ECLI:NL:TGZRAMS:2026:250 Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Amsterdam A2026/9804

ECLI: ECLI:NL:TGZRAMS:2026:250
Datum uitspraak: 03-11-2026
Datum publicatie: 03-11-2026
Zaaknummer(s): A2026/9804
Onderwerp: Onjuiste verklaring of rapport
Beslissingen: Gegrond, berisping
Inhoudsindicatie: Gegronde klacht tegen een gz-psycholoog (en psychotherapeut). Verweerder heeft een schriftelijke verklaring opgesteld, gericht aan de advocaat van zijn cliënte, waarin hij ernstige zorgen uit over huiselijk geweld en kindermishandeling door klager. Met het opstellen van de verklaring heeft verweerder zich niet gehouden aan de professionele standaard voor gz-psychologen, terwijl hij kon verwachten dat klager van de verklaring schade zou ondervinden. Ook is verweerder tekortgeschoten in zijn communicatie na het afgeven van de verklaring. Klacht gegrond,  berisping opgelegd.

A2026/9804
Beslissing van 3 november 2026

REGIONAAL TUCHTCOLLEGE VOOR DE GEZONDHEIDSZORG
AMSTERDAM

Beslissing van 3 november 2026 op de klacht van:


A,
wonende te B,
klager,
gemachtigde: mr. R.J.S. Houtackers, werkzaam te Mierlo,


tegen


C,
GZ-psycholoog, werkzaam te D,
verweerder,
gemachtigde mr. A.F. Maatje, werkzaam te Amsterdam.


1. De zaak in het kort

1.1   Verweerder is zowel gz-psycholoog als psychotherapeut. Op 3 november 2025 heeft hij een 
schriftelijke verklaring opgesteld, gericht aan de advocaat van zijn cliënte, waarin hij niet 
alleen over zijn cliënte schrijft, maar ook beschrijft dat hij alarmerende aanwijzingen heeft 
vastgesteld voor huiselijk geweld door haar partner – klager –, gericht op zijn cliënte, alsmede 
voor kindermishandeling door klager jegens haar minderjarige zoon. Verweerder heeft erkend dat hij 
de verklaring niet had mogen opstellen en heeft hiervoor zijn excuses
aangeboden.

1.2   Het college komt tot het oordeel dat de klacht gegrond is en legt verweerder hiervoor een 
berisping op. Hierna vermeldt het college eerst hoe de procedure is verlopen. Daarna
licht het college de beslissing toe.


2. De procedure

2.1  Het college heeft de volgende stukken ontvangen:
-  het klaagschrift met de bijlagen, ontvangen op 25 maart 2026;
-  het verweerschrift met de bijlagen;

- het proces-verbaal van het op 22 juli 2026 gehouden mondelinge vooronderzoek.

2.2   De zaak is behandeld op de openbare zitting van 22 september 2026. De partijen zijn 
verschenen. Zij werden bijgestaan door hun gemachtigden. Klager werd tevens vergezeld door een tolk 
(Engelse taal). De partijen en hun gemachtigden hebben hun standpunten mondeling toegelicht.

3. De feiten

3.1   Op verzoek van zijn cliënte, die met klager in een echtscheidingsprocedure verwikkeld is, 
heeft verweerder op 3 november 2025 een schriftelijke verklaring opgesteld. Klager en zijn 
echtgenote hebben samen een zoon van vijf jaar oud. De verklaring is gericht aan de advocaat van de 
cliënte van verweerder. In deze verklaring heeft verweerder onder meer het volgende opgenomen:

‘In het kader van mijn behandeling van mevrouw X wil ik u informeren dat ik op basis van mijn 
professionele observaties en gesprekken met haar in de afgelopen 5 jaar alarmerende aanwijzingen 
heb vastgesteld voor huiselijk geweld door haar partner, gericht op haarzelf, alsmede voor 
kindermishandeling door deze partner jegens haar minderjarige zoon.

Deze signalen zijn zodanig ernstig dat zij mijn professionele zorg en aandacht vereisen. Conform 
mijn beroepsverantwoordelijkheid heb ik de noodzakelijke stappen in overweging genomen om de 
veiligheid van mevrouw X en haar kind te waarborgen.

Gezien de vertrouwelijkheid van de behandelrelatie kan ik in deze brief geen inhoudelijke details 
verstrekken, maar ik acht het van belang dat u op de hoogte bent van de ernst van de situatie in 
het kader van uw juridische bijstand aan uw cliënt.’

3.2  Verweerder heeft de verklaring ondertekend met zijn naam met daaronder vermeld zijn twee 
beroepen: psychotherapeut en gz-psycholoog.

3.3   De advocaat van de cliënte heeft de verklaring ingediend in de procedure bij de rechtbank 
voor het treffen van voorlopige voorzieningen in het kader van de echtscheiding, waaronder de 
vaststelling van een zorgregeling voor het genoemde zoontje.

3.4   Op 7 november 2025 heeft klager aan verweerder via een e-mail vragen gesteld en zijn bezwaren 
geuit over de door verweerder opgestelde verklaring. Daar heeft verweerder in eerste instantie niet 
op gereageerd. In de periode tot aan de zitting bij de rechtbank hebben ook de gemachtigde van 
klager en de broers van de cliënte van verweerder contact gezocht met verweerder.

3.5   Op 11 november 2025 heeft de zitting in het kader van de voorlopige voorzieningen 
plaatsgevonden op de rechtbank. De verklaring van verweerder maakte onderdeel uit van het 
procesdossier.

3.6   Op 21 november 2025 heeft verweerder aan klager een e-mail gestuurd, waarin hij – samengevat 
– aangeeft dat hij, wegens zijn beroepsgeheim, niet kan ingaan op de door klager gestelde vragen en 
geuite bezwaren in zijn e-mail van 7 november 2025.

3.7   Op 28 november 2025 heeft verweerder alsnog zijn excuses aangeboden voor het opstellen van de 
verklaring, nadat hij juridisch advies had ingewonnen.

4. De klacht en de reactie van de psychotherapeut/gz-psycholoog

4.1   Klager verwijt verweerder dat hij zonder dat hij klager of zijn zoon kent of behandeld heeft, 
een verklaring heeft afgelegd die gebruikt is in de rechtszaak, waarin verweerder ernstige zorgen 
uit over kindermishandeling door klager. Dit heeft grote gevolgen voor klager gehad. Verder heeft 
verweerder niet adequaat gereageerd op de vragen die klager in zijn e-mail van 7 november 2025 aan 
hem heeft gesteld.

4.2   Verweerder heeft toegegeven dat hij de verklaring niet had mogen opstellen. Hij heeft ervan 
geleerd en het college verzocht om geen maatregel op te leggen.

5. De overwegingen van het college

Criteria voor de beoordeling
5.1   De vraag is of verweerder bij het beroepsmatig handelen is gebleven binnen de grenzen van een 
behoorlijke beroepsuitoefening. De norm daarvoor is een redelijk bekwame en redelijk handelende 
gz-psycholoog. Bij de beoordeling wordt rekening gehouden met de voor de gz-psychologen geldende 
beroepsnormen en andere professionele standaarden.

5.2   In deze beslissing beoordeelt het college het handelen van verweerder in zijn hoedanigheid 
van gz-psycholoog. Over de klacht tegen verweerder in zijn hoedanigheid van psychotherapeut beslist 
het college afzonderlijk. Omdat bij de onderhavige verklaring geen onderscheid kan worden gemaakt 
tussen de beide hoedanigheden, zijn de beide beslissingen ten aanzien van verweerder inhoudelijk 
gelijkluidend.

Beoordeling van de klacht
5.3   Het Nederlands Instituut van Psychologen (NIP) raadt behandelend psychologen af om 
verklaringen op te stellen waarmee een juridisch of materieel belang is gemoeid. Een behandelend 
psycholoog dient zich – ook volgens de Beroepscode van het NIP – te beperken tot feitelijke 
behandelinformatie die geen waardeoordeel inhoudt. De gz-psycholoog mag evenmin informatie aan een 
derde verstrekken als daarmee inbreuk wordt gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van een ander 
dan zijn of haar cliënt. Alleen als die ander toestemming heeft gegeven voor de informatieverstrekking, kan de gz-psycholoog overgaan tot het 
verstrekken van die informatie. Verder houdt de Beroepscode in dat psychologen schade zoveel 
mogelijk moeten voorkomen en betrokkenen niet blootstellen aan negatieve ervaringen, tenzij dat 
noodzakelijk is voor het bereiken van het doel van hun beroepsmatig handelen en het de enige manier 
is waarop dat doel kan worden bereikt. Klager is als een betrokkene in de zin van deze code te 
beschouwen, omdat hij door het beroepsmatig handelen van de gz-psycholoog in zijn belangen is 
geraakt. Ook staat in de Beroepscode dat psychologen zorgvuldig zijn in hun handelen en nalaten. De 
‘Herziene versie Wegwijzer wet-en regelgeving’ van het NIP uit 2024 vermeldt op bladzijde 65 dat de 
gz-psycholoog extra behoedzaam moet zijn als het initiatief voor de informatieverstrekking niet bij 
de gz-psycholoog ligt, maar bijvoorbeeld bij de cliënt of een derde met een machtiging van de 
cliënt, zeker als met de informatieverstrekking geen zorgdoel wordt gediend.

5.4   Het college stelt vast dat de verklaring van verweerder niet uitsluitend ziet op de klachten 
en behandeling van zijn cliënte, maar ook sterk de suggestie wekt van (strafbare) gedragingen van 
klager. Door het gebruik van woorden als ‘observeren’ en ‘vaststellen’ heeft verweerder deze 
gedragingen min of meer als feiten gepresenteerd, terwijl het uitlatingen zijn over klager, een 
derde die hij niet kent. Voorts staat vast dat verweerder geen voorafgaande toestemming van klager 
had om de verklaring, voor zover deze op hem betrekking had, op te stellen. Hij heeft klager ook 
niet met zijn bevindingen geconfronteerd alvorens de verklaring af te geven. Verweerder heeft zijn 
‘vaststelling van de aanwijzingen’ voor gedragingen van klager dus alleen gebaseerd op wat zijn 
cliënte over klager heeft verteld. Gezien het voorgaande heeft hij zich met het opstellen van zijn 
verklaring niet gehouden aan de professionele standaard voor gz-psychologen, zoals hiervoor 
aangehaald onder 5.3, terwijl verweerder kon verwachten dat klager van de verklaring schade zou 
ondervinden in de rechtszaak over het contact met zijn zoon. Bij zorgen over de veiligheid van het 
kind had het op de weg van verweerder gelegen om zich ervan te vergewissen of de stappen uit de 
meldcode Huiselijk Geweld van toepassing zouden kunnen zijn en/of daar
collega’s over te consulteren.

5.5   Ook daarna heeft verweerder niet zorgvuldig gehandeld. Hij heeft na het opstellen van de 
verklaring berichten gekregen van zowel klager, zijn advocaat, als de broers van zijn cliënte over 
het afgeven van deze verklaring. In de e-mail van klager van 7 november 2025 stonden vragen, waar 
verweerder antwoord op had kunnen geven zonder zijn beroepsgeheim te schenden, en waar hij ook 
eerder dan op 21 november 2025 op had kunnen en moeten reageren. Bovendien lag het op zijn weg om 
zich direct na de e-mail van klager nader te verdiepen in de vraag of hij zijn verklaring wel had 
mogen afleggen. Het college acht het ernstig nalatig dat verweerder niet op de genoemde signalen 
heeft gereageerd, geen collegiaal overleg heeft gevoerd en pas twee weken later niet passend op 
klager heeft gereageerd.

5.6  Daarom oordeelt het college dat de klacht gegrond is.

Maatregel
5.7   Het college moet beoordelen of een maatregel op zijn plaats is en zo ja, welke. Uit het 
voorgaande volgt dat verweerder tuchtrechtelijk verwijtbaar heeft gehandeld. Hij is tekortgeschoten 
in zowel het opstellen van de verklaring als in zijn communicatie na het afgeven van de verklaring.

5.8   Verweerder heeft tijdens de zitting toegelicht dat hij inmiddels inziet dat hij de verklaring 
niet had moeten opstellen, dat hij hiervan heeft geleerd en dat hij dat niet nog een keer zal doen. 
Verweerder had in de periode dat dit speelde te kampen met stress als gevolg van moeilijke 
persoonlijke omstandigheden en hij realiseert zich dat hij toen eerder rust had moeten nemen.

5.9   Hoewel het college ziet dat verweerder heeft gereflecteerd op zijn handelen, is dat niet 
voldoende om van een maatregel af te zien. Bij het bepalen van de maatregel laat het college zwaar 
meewegen dat er in de afgelopen jaren veel aandacht is geweest in de beroepsgroepen van 
(gz-)psychologen en psychotherapeuten over het afleggen van verklaringen. Daarbij wordt al 
jarenlang gewaarschuwd om terughoudendheid te betrachten bij het opstellen van verklaringen, met 
name voor inmenging in juridische (familierechtelijke) procedures. Het is voorzienbaar dat 
dergelijke verklaringen schadelijk kunnen zijn voor de betrokkenen. Het baart het college zorgen 
dat deze berichten niet zijn doorgedrongen tot verweerder en dat hij niet op de hoogte was van deze 
belangrijke professionele norm. Dat verweerder in de periode rond het afleggen van zijn verklaring 
spanning ervoer is daarvoor geen afdoende verklaring, omdat deze norm ook al ruim voor die tijd 
gold en bekend mocht worden verondersteld bij verweerder. Concluderend oordeelt het college dat een 
waarschuwing onvoldoende recht doet aan de ernst van het handelen van verweerder. Daarom zal het 
aan verweerder de maatregel van berisping opleggen.

Publicatie
5.10  In het algemeen belang zal deze beslissing worden gepubliceerd. Dit algemeen belang is erin 
gelegen dat andere gz-psychologen mogelijk iets kunnen leren van wat hiervoor is overwogen. De 
publicatie zal plaatsvinden zonder vermelding van namen of andere tot personen of instanties 
herleidbare gegevens.

6. De beslissing

Het college:
-  verklaart de klacht gegrond;
-  legt verweerder de maatregel op van berisping;
-  bepaalt dat deze beslissing, nadat die onherroepelijk is geworden, zonder vermelding van namen 
of andere herleidbare gegevens in de Nederlandse Staatscourant zal worden bekendgemaakt en ter publicatie zal worden aangeboden aan het tijdschrift De Psycholoog.


Deze beslissing is gegeven door N.B. Verkleij, voorzitter, W.M. Creemers, lid-jurist,
A.T. Prinsen-Reinders, S.J.A. de Vries en A. van Dijke, leden-beroepsgenoten, bijgestaan
door V.K.M. Hanssen, secretaris, en in het openbaar uitgesproken op 3 november 2026.