ECLI:NL:TGZRSHE:2026:156 Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg 's-Hertogenbosch H2026/10273

ECLI:	ECLI:NL:TGZRSHE:2026:156
Datum uitspraak:	02-09-2026
Datum publicatie:	02-09-2026
Zaaknummer(s):	H2026/10273
Onderwerp:	Overige klachten
Beslissingen:	Niet-ontvankelijk
Inhoudsindicatie:	Voorzittersbeslissing. Klacht tegen orthopedisch chirurg over het niet overdragen van allergiegegevens en morfinebeperkingen. Klaagster heeft eerder meerdere tuchtklachten tegen verweerder ingediend, Deze klachten zijn niet-ontvankelijk verklaard wegens misbruik van tuchtrecht. De voorzitter is van oordeel dat klaagster ook in de onderhavige klacht misbruik van recht maakt.

REGIONAAL TUCHTCOLLEGE VOOR DE GEZONDHEIDSZORG TE ’S-HERTOGENBOSCH

Voorzittersbeslissing van 2 september 2026 op de klacht van:

[A],
wonende in [B],
klaagster,

tegen:

[C],
orthopedisch chirurg,
werkzaam in [D],
verweerder.

1.  De klacht
1.1  Klaagster verwijt verweerder dat hij geen overdracht heeft gedaan van de allergiegegevens en 
morfinebeperkingen.

1.2   De voorzitter is van oordeel dat klaagster kennelijk niet-ontvankelijk is in haar klacht 
wegens misbruik van recht. ‘Kennelijk’ betekent dat het niet nodig is om nog vragen aan de partijen 
te stellen en dat duidelijk is dat klaagster niet in haar klacht kan worden ontvangen. Hierna licht 
de voorzitter toe hoe zij tot deze beslissing is gekomen.

1.3   Klaagster heeft tegen verweerder op dit moment twee tuchtklachten ingediend. Het betreft de 
zaken H2026/10209 en H2026/10273. Op de andere klacht heeft de voorzitter heden eenzelfde 
beslissing genomen.

2.  De procedure
De procedure blijkt uit:
-  het klaagschrift met bijlagen, ontvangen op 16 juli 2026;
-  het aanvullende klaagschrift met bijlagen, gedateerd op 24 juli 2026 en ontvangen op 28 juli 2026.
-  het aanvullende klaagschrift met bijlagen, gedateerd op 27 juli 2026 en ontvangen op 28 juli 2026.

3.  Overwegingen
Klaagster heeft eerder drie tuchtklachten tegen verweerder ingediend. In de zaak H2022/4425 heeft 
het college de klacht van klaagster kennelijk ongegrond verklaard. In de zaak H2025/8427 
(ECLI:NL:TGZRSHE:2026:71) heeft het college klaagster niet-ontvankelijk verklaard op de grond
dat het een herhaalde klacht betreft waarover het college reeds een onherroepelijk geworden 
tuchtrechtelijke eindbeslissing heeft genomen. Het college heeft ten overvloede overwogen dat 
sprake kan zijn van misbruik van het tuchtrecht als sprake is van een situatie, waarin het naar 
maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is dat een klager vraagt om een oordeel 
over zijn klacht. Die situatie zou zich kunnen voordoen in het geval een klager opnieuw een 
volgende klacht indient tegen een verweerder op grond van hetzelfde feitencomplex. De voorzitter 
van het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg heeft het beroep tegen deze beslissing bij 
beslissing afgewezen (ECLI:NL:TGZCTG:2026:127). In de zaak H2026/9650 (ECLI:NL:TGZRSHE:2026:121) 
heeft het college klaagster niet-ontvankelijk in haar tuchtklacht verklaard wegens misbruik van 
tuchtrecht. Voor wat betreft de feiten in onderhavige tuchtklacht verwijst de voorzitter naar wat 
daarover in deze beslissingen is opgenomen.

4. De klacht
4.1  Klaagster verwijt verweerder dat hij geen overdracht heeft gedaan van de allergiegegevens en 
morfinebeperkingen.

4.2   In haar inleidende klaagschrift heeft klaagster, nadat zij heeft gewezen op de gevolgen die 
het handelen van verweerder volgens klaagster hebben gehad, het volgende geschreven: “Zou 
verweerder verantwoordelijkheid nemen voor zijn onzorgvuldig handelen, dan zou:
- dit verzekeringstechnisch opgelost kunnen worden middels de meerdere overgedragen schadeclaims 
  aan MediRisk van zowel het [ziekenhuis 1] en het [ziekenhuis 2], door toewijzing van een totale 
  schadeclaim van € 2.500.000,-
- ik alle tuchtklachten en procedures tegen (behandelaars van) het [ziekenhuis 1] en het 
  [ziekenhuis 2], die samenhangen met het onzorgvuldig handelen van verweerder (…)”.

4.3   In haar aanvullende klaagschriften maakt klaagster verweerder een groot aantal verwijten, die 
er in de kern en samengevat op neerkomen dat verweerder onzorgvuldig heeft gehandeld.

5. Overwegingen
Is klaagster ontvankelijk in haar klacht?
5.1  De voorzitter ziet zich gesteld voor de vraag of klaagster kan worden ontvangen in haar 
klacht.

5.2   Op grond van artikel 3:13, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) kan degene aan 
wie een bevoegdheid toekomt, deze niet inroepen voor zover hij deze misbruikt. Op grond van het 
tweede lid kan een bevoegdheid onder meer worden misbruikt door haar uit te oefenen met een ander 
doel dan waarvoor zij is verleend of ingeval men, in aanmerking nemende de onevenredigheid tussen 
het belang bij de uitoefening en het belang dat daardoor wordt geschaad, naar redelijkheid niet tot 
die uitoefening had kunnen komen. Op grond van artikel 3:15 BW vindt artikel 3:13 BW toepassing 
buiten het vermogensrecht, voor zover de aard van de rechtsbetrekking zich daartegen niet verzet. 
Deze artikelen brengen met zich dat de bevoegdheid om een klacht tegen een BIG-geregistreerde 
zorgverlener in te dienen niet kan worden ingeroepen voor zover deze bevoegdheid wordt misbruikt. 
Deze artikelen verzetten zich daarom tegen inhoudelijke behandeling van een tuchtklacht die misbruik
van recht behelst en bieden een wettelijke grondslag voor niet-ontvankelijkverklaring daarvan.

5.3   De voorzitter is van oordeel dat klaagster in onderhavig geval haar bevoegdheid om een klacht 
in te dienen heeft misbruikt. Daarvoor is in de eerste plaats redengevend dat, hoewel klaagster 
verweerder (en het ziekenhuis en het college) in onderhavige procedure telkenmale wijst op het door 
haar gestelde belang van goede en veilige zorg, óók telkenmale wijst op de mogelijkheid van een 
minnelijke regeling tussen partijen. Als verweerder zijn verantwoordelijkheid zou nemen én haar 
verzekeraar een bedrag van € 2.500.000,- zou betalen als schadeloosstelling, dan zou klaagster haar 
tuchtklachten intrekken. Dit voorstel levert op zichzelf geen misbruik van recht op, want een goede 
rechtsbedeling kan verlangen dat over de individuele zorgverlening afspraken worden gemaakt. De 
aard en inhoud, en de wijze waarop klaagster dat voorstel doet, leveren naar het oordeel van de 
voorzitter echter wel misbruik van recht op. De voorzitter wijst in dit verband met name op het 
gegeven dat klaagster herhaaldelijk, ook na de eerdere beslissingen, wijst op de schadeloosstelling 
die zij meent te moeten ontvangen. Klaagster wijst daarbij steeds op het feit dat met betaling de 
tuchtklachten zouden worden ingetrokken. Gelet op de feiten en omstandigheden in deze zaak kan de 
voorzitter niet anders dan concluderen dat klaagster haar recht om de tuchtklacht in te dienen 
gebruikt om anderen te dwingen om daarover met haar te onderhandelen. Klaagster heeft de 
tuchtklacht kortom enkel ingediend als instrument in het inmiddels voortslepende conflict met 
verweerder en het ziekenhuis.

5.4   Verder is redengevend dat klaagster, zoals zij ook op enig moment aan verweerder 
terugkoppelde, een geschil heeft met de Raad van bestuur en de afdeling juridische zaken van het 
ziekenhuis. De voorzitter begrijpt dat die geschillen niet naar klaagsters tevredenheid zijn 
opgelost. Klaagster heeft zich daarbij echter niet neergelegd en is, naast het voeren van diverse 
procedures bij onder meer de Geschillencommissie, een enorme hoeveelheid berichten gaan sturen aan 
het ziekenhuis en aan verweerder. Dat resulteerde uiteindelijk in een contactverbod dat door het 
ziekenhuis werd opgelegd en later – vanwege haar handelen – ook in een toegangsverbod, opgelegd 
door het ziekenhuis. Die verboden hebben klaagster er niet van weerhouden contact over de 
geschillen te (blijven) zoeken. Ook het indienen van onderhavige tuchtklacht past in dat patroon 
van het omzeilen van het contact- en toegangsverbod. Zoals de voorzitter hiervoor al constateerde, 
heeft klaagster op dit moment twee tuchtklachten tegen verweerder ingediend en heeft de voorzitter 
eerder beslist dat klaagster in andere tuchtklachten kennelijk niet-ontvankelijk is wegens misbruik 
van tuchtrecht. In al deze klachten, waaronder onderhavige klacht, uit klaagster haar onvrede over 
het handelen van verweerder. Dat doet klaagster weliswaar iedere keer in (iets) andere 
bewoordingen, maar de essentie van de klachten is telkens hetzelfde. Door op deze wijze steeds 
opnieuw weer tuchtklachten in te dienen is duidelijk dat klaagster probeert om contact te houden 
met – in ieder geval – verweerder. Door dit handelen maakt klaagster misbruik van recht. Het 
tuchtrecht is immers niet bedoeld om onbeperkt ruimte te geven aan klaagster om haar onvrede over 
verweerder telkens opnieuw, in iets andere vorm maar met op hoofdlijnen dezelfde klacht, aan de 
orde te stellen en contact te (blijven) zoeken met verweerder.

5.5  De conclusie van het voorgaande is dat klaagster kennelijk niet-ontvankelijk is in haar klacht 
wegens misbruik van tuchtrecht.

6. De beslissing
De voorzitter:
- verklaart klaagster kennelijk niet-ontvankelijk in haar klacht.

Aldus gedaan op 2 september 2026 door K.A.J.C.M. van den Berg Jeths-van Meerwijk, voorzitter, in 
tegenwoordigheid van G.J. Stoepker, secretaris.