ECLI:NL:TGZRZWO:2026:98 Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Zwolle Z2025/8577

ECLI:	ECLI:NL:TGZRZWO:2026:98
Datum uitspraak:	26-06-2026
Datum publicatie:	30-06-2026
Zaaknummer(s):	Z2025/8577
Onderwerp:	Onjuiste verklaring of rapport
Beslissingen:	Ongegrond, kennelijk ongegrond
Inhoudsindicatie:	Klacht tegen een gezondheidszorg-psycholoog kennelijk ongegrond. De gz-psycholoog heeft in civielrechtelijk kader een forensisch onderzoek gedaan, wat heeft geleid tot onder andere een deelrapport over klagers minderjarige zoon. Klager is het, samengevat, niet eens met de inhoud en totstandkoming van dit rapport. Het college oordeelt dat de gz-psycholoog niet tuchtrechtelijk verwijtbaar heeft gehandeld.

                     REGIONAAL TUCHTCOLLEGE VOOR DE GEZONDHEIDSZORG ZWOLLE

Beslissing in raadkamer van 26 juni 2026 op de klacht van:

A,

wonende in B,

klager,

tegen

C,

gezondheidszorgpsycholoog, hierna ook: gz-psycholoog,

verweerster,
werkzaam te D,
gemachtigde: mr. A.F. Maatje.

1.     De zaak in het kort
 

1.1     De gz-psycholoog heeft in civielrechtelijk kader een forensisch onderzoek gedaan, wat heeft geleid tot onder andere een deelrapport over klagers minderjarige zoon. Klager is het, samengevat, niet eens met de inhoud en totstandkoming van dit rapport.
 

1.2     Het college komt tot het oordeel dat de klacht ontvankelijk is, maar kennelijk ongegrond. ‘Kennelijk’ betekent dat het niet nodig is om nog vragen aan de partijen te stellen en dat duidelijk is dat de klacht niet gegrond kan worden verklaard. Hierna licht het college toe hoe het tot deze beslissing is gekomen.
 

2.     De procedure
 

2.1     Het college heeft de volgende stukken ontvangen:

• het klaagschrift met de bijlagen, ontvangen op 2 juni 2025;
• het verweerschrift met de bijlagen, ontvangen op 24 september 2025;
• de repliek, ontvangen op 14 oktober 2025;
• de dupliek, ontvangen op 2 december 2025;
• het proces-verbaal van het mondelinge vooronderzoek, gehouden op 24 maart 2026.
   

2.2     Het college heeft de klacht in raadkamer behandeld. Dit betekent dat het college de zaak beoordeeld heeft op basis van de stukken, zonder dat de partijen daarbij aanwezig waren. 
 

2.3      Klager heeft gelijktijdig met deze klacht, ook een klacht tegen de betrokken orthopedagoog-generalist ingediend. Deze zaak staat geregistreerd onder zaaknummer Z2025/8578. In beide zaken wordt afzonderlijk uitspraak gedaan.
 

3.     De feiten

3.1     Klager en zijn ex-partner zijn ouders van een minderjarige zoon. Hij is geboren in 2019. Klager heeft gezag en er is sprake van omgang. Er was een ondertoezichtstelling van kracht vanaf april 2021, die telkens met een jaar werd verlengd. Op verzoek van E te F stelde verweerster, voor zover van belang, samen met een orthopedagoog-generalist (verweerder in de zaak Z2025/8578) een forensisch orthopedagogisch onderzoek in naar de ontwikkeling, functioneren en opvoedingsbehoeften van de zoon.

3.2      Naast dit onderzoek vond er ook een onderzoek plaats naar onder andere de persoonlijkheid en/of pedagogische vaardigheden van klager alsmede van de moeder, haar andere ex-partner (de vader van haar dochter) en hun dochter. Uiteindelijk werd het totale onderzoek weergegeven in vijf rapportages, die in onderlinge samenhang dienden te worden gelezen en geïnterpreteerd. De onderzoeken van de ouders zijn onder verantwoordelijkheid van verweerster als gz-psycholoog uitgevoerd. De rapportages van beide kinderen zijn onder verantwoordelijkheid van verweerder in de zaak Z2025/8578 uitgevoerd. Uit het rapport volgt dat binnen de onderzoeksopdracht intensief is samengewerkt door beide onderzoekers.

3.3      Als probleemanalyse en aanleiding van het onderzoek in het rapport over klagers zoon werd, voor zover van belang, als onderzoeksdoel beschreven (alle citaten letterlijk overgenomen):
“Welke opvoedsituatie en zorgregeling/verdeling komt het meest tegemoet aan het creëren van een duurzaam veilige opvoedsituatie voor (…) en [RTG: zoon klager] en welke hulpverlening moet in het belang van hun ontwikkeling gericht op hunzelf of op hun opvoeders worden ingezet zodat zij zich het meest optimaal kunnen ontwikkelen?”

3.4     Op 8 april 2024 diende klager een tuchtklacht in tegen verweerster over het rapport voor zover dit op hem persoonlijk betrekking had. Bij beslissing van 8 april 2025 werd deze klacht (onder zaaknummer Z2024/7098, geregistreerd onder ECLI:NL:TGZRZWO:2025:45) door het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg te Zwolle gegrond verklaard en werd aan verweerster de maatregel van een waarschuwing opgelegd. Het college betrok bij deze beoordeling dat verweerster op basis van beperkte observaties vrij stellige beweringen over klager had geuit. Daarnaast werd het door klager geformuleerde klachtonderdeel ‘slordigheden in rapportage’ gegrond verklaard. Klager diende vervolgens een tuchtklacht in over het rapport dat betrekking heeft op zijn minderjarige zoon.

4.     De klacht en de reactie van de gz-psycholoog
 

4.1     Klager verwijt de gz-psycholoog dat zij:

1. een onzorgvuldig onderzoek heeft uitgevoerd;
2. conclusies heeft getrokken op basis van aannames en zonder bronvermelding. Tevens zijn deze  conclusies onvoldoende onderbouwd;
3. suggestieve taal heeft gebruikt door de term ‘gevangenenuitruil’ te gebruiken;
4. een feitelijke onjuistheid, ondanks een melding, niet heeft gecorrigeerd.
    

4.2     De gz-psycholoog heeft het college primair verzocht de klager niet-ontvankelijk te verklaren en de klacht dus niet inhoudelijk te behandelen, omdat klagers zoon jonger is dan 16 jaar en beide gezaghebbende ouders moeten instemmen met deze tuchtklacht. Voor het geval het college de klacht wel inhoudelijk gaat beoordelen, heeft de gz-psycholoog het college verzocht de klacht ongegrond te verklaren.
 

4.3      Het college gaat hieronder verder in op de standpunten van partijen.

5. De overwegingen van het college

Ontvankelijkheid
5.1     Verweerster heeft naar voren gebracht dat klager niet-ontvankelijk is in de klacht, omdat uit het klaagschrift niet blijkt dat zijn ex-partner instemt met deze klacht die gaat over het rapport met betrekking tot hun minderjarige zoon. Het college komt tot het oordeel dat klager wel ontvankelijk is. Volgens artikel 65, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wet op de individuele beroepen in de individuele gezondheidszorg (Wet BIG) wordt een zaak in eerste aanleg aanhangig gemaakt door indiening van een klaagschrift door een rechtstreeks belanghebbende. Ouders van een minderjarige cliënt zijn als wettelijk vertegenwoordigers aan te merken als rechtstreeks belanghebbenden. Uit artikel 7:447 lid 3 Burgerlijk Wetboek volgt dat de minderjarige patiënt die jonger is dan 16 jaar, vanwege zijn jeugdige leeftijd in beginsel geacht wordt niet in staat te zijn tot een behoorlijke waarneming van zijn belangen op dit punt. Daarom zijn in dat geval in beginsel alleen zijn wettelijke vertegenwoordigers daartoe bevoegd. De zoon was op het moment van indienen van de klacht vijf jaar. Het college is daarom van oordeel dat klager als wettelijk vertegenwoordiger van de zoon als rechtstreeks belanghebbende kan worden beschouwd en daarom bevoegd is de klacht in te dienen. De Wet BIG biedt geen aanknopingspunten voor het oordeel dat beide gezaghebbende ouders met de tuchtklacht moeten instemmen.

5.2     Het college zal de klacht daarom verder inhoudelijk bespreken.

De criteria voor de beoordeling
5.3     Het college toetst of de gz-psycholoog heeft gehandeld zoals van haar verwacht mocht worden. De norm daarvoor is een redelijk handelende en redelijk bekwame gz-psycholoog. Bij de beoordeling wordt rekening gehouden met de voor de gz-psycholoog geldende beroepsnormen en andere professionele standaarden. Dat een zorgverlener beter anders had kunnen handelen is niet altijd genoeg voor een tuchtrechtelijk verwijt. Verder geldt het uitgangspunt dat zorgverleners alleen tuchtrechtelijk verantwoordelijk zijn voor hun eigen handelen. Omdat tijdens het mondeling vooronderzoek is gebleken dat de orthopedagoog-generalist de eindverantwoordelijkheid voor dit rapport droeg, maar dat intensief is samengewerkt in dit rapport en sommige onderdelen door beiden geschreven zijn, valt er geen duidelijke scheidslijn te maken tussen de verantwoordelijkheid van beide zorgverleners. Het college zal hier bij de beoordeling dan ook geen onderscheid in maken.

5.4     Volgens vaste jurisprudentie zijn er de volgende eisen die aan een rapportage worden gesteld: 1. Het rapport vermeld de feiten, omstandigheden en bevindingen waarop het berust; 2. Het rapport geeft blijk van een geschikte methode van onderzoek om de voorgelegde vraagstelling te beantwoorden; 3. In het rapport wordt op inzichtelijk een consistente wijze uiteengezet op welke gronden de conclusies van het rapport steunen; 4. Het rapport vermeldt de bronnen waarop het berust, daaronder begrepen de gebruikte literatuur en de geconsulteerde personen; 5. De rapporteur blijft binnen de grenzen van zijn deskundigheid. Het college toetst ten volle of het onderzoek door de gz-psycholoog uit het oogpunt van vakkundigheid en zorgvuldigheid de tuchtrechtelijke toets kan doorstaan. Daarnaast toetst het college of de gz-psycholoog in redelijkheid tot haar conclusie heeft kunnen komen (vgl. ECLI:NL:TGCTG:2021:19).

5.5     Het college oordeelt dat verweerster niet tuchtrechtelijk verwijtbaar heeft gehandeld en zal dat hieronder nader uitleggen.

Klachtonderdeel a) onzorgvuldig onderzoek

5.6     Volgens klager heeft verweerster een onzorgvuldig onderzoek uitgevoerd door de dramadriehoek als diagnostisch kader te gebruiken en onvoldoende balans te brengen in de weging van informatie van de ouders. Verweerster schrijft in haar verweer dat de dramadriehoek is opgenomen in het rapport als theoretisch model ter ondersteuning van het beeld, en nadrukkelijk niet als diagnostisch kader.

5.7     Het college erkent dat verweerster in het rapport explicieter had kunnen benadrukken dat de hiervoor genoemde dramadriehoek geen diagnostisch model was, maar een middel om een communicatiedynamiek te beschrijven. In zijn algemeenheid is de ‘dramadriehoek’ een goed hulpmiddel om systemisch verstoorde/schadelijke communicatiepatronen te beschrijven binnen een gezin of tussen gezinsleden. Op deze manier is het ook in het rapport van verweerster gebruikt, zodat van een tuchtrechtelijk verwijt geen sprake is. Uit de lijst met beschikbare en geraadpleegde stukken volgt verder dat klager een aantal stukken heeft aangeboden die niet bij het onderzoek zijn betrokken, omdat deze geen betrekking hebben op hem of zijn zoon, en van een andere brief ontbreekt de herkomst en datering. Dit wil echter niet zeggen dat onvoldoende balans is geweest in de weging van de informatie van beide ouders. Het college stelt vast dat met een groot aantal informanten is gesproken, waaronder de grootouders en huisarts van de zoon en G. Ook met de leerkracht van de zoon is gesproken. Van een onevenwichtige selectie van informatie is naar het oordeel van het college geen sprake. Dat de informatie die door klager is aangedragen niet is meegewogen omdat deze geen betrekking heeft op de zoon is navolgbaar. Dit klachtonderdeel is kennelijk ongegrond.

Klachtonderdeel b) conclusies op basis van aannames en zonder bronvermelding
5.8     Klager benoemt in zijn klaagschrift een aantal zinnen waarvan hij stelt dat deze zijn gebaseerd op vermoedens of toekomstvoorspellingen zonder empirische onderbouwing. Het college stelt vast dat, ondanks dat klager in een tweede schriftelijke ronde en tijdens het mondeling vooronderzoek in de gelegenheid is gesteld te reageren op de weerlegging van dit verwijt door verweerster, grotendeels heeft nagelaten te duiden waar de desbetreffende passages zich zouden bevinden in het rapport. De beschrijving van de overdrachtsmomenten van de zoon, acht het college voldoende zorgvuldig en passend binnen de deskundigheid van verweerster. Tot slot is, anders dan klager stelt, op pagina 12 van het rapport G wel als bronvermelding genoemd waar de informatie betreffende de overdrachtsmomenten vandaan komt. Ook dit klachtonderdeel is kennelijk ongegrond.

Klachtonderdeel c) suggestief taalgebruik

5.9     Volgens klager is de term ‘gevangenenuitruil’ die in het rapport genoemd wordt om de overdracht van de zoon tussen zijn ouders te beschrijven, subjectief en emotioneel geladen en onprofessioneel binnen een forensisch kader. Volgens verweerster heeft zij hiermee op indringende wijze duidelijk willen maken dat de wijze van overdracht tussen ouders potentieel schadelijk kan zijn voor de zoon.

5.10     Het college stelt vast dat deze woordkeuze wellicht minder handig gekozen is, echter kan hieruit geen tuchtrechtelijk verwijt worden geabstraheerd. Uit de informatie van G blijkt afdoende hoe dit overdrachtmoment feitelijk ging, namelijk: “bij vader is de camera in de auto van vader. Deze wordt gebruikt bij het overdrachtsmoment naar moeder. Moeder heeft op haar beurt dan een telefoon in de hand of in de vensterbank die de situatie filmt. De overdracht zelf wordt als een schouwspel omschreven, waarbij vader [zoon] zijn speelgoedmand en [zoon] voor de voordeur van moeder wordt gezet, vader loopt dan terug naar het trottoir en kijkt op afstand naar [zoon]. Op het moment dat vader terug is gelopen doet moeder pas de voordeur open. Er is tussen beide ouders dan geen enkele communicatie.” Door gebruik te maken van beeldend taalgebruik, en te schrijven dat: “Vooral de overdrachtsmomenten, waarin beide ouders een routine ontwikkeld hebben die veel wegheeft van een gevangenen uitruil, is voor [zoon] beschadigend” heeft verweerster voldoende nuance aangebracht in het rapport en het college heeft er oog voor dat verweerster ook de ernst van de feitelijke situatie voldoende naar voren wenste te brengen.

Klachtonderdeel d) niet corrigeren feitelijke onjuistheid
5.11     Als laatste verwijt klager verweerster dat zij een feitelijke onjuistheid in het rapport (de weergave van een verkeerde naam op pagina twee van het rapport) ondanks zijn verzoek daartoe, niet heeft gecorrigeerd. Uit de definitieve versie van het rapport, zoals deze bij het verweerschrift is gevoegd, blijkt echter dat deze verschrijving wel is gecorrigeerd. Tijdens het mondeling vooronderzoek heeft verweerster uitgelegd dat zij het aangepaste rapport heeft ingeleverd bij het NIFP. Het NIFP geeft dit vervolgens door aan de Gecertificeerde Instelling, die weer zorgt voor de verspreiding. Het college kan niet vaststellen waar in deze werkwijze toch een fout in de verspreiding zou zijn geslopen, waardoor een correctie uiteindelijk niet zou zijn doorgevoerd. Maar hieruit kan evenmin een tuchtrechtelijk verwijt jegens verweerster worden afgeleid, waardoor dit laatste klachtonderdeel kennelijk ongegrond is.

Slotsom

5.12     Uit de overwegingen hiervoor volgt dat de inhoud van het rapport de tuchtrechtelijke toets kan doorstaan en alle onderdelen van de klacht kennelijk ongegrond zijn.

6.     De beslissing

Het college verklaart de klacht in al haar onderdelen kennelijk ongegrond.

Deze beslissing is gegeven op 26 juni 2026 door P.A.H. Lemaire, voorzitter, L.P.T. Raijmakers en N.J. Kroon, leden-beroepsgenoten, bijgestaan door M.H. van Ham, secretaris.

secretaris                                                                                           voorzitter


 

Tegen deze beslissing kan in de volgende gevallen schriftelijk beroep worden ingesteld bij het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg:

1. Heeft u de klacht ingediend? Dan kunt u in beroep als

• het college u of uw klacht geheel of gedeeltelijk niet-ontvankelijk heeft verklaard, of
• als de klacht geheel of gedeeltelijk ongegrond is verklaard,
• het college kennelijk onbevoegd is, of
• voor zover de klacht kennelijk van onvoldoende gewicht is.
   

Bij een gedeeltelijke niet-ontvankelijkverklaring of een gedeeltelijke ongegrondverklaring kan uw beroep alleen betrekking hebben op dat deel van de beslissing.

2. Is de klacht tegen u gericht? Dan kunt u altijd in beroep.

c. Ook de inspecteur van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd kan beroep instellen.

U moet het beroepschrift richten aan het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg, maar opsturen naar de secretaris van het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg te Zwolle. Daar moet het zijn ontvangen binnen zes weken nadat de beslissing aan u is verstuurd.
 

Als u beroep instelt, moet u € 50,- griffierecht betalen aan het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg. U ontvangt hierover bericht. Als u geheel of gedeeltelijk in het gelijk wordt gesteld, wordt het griffierecht aan u terugbetaald.