicatie zal worden aangeboden aan de tijdschriften ‘Medisch Contact’, ‘Tijdschrift voor Gezondheidsrecht’ en ‘Gezondheidszorg Jurisprudentie’.

Aldus gedaan in raadkamer door mr. A.L. Smit, voorzitter, mr. dr. Ph.S. Kahn, lid-jurist, en

dr. R.H. Boerman, dr. R.B. van Leeuwen en prof. dr. J.A. Grotenhuis, leden-geneeskundigen, in tegenwoordigheid van mr. H. van der Poel-Berkovits, secretaris, en uitgesproken in het openbaar op 20 december 2013 door mr. A.L. Smit, voorzitter, in tegenwoordigheid van mr. H. van der Poel-Berkovits, secretaris.

                                                                                                                 voorzitter

                                                                                                                  secretaris

Tegen deze beslissing kan binnen zes weken na de dag van verzending van het afschrift ervan schriftelijk hoger beroep worden ingesteld bij het Centrale Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg door:

a. de klager en/of klaagster, voor zover de klacht is afgewezen, of voor zover hij/zij niet-ontvankelijk is verklaard;

b. degene over wie is geklaagd;

c. de hoofdinspecteur of de regionale inspecteur van de volksgezondheid, wie de aangelegenheid uit hoofde van de hun toevertrouwde belangen aangaat.

Het tot het Centrale Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg gerichte beroepschrift wordt ingezonden bij de secretaris van het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg te Zwolle, door wie het binnen de beroepstermijn moet zijn ontvangen.