ECLI:NL:TGZRAMS:2026:250 Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Amsterdam A2026/9804
| ECLI: | ECLI:NL:TGZRAMS:2026:250 |
|---|---|
| Datum uitspraak: | 03-11-2026 |
| Datum publicatie: | 03-11-2026 |
| Zaaknummer(s): | A2026/9804 |
| Onderwerp: | Onjuiste verklaring of rapport |
| Beslissingen: | Gegrond, berisping |
| Inhoudsindicatie: | Gegronde klacht tegen een gz-psycholoog (en psychotherapeut). Verweerder heeft een schriftelijke verklaring opgesteld, gericht aan de advocaat van zijn cliënte, waarin hij ernstige zorgen uit over huiselijk geweld en kindermishandeling door klager. Met het opstellen van de verklaring heeft verweerder zich niet gehouden aan de professionele standaard voor gz-psychologen, terwijl hij kon verwachten dat klager van de verklaring schade zou ondervinden. Ook is verweerder tekortgeschoten in zijn communicatie na het afgeven van de verklaring. Klacht gegrond, berisping opgelegd. |
A2026/9804
Beslissing van 3 november 2026
REGIONAAL TUCHTCOLLEGE VOOR DE GEZONDHEIDSZORG
AMSTERDAM
Beslissing van 3 november 2026 op de klacht van:
A,
wonende te B,
klager,
gemachtigde: mr. R.J.S. Houtackers, werkzaam te Mierlo,
tegen
C,
GZ-psycholoog, werkzaam te D,
verweerder,
gemachtigde mr. A.F. Maatje, werkzaam te Amsterdam.
1. De zaak in het kort
1.1 Verweerder is zowel gz-psycholoog als psychotherapeut. Op 3 november 2025 heeft
hij een
schriftelijke verklaring opgesteld, gericht aan de advocaat van zijn cliënte, waarin
hij niet
alleen over zijn cliënte schrijft, maar ook beschrijft dat hij alarmerende aanwijzingen
heeft
vastgesteld voor huiselijk geweld door haar partner – klager –, gericht op zijn
cliënte, alsmede
voor kindermishandeling door klager jegens haar minderjarige zoon. Verweerder heeft
erkend dat hij
de verklaring niet had mogen opstellen en heeft hiervoor zijn excuses
aangeboden.
1.2 Het college komt tot het oordeel dat de klacht gegrond is en legt verweerder
hiervoor een
berisping op. Hierna vermeldt het college eerst hoe de procedure is verlopen. Daarna
licht het college de beslissing toe.
2. De procedure
2.1 Het college heeft de volgende stukken ontvangen:
- het klaagschrift met de bijlagen, ontvangen op 25 maart 2026;
- het verweerschrift met de bijlagen;
- het proces-verbaal van het op 22 juli 2026 gehouden mondelinge vooronderzoek.
2.2 De zaak is behandeld op de openbare zitting van 22 september 2026. De partijen
zijn
verschenen. Zij werden bijgestaan door hun gemachtigden. Klager werd tevens vergezeld
door een tolk
(Engelse taal). De partijen en hun gemachtigden hebben hun standpunten mondeling
toegelicht.
3. De feiten
3.1 Op verzoek van zijn cliënte, die met klager in een echtscheidingsprocedure verwikkeld
is,
heeft verweerder op 3 november 2025 een schriftelijke verklaring opgesteld. Klager
en zijn
echtgenote hebben samen een zoon van vijf jaar oud. De verklaring is gericht aan
de advocaat van de
cliënte van verweerder. In deze verklaring heeft verweerder onder meer het volgende
opgenomen:
‘In het kader van mijn behandeling van mevrouw X wil ik u informeren dat ik op basis
van mijn
professionele observaties en gesprekken met haar in de afgelopen 5 jaar alarmerende
aanwijzingen
heb vastgesteld voor huiselijk geweld door haar partner, gericht op haarzelf, alsmede
voor
kindermishandeling door deze partner jegens haar minderjarige zoon.
Deze signalen zijn zodanig ernstig dat zij mijn professionele zorg en aandacht vereisen.
Conform
mijn beroepsverantwoordelijkheid heb ik de noodzakelijke stappen in overweging genomen
om de
veiligheid van mevrouw X en haar kind te waarborgen.
Gezien de vertrouwelijkheid van de behandelrelatie kan ik in deze brief geen inhoudelijke
details
verstrekken, maar ik acht het van belang dat u op de hoogte bent van de ernst van
de situatie in
het kader van uw juridische bijstand aan uw cliënt.’
3.2 Verweerder heeft de verklaring ondertekend met zijn naam met daaronder vermeld
zijn twee
beroepen: psychotherapeut en gz-psycholoog.
3.3 De advocaat van de cliënte heeft de verklaring ingediend in de procedure bij
de rechtbank
voor het treffen van voorlopige voorzieningen in het kader van de echtscheiding,
waaronder de
vaststelling van een zorgregeling voor het genoemde zoontje.
3.4 Op 7 november 2025 heeft klager aan verweerder via een e-mail vragen gesteld
en zijn bezwaren
geuit over de door verweerder opgestelde verklaring. Daar heeft verweerder in eerste
instantie niet
op gereageerd. In de periode tot aan de zitting bij de rechtbank hebben ook de gemachtigde
van
klager en de broers van de cliënte van verweerder contact gezocht met verweerder.
3.5 Op 11 november 2025 heeft de zitting in het kader van de voorlopige voorzieningen
plaatsgevonden op de rechtbank. De verklaring van verweerder maakte onderdeel uit
van het
procesdossier.
3.6 Op 21 november 2025 heeft verweerder aan klager een e-mail gestuurd, waarin
hij – samengevat
– aangeeft dat hij, wegens zijn beroepsgeheim, niet kan ingaan op de door klager
gestelde vragen en
geuite bezwaren in zijn e-mail van 7 november 2025.
3.7 Op 28 november 2025 heeft verweerder alsnog zijn excuses aangeboden voor het
opstellen van de
verklaring, nadat hij juridisch advies had ingewonnen.
4. De klacht en de reactie van de psychotherapeut/gz-psycholoog
4.1 Klager verwijt verweerder dat hij zonder dat hij klager of zijn zoon kent of
behandeld heeft,
een verklaring heeft afgelegd die gebruikt is in de rechtszaak, waarin verweerder
ernstige zorgen
uit over kindermishandeling door klager. Dit heeft grote gevolgen voor klager gehad.
Verder heeft
verweerder niet adequaat gereageerd op de vragen die klager in zijn e-mail van 7
november 2025 aan
hem heeft gesteld.
4.2 Verweerder heeft toegegeven dat hij de verklaring niet had mogen opstellen.
Hij heeft ervan
geleerd en het college verzocht om geen maatregel op te leggen.
5. De overwegingen van het college
Criteria voor de beoordeling
5.1 De vraag is of verweerder bij het beroepsmatig handelen is gebleven binnen
de grenzen van een
behoorlijke beroepsuitoefening. De norm daarvoor is een redelijk bekwame en redelijk
handelende
gz-psycholoog. Bij de beoordeling wordt rekening gehouden met de voor de gz-psychologen
geldende
beroepsnormen en andere professionele standaarden.
5.2 In deze beslissing beoordeelt het college het handelen van verweerder in zijn
hoedanigheid
van gz-psycholoog. Over de klacht tegen verweerder in zijn hoedanigheid van psychotherapeut
beslist
het college afzonderlijk. Omdat bij de onderhavige verklaring geen onderscheid kan
worden gemaakt
tussen de beide hoedanigheden, zijn de beide beslissingen ten aanzien van verweerder
inhoudelijk
gelijkluidend.
Beoordeling van de klacht
5.3 Het Nederlands Instituut van Psychologen (NIP) raadt behandelend psychologen
af om
verklaringen op te stellen waarmee een juridisch of materieel belang is gemoeid.
Een behandelend
psycholoog dient zich – ook volgens de Beroepscode van het NIP – te beperken tot
feitelijke
behandelinformatie die geen waardeoordeel inhoudt. De gz-psycholoog mag evenmin
informatie aan een
derde verstrekken als daarmee inbreuk wordt gemaakt op de persoonlijke levenssfeer
van een ander
dan zijn of haar cliënt. Alleen als die ander toestemming heeft gegeven voor de
informatieverstrekking, kan de gz-psycholoog overgaan tot het
verstrekken van die informatie. Verder houdt de Beroepscode in dat psychologen schade
zoveel
mogelijk moeten voorkomen en betrokkenen niet blootstellen aan negatieve ervaringen,
tenzij dat
noodzakelijk is voor het bereiken van het doel van hun beroepsmatig handelen en
het de enige manier
is waarop dat doel kan worden bereikt. Klager is als een betrokkene in de zin van
deze code te
beschouwen, omdat hij door het beroepsmatig handelen van de gz-psycholoog in zijn
belangen is
geraakt. Ook staat in de Beroepscode dat psychologen zorgvuldig zijn in hun handelen
en nalaten. De
‘Herziene versie Wegwijzer wet-en regelgeving’ van het NIP uit 2024 vermeldt op
bladzijde 65 dat de
gz-psycholoog extra behoedzaam moet zijn als het initiatief voor de informatieverstrekking
niet bij
de gz-psycholoog ligt, maar bijvoorbeeld bij de cliënt of een derde met een machtiging
van de
cliënt, zeker als met de informatieverstrekking geen zorgdoel wordt gediend.
5.4 Het college stelt vast dat de verklaring van verweerder niet uitsluitend ziet
op de klachten
en behandeling van zijn cliënte, maar ook sterk de suggestie wekt van (strafbare)
gedragingen van
klager. Door het gebruik van woorden als ‘observeren’ en ‘vaststellen’ heeft verweerder
deze
gedragingen min of meer als feiten gepresenteerd, terwijl het uitlatingen zijn over
klager, een
derde die hij niet kent. Voorts staat vast dat verweerder geen voorafgaande toestemming
van klager
had om de verklaring, voor zover deze op hem betrekking had, op te stellen. Hij
heeft klager ook
niet met zijn bevindingen geconfronteerd alvorens de verklaring af te geven. Verweerder
heeft zijn
‘vaststelling van de aanwijzingen’ voor gedragingen van klager dus alleen gebaseerd
op wat zijn
cliënte over klager heeft verteld. Gezien het voorgaande heeft hij zich met het
opstellen van zijn
verklaring niet gehouden aan de professionele standaard voor gz-psychologen, zoals
hiervoor
aangehaald onder 5.3, terwijl verweerder kon verwachten dat klager van de verklaring
schade zou
ondervinden in de rechtszaak over het contact met zijn zoon. Bij zorgen over de
veiligheid van het
kind had het op de weg van verweerder gelegen om zich ervan te vergewissen of de
stappen uit de
meldcode Huiselijk Geweld van toepassing zouden kunnen zijn en/of daar
collega’s over te consulteren.
5.5 Ook daarna heeft verweerder niet zorgvuldig gehandeld. Hij heeft na het opstellen
van de
verklaring berichten gekregen van zowel klager, zijn advocaat, als de broers van
zijn cliënte over
het afgeven van deze verklaring. In de e-mail van klager van 7 november 2025 stonden
vragen, waar
verweerder antwoord op had kunnen geven zonder zijn beroepsgeheim te schenden, en
waar hij ook
eerder dan op 21 november 2025 op had kunnen en moeten reageren. Bovendien lag het
op zijn weg om
zich direct na de e-mail van klager nader te verdiepen in de vraag of hij zijn verklaring
wel had
mogen afleggen. Het college acht het ernstig nalatig dat verweerder niet op de genoemde
signalen
heeft gereageerd, geen collegiaal overleg heeft gevoerd en pas twee weken later
niet passend op
klager heeft gereageerd.
5.6 Daarom oordeelt het college dat de klacht gegrond is.
Maatregel
5.7 Het college moet beoordelen of een maatregel op zijn plaats is en zo ja, welke.
Uit het
voorgaande volgt dat verweerder tuchtrechtelijk verwijtbaar heeft gehandeld. Hij
is tekortgeschoten
in zowel het opstellen van de verklaring als in zijn communicatie na het afgeven
van de verklaring.
5.8 Verweerder heeft tijdens de zitting toegelicht dat hij inmiddels inziet dat
hij de verklaring
niet had moeten opstellen, dat hij hiervan heeft geleerd en dat hij dat niet nog
een keer zal doen.
Verweerder had in de periode dat dit speelde te kampen met stress als gevolg van
moeilijke
persoonlijke omstandigheden en hij realiseert zich dat hij toen eerder rust had
moeten nemen.
5.9 Hoewel het college ziet dat verweerder heeft gereflecteerd op zijn handelen,
is dat niet
voldoende om van een maatregel af te zien. Bij het bepalen van de maatregel laat
het college zwaar
meewegen dat er in de afgelopen jaren veel aandacht is geweest in de beroepsgroepen
van
(gz-)psychologen en psychotherapeuten over het afleggen van verklaringen. Daarbij
wordt al
jarenlang gewaarschuwd om terughoudendheid te betrachten bij het opstellen van verklaringen,
met
name voor inmenging in juridische (familierechtelijke) procedures. Het is voorzienbaar
dat
dergelijke verklaringen schadelijk kunnen zijn voor de betrokkenen. Het baart het
college zorgen
dat deze berichten niet zijn doorgedrongen tot verweerder en dat hij niet op de
hoogte was van deze
belangrijke professionele norm. Dat verweerder in de periode rond het afleggen van
zijn verklaring
spanning ervoer is daarvoor geen afdoende verklaring, omdat deze norm ook al ruim
voor die tijd
gold en bekend mocht worden verondersteld bij verweerder. Concluderend oordeelt
het college dat een
waarschuwing onvoldoende recht doet aan de ernst van het handelen van verweerder.
Daarom zal het
aan verweerder de maatregel van berisping opleggen.
Publicatie
5.10 In het algemeen belang zal deze beslissing worden gepubliceerd. Dit algemeen
belang is erin
gelegen dat andere gz-psychologen mogelijk iets kunnen leren van wat hiervoor is
overwogen. De
publicatie zal plaatsvinden zonder vermelding van namen of andere tot personen of
instanties
herleidbare gegevens.
6. De beslissing
Het college:
- verklaart de klacht gegrond;
- legt verweerder de maatregel op van berisping;
- bepaalt dat deze beslissing, nadat die onherroepelijk is geworden, zonder vermelding
van namen
of andere herleidbare gegevens in de Nederlandse Staatscourant zal worden bekendgemaakt
en ter publicatie zal worden aangeboden aan het tijdschrift De Psycholoog.
Deze beslissing is gegeven door N.B. Verkleij, voorzitter, W.M. Creemers, lid-jurist,
A.T. Prinsen-Reinders, S.J.A. de Vries en A. van Dijke, leden-beroepsgenoten, bijgestaan
door V.K.M. Hanssen, secretaris, en in het openbaar uitgesproken op 3 november 2026.